Για το δημοψήφισμα

Ένα δημοψήφισμα είναι σχεδόν πάντα κάτι  καλό. Το πόσο καλό είναι εξαρτάται εν πολλοίς από το ερώτημά του. Το ερώτημα του συγκεκριμένου δημοψηφίσματος δεν είναι καλό για πολλούς λόγους. Θα προσπαθήσω να τους αναλύσω παρακάτω.

Το γεγονός ότι τίθεται προς ερώτηση μόνο η πρόταση των θεσμών είναι προβληματικό. Ας υποθέσουμε ότι η απάντηση του λαού είναι ένα μεγάλο ΟΧΙ. Αυτό το ΟΧΙ θα μπορούσε να ερμηνευτεί ως ναι σε μια άλλη, λιγότερο επώδυνη πρόταση, ίσως όπως αυτή που κατέθεσε η κυβέρνηση την προηγούμενη εβδομάδα.

Όταν το ερώτημα του δημοψηφίσματος είναι τόσο περιοριστικό και συγκεκριμένο στην πραγματικότητα περιορίζει και την έκφραση του λαού. Ο λαός θα εκφραστεί ΜΟΝΟ για το αν συμφωνεί ή όχι με τα βάρβαρα μέτρα που προτείνονται από τους εταίρους. Χρήσιμο και αυτό αλλά αρκεί ή μήπως θα έπρεπε πριν μιλήσουμε για εθνική ανεξαρτησία, λαϊκή παρέμβαση, άμεση δημοκρατία κτλ. να δώσουμε μεγαλύτερη διάσταση στην λαϊκή βούληση;

Για να γίνει πιο ουσιαστικό το δημοψήφισμα και για να έχει ακόμα μεγαλύτερη ουσία ένα ενδεχόμενο ΟΧΙ θα έπρεπε να περιλαμβάνει πιο ουσιαστικές ερωτήσεις. Σε αυτό το πνεύμα είναι πολύ σωστή η ουσία της πρότασης του ΚΚΕ. Το ερώτημα θα έπρεπε να περιλαμβάνει συνολικά τις προτάσεις που συζητιούνται είτε αυτές των 8 δις είτε των 13, αν όχι συνολικά την παραμονή της χώρας στην ΕΕ. Εφόσον αυτό δεν γίνεται, τότε εύκολα κάποιος θα ερμηνεύσει το ΟΧΙ της Κυριακής σε ναι στην πρόταση της κυβέρνησης.

Από εκεί και πέρα όμως, το ερώτημα το βάζει πάντα ο ισχυρός. Και εφόσον αυτό είναι το ερώτημα του δημοψηφίσματος πρέπει να δούμε αν και πως μπορεί το δημοψήφισμα και το αποτέλεσμά του να συμβάλλει στην ανάπτυξη των αντιΕΕ αντανακλαστικών στη συνείδηση του λαού, να δούμε αν και πως μπορεί ένα ΟΧΙ να συμβάλλει στην ανάπτυξη του εργατικού κινήματος.

Αν δει κανείς το δημοψήφισμα ως το τελευταίο στάδιο της λαϊκής ενεργοποίησης τότε το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος θα γίνει αποτέλεσμα που θα μπορεί να χρησιμοποιήσει αύριο μεθάυριο η κυβέρνηση για να νομιμοποιήσει ό,τι κάνει. Θα είναι σαν να έχει το κεφάλι της ήσυχο και το κόμμα της συσπειρωμένο. Θα βάλει στον πάγο την πραγματική λαϊκή αντίδραση και θα εμφανίζει το ΟΧΙ στην πρόταση των θεσμών ως «νωπή λαϊκή εντολή» για ένα ΝΑΙ σε ένα άλλο μνημόνιο.

Αν όμως το ΟΧΙ το δούμε ως μια μικρή νίκη απέναντι στους διεθνείς και εγχώριους εκπροσώπους της εξουσίας του κεφαλαίου, μια μικρή νίκη από αυτές που πέντε χρόνια δεν πέτυχε ο λαός, μια μικρή ρωγμή στην πανίσχυρη εξουσία του κεφαλαιού τότε το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος μπορεί να γίνει η αρχή για να φουντώσει η συζήτηση για τον ρόλο της ΕΕ, να λειτουργήσει ως τόνωση του κινήματος.

Σε κάθε περίπτωση, το ερώτημα που τίθεται προς κρίση στον λαό δεν είναι το κατάλληλο. Ωστόσο ένα πιθανό ΝΑΙ στο δημοψήφισμα σημαίνει αποδοχή ενός βάρβαρου μνημονίου και επικύρωση –με εντολή λαού- της συνέχισης της επίθεσης του κεφαλαίου και των οργάνων του σε βάρος του λαού. Όπως ο ΣΥΡΙΖΑ κρύβει με το δημοψήφισμα την πρότασή του πίσω από την πρόταση των «εταίρων», έτσι και οι διεθνείς μηχανισμοί του κεφαλαίου θα κρυφτούν πίσω από την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ σε περίπτωση που αρνηθεί κανείς να δώσει ένα ξεκάθαρο ΟΧΙ στο δημοψήφισμα.

Με άλλα λόγια, ακόμα και αν το ερώτημα δεν είναι σωστό, ακόμα και αν πίσω από αυτό κρύβονται αυτά που θέλει να κρύψει η κυβέρνηση, ακόμα και αν το δημοψήφισμα αυτό είναι προϊόν επικοινωνιακής ή διαπραγματευτικής στρατηγικής, δίνεται για μια φορά η ευκαιρία στον  λαό να πει ένα ΟΧΙ, έστω ένα μικρό ΟΧΙ. Γι’αυτό το αποτέλεσμα που πρέπει να βγεί είναι ένα ξεκάθαρο ΟΧΙ. Τα χαρακτηριστικά που αυτό το ΟΧΙ θα πάρει θα κριθούν στο μέλλον, από την ένταση της πάλης του λαού για αποδέσμευση από την ΕΕ, από τους αγώνες που θα συνεχιστούν από την Δευτέρα

.  αρχείο λήψης