Πέρασαν μόνο 70 χρόνια

Πέρασαν μόνο 70 χρόνια. Σ’ ένα διαμέρισμα στο κέντρο της κατεχόμενης Αθήνας υπογράφεται η ιδρυτική διακήρυξη του ΕΑΜ. Κλείστε τα μάτια και προσπαθήστε να αναπαραστήσετε το σκηνικό: Φανταστείτε πως μπορεί να ήταν η Αθήνα μια εποχή όπου κουμάντο έκαναν οι Γερμανοί Ναζί συνεπικουρούμενοι από τους Έλληνες «πατριώτες» φίλους τους. Οι νεκροί από τον πόλεμο και την κατοχή ήταν αδύνατο να καταμετρηθούν. Οι έλληνες πολιτικοί, οι ιδεολογικοί και όχι μόνο, πρόγονοι των σημερινών εθνοπατέρων μας είτε είχαν συμβιβαστεί με την γερμανική κατοχή είτε απολάμβαναν την ασφάλεια και ευημερία τους στο εξωτερικό.

Πέρασαν μόνο 70 χρόνια. Όταν το ΕΑΜ ιδρύθηκε με την πρωτοβουλία του ΚΚΕ και τη συμμετοχή άλλων τριών μικρότερων κομμάτων (Σοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδος, Ένωση Λαϊκής Δημοκρατίας, Αγροτικό Κόμμα Ελλάδος). Ο σκοπός ήταν το ΕΑΜ να γίνει η Οργάνωση εκείνη που θα αγκάλιαζε ολόκληρο τον λαό, ανεξάρτητα ιδεολογικής και κομματικής τοποθέτησης. Και το έκανε. Δεν ήταν όλοι οι ΕΑΜιτες κομμουνιστές. Οι κομμουνιστές όμως ήταν η ψυχή και τα πνευμόνια του ΕΑΜ.

Πέρασαν μόνο 70 χρόνια. Όταν μια χούφτα άνθρωποι τα έβαλαν με την υπερδύναμη της Ναζιστικής Γερμανίας. Ίσως αν ήταν ρεαλιστές να κοίταζαν να σωθούν οι ίδιοι, να σώσουν και τα παιδιά τους. Ίσως να αντιλαμβάνονταν ότι το εγχείρημά τους ήταν μια αποστολή αυτοκτονίας. Ίσως να ήξεραν ότι με  τη συμμετοχή τους στο κίνημα αυτό θα έκοβαν δρόμο προς τον θάνατο.

Πέρασαν μόνο 70 χρόνια. Κι όμως στην κατακτημένη Ελλάδα άρχισε να σημαίνει η καμπάνα του ξεσηκωμού. Το ΕΑΜ κάνει το αδιανόητο: Καλεί το λαό να βγει στους δρόμους. Και σαν να μην έφτανε αυτό καλεί σε γενική απεργία. Ναι, γενική απεργία εν μέσω κατοχής.

Πέρασαν μόνο 70 χρόνια. Όταν το ΕΑΜ κατάλαβε πως με την μαζική και αποφασιστική συμμετοχή του λαού μπορεί να κάνει το αδιανόητο: Να οργανώσει ένοπλο αγώνα κατά των κατακτητών. Ιδρύεται ο ΕΛΑΣ. Μια χούφτα άνθρωποι, με αρχηγό τον Άρη Βελουχιώτη θα ανέβαιναν στα βουνά με ελλιπή εξοπλισμό και μόνο όπλο το θάρρος να πολεμήσουν με την πιο εξελιγμένη πολεμική μηχανή.

Πέρασαν μόνο 70 χρόνια. Όταν το ΕΑΜ έδινε την μάχη για την επιβίωση του λαού. Οργάνωνε συσσίτια, ανέπτυξε σύστημα μέριμνας του λαού, αποτέλεσε την μοναδική αχτίδα ελπίδας για τους κατακτημένους.

Πέρασαν μόνο 70 χρόνια. Όταν το σύνθημα το ΕΑΜ ήταν: «Όταν ο λαός βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο της τυραννίας διαλέγει ή τις αλυσίδες ή τα όπλα»

Πέρασαν μόνο 70 χρόνια. Από τότε που γράφτηκαν με αίμα οι λέξεις περηφάνια, αντίσταση, ελπίδα, αγώνας, θυσία, αλληλεγγύη.

Πέρασαν μόνο 70 χρόνια. Πως μπορεί να τα έχουμε ξεχάσει όλα αυτά; Πως μπορεί σήμερα οι μόνες θυσίες που κάνουμε να είναι για τους καταπιεστές μας;  Πως γίνεται να θεωρούμε τους λαϊκούς αγώνες ανούσιους και χαμένους εκ των προτέρων; Πως γίνεται η μόνη μας ελπίδα να φωλιάζει στις διαθέσεις των καταπιεστών μας; Πως γίνεται η αντίσταση μας να περιορίζεται σε μετάθεση των ευθυνών μας; «Ας αγωνιστεί κάποιος άλλος, εγώ αρκετά αγωνίστηκα». «Θα ξεσηκωθεί ο κόσμος και θα γίνει χαμός» λέμε καθισμένοι από τον καναπέ μας. Πως γίνεται να αγνοείται έστω και ως λέξη η αλληλεγγύη; «Ας απολύσουν τον διπλανό μου, αρκεί να τη γλιτώσω εγώ». Πως γίνεται ο ίδιος λαός να παρακολουθεί παραλυμένος τον βιασμό του; Πως γίνεται τόσος φόβος να ενοικεί στις καρδιές και τις ψυχές μας;

Πέρασαν μόνο 70 χρόνια. Η τυραννία αλλάζει μορφές αλλά επανέρχεται διαρκώς.  Η μπότα του Γερμανού κατακτητή, η κουκούλα του Χίτη, έγινε το γκλομπ του μπάτσου, έγινε η κοιλιά του βιομήχανου καπιταλιστή, έγινε το λαπτοπ του τραπεζίτη, έγινε το μικρόφωνο και η πένα του δημοσιογράφου, έγινε το κάλεσμα για σωτηρία της πατρίδας του πολιτικού.

Πέρασαν μόνο 70 χρόνια. Δεν έχεις δικαιολογίες….

Advertisements