Πρόσωπα: Γιάννης Μπουτάρης

Η ενότητα Πρόσωπα χρωστάει το δεύτερο μέρος των πρωταγωνιστών της κρίσης. Πριν από αυτό όμως θα ασχοληθούμε λίγο με τον δήμαρχο της πόλης μας, της όμορφης και φραπεδομάνας Σαλονίκης. Βλέπετε εκτιμούμε τις προσπάθειες ενός ανδρός που θέλει να βρίσκεται στην επικαιρότητα και τι διάολο συμπολίτες θα ήμασταν αν δεν αφιερώναμε λίγο από το χώρο του 2310net στον ίδιο μας τον Δήμαρχο;

Ο σημερινός μας πρωταγωνιστής γεννήθηκε σε δύσκολη εποχή. Το 1942 συγκεκριμένα, στην Θεσσαλονίκη. Από νηπιακή ηλικία έζησε στο πετσί του τι θα πει εθνικός διχασμός, εμφύλιες συγκρούσεις και αδελφοκτόνοι αγώνες. Μεγάλωσε σε μια δύσκολη πόλη, κι έτσι παρά το γεγονός ότι είχε όλες τις ανέσεις για την εποχή, ανέπτυξε έντονα το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, την ικανότητα της υπομονής και την αρετή της αποφασιστικότητας. Στοιχεία που τον ακολουθούν ακόμα και σήμερα σαν τις αμαρτίες του. Για τις αμαρτίες του όμως ας μας μιλήσει ο Άνθιμος. Εμείς θα μείνουμε στα επίγεια.

Είναι ένας από τους πιο γνωστούς οινοπαραγωγούς, καθώς η οικογενειακή επιχείρηση που κληρονόμησε φροντίζει εδώ και 130 χρόνια να μη  λείψει από το τραπέζι μας το καλό κρασί. Όπως κάθε δραστήριος επιχειρηματίας, έτσι και ο Γιάννης, εδώ και χρόνια μετατρέπει την ενεργητικότητα του σε θετικές πράξεις, σε κοινωφελείς σκοπούς. Ίδρυσε τον «Αρκτούρο», ασχολήθηκε με το περιβάλλον, ώσπου ήρθε η ώρα να σηκώσει τα μανίκια και να ασχοληθεί με την πολιτική.

Άνθρωπος της πιάτσας. Ευθύς, με χιούμορ και χωρίς φόβο να ρίξει και κανένα μπινελίκι, ο Γιάννης έδειχνε από νωρίς ότι δεν είναι σαν τους άλλους του σιναφιού του. Δεν είναι ο κλασσικός βιομήχανος με τις γραβάτες και τα πούρα, αντίθετα με το σκουλαρίκι του, το τατού και το τσιγάρο που μάγκικα σβήνει on camera σε πείθει ότι είναι πιο κοντά με το λαό παρά με το κεφάλαιο. Και η αλήθεια είναι ότι πιο εύκολα τον φαντάζεται κανείς σε ένα κουτούκι να ακούει βαριά λαϊκά παρά στο Μέγαρο Μουσικής να ακούει την Τραβιάτα. Τώρα πως προέκυψε και έγινε μέλος του ΔΣ του Μεγάρου Μουσικής είναι ένα ανεξήγητο πράγμα.

Για τη διαφορά του Μπουτάρη με την τάξη που ανήκει μάλλον πείστηκαν περισσότεροι όταν τον είδαν υποψήφιο δημοτικό σύμβουλο το μακρινό 2002 με τον συνδυασμό του ΚΚΕ για τον δήμο Θεσσαλονίκης. Ήταν περίπου η εποχή που δήλωνε με παρρησία: «Πιστεύω ότι ένα δυνατό ΚΚΕ, άσχετα αν πιστεύει κάποιος ή όχι στην κομμουνιστική θεωρία, είναι αναγκαίο. Είναι μια ομάδα ανθρώπων οι οποίοι έχουν αποδείξει στο πέρασμα του χρόνου ότι πιστεύουνε πολύ βαθιά αυτά που πιστεύουνε, παλεύουνε γι’ αυτά και νομίζω ότι πρέπει να παλέψουμε όλοι -είτε ανήκουμε είτε δεν ανήκουμε στο ΚΚΕ – για να έχει το ΚΚΕ μια εξαιρετικά καλή παρουσία».

Ο Γιάννης όμως δεν άντεξε το ΚΚΕ για πολύ. Δεν πέρασαν ούτε δύο χρόνια και το εγκατέλειψε για την τελευταία θέση του ευρωψηφοδελτίου του ΠΑΣΟΚ. Τον επέλεξε προσωπικά ο ίδιος ο Γιώργος Παπανδρέου. Η τελευταία θέση συνήθως είναι τιμητική, όμως δεν συνέτρεχε κάποιος λόγος για να τιμηθεί ο Γιάννης. Απλά δεν έπρεπε με τίποτα να αποδημήσει για τις Ευρώπες. Ήταν ταγμένος στο συμφέρον του λαού της πόλης του. Ήταν ο άνθρωπος που μπορούσε να φέρει εις πέρας το γκρέμισμα της θεοκρατίας του Άνθιμου, του Παπαγεωργόπουλου και του Ψωμιάδη.

 Έτσι, κατέβηκε το 2006 υποψήφιος δήμαρχος. Υπερασπιζόμενος τον απλό θεσσαλονικιό, κουβαλούσε την ταμπέλα του ανεξάρτητου, του ακομμάτιστου, άσχετα αν σε κάθε του δημόσια τοποθέτηση έριχνε μπηχτές στο ΠΑΣΟΚ που τόλμησε να δώσει το χρίσμα στην Χρύσα Αράπογλου που στο κάτω κάτω της γραφής ούτε η ίδια, ως δημότης Καλαμαριάς, δεν ψήφισε τον εαυτό της. Το υψηλό του ποσοστό γέμιζε ελπίδες στους απανταχού ακομμάτιστους, ψιλοπροοδευτικούς, άθεους ή τέλος πάντων απλούς ανθρώπους που έβλεπαν την Νύφη του Θερμαϊκού να βυθίζεται σε έναν μεσαιωνικού τύπου σκοταδισμό.

Ο Τύπος τον λάτρεψε. Δεν βρίσκεις κάθε μέρα ανθρώπους με την αμεσότητα του κυρ- Γιάννη. Ο Μπουτάρης έγινε σύμβολο. Έγινε ο κρυφός ήρωας κάθε πικραμένου θεσσαλονικιού, ο άνθρωπος εκείνος που σαν άλλος σούπερμαν, θα σπάσει το κατεστημένο της Δεξιάς, θα βγάλει την πόλη από την συντηρητική της μούχλα και θα την φέρει στο δρόμο της προόδου.

Εκτός από τον Τύπο, τον κυρ-Γιάννη τον λάτρεψε και το ΠΑΣΟΚ. Καθόλου παράδοξο. Βλέπετε το κόμμα αυτό έχει την τάση να λατρεύει όποιον χρειάζεται. Μπορεί να είναι ο Μάνος, ο Ανδριανόπουλος, ο Ανδρουλάκης, ο Καρατζαφέρης, ο Πλεύρης, ο Βορίδης, ο Ψαριανός και πόσοι άλλοι. Έτσι, καλλιεργήθηκε από στόμα σε στόμα η ιδέα ότι ο κυρ-Γιάννης θα πάρει τελικά το πολυπόθητο χρίσμα για τις Δημοτικές εκλογές του 2010. Και όποιος έχει ζήσει στην Θεσσαλονίκη γνωρίζει πως τα νέα της πόλης μαθαίνονται πολύ γρήγορα, προτού καν τα καλύψει η TV100.

Όμως πριν ακόμα πάρει το χρίσμα από το ΠΑΣΟΚ, ο κυρ-Γιάννης σκέφτηκε ότι δεν έχει περάσει από ένα κόμμα της νεοφιλελεύθερης Δεξιάς. Θεώρησε πως ένας αντισυμβατικός τύπος, όπως αρέσκεται να χαρακτηρίζει τον εαυτό του, δεν θα μπορούσε παρά να κάνει ρεκόρ σε ταχύτητα αλλαγής κομμάτων. Έτσι, το 2009 υπήρξε ένα από τα ιδρυτικά στελέχη της Δράσης, του κόμματος που ίδρυσε ο Στέφανος Μάνος για να πάρει το franchise του νεοφιλελευθερισμού στην Ελλάδα.

Η υποψηφιότητα του κυρ-Γιάννη ανακοινώθηκε προτού το ΠΑΣΟΚ επιλέξει υποψήφιο. Το δίλημμα του Γιωργάκη ή ψηφίζετε τους υποψήφιούς μου ή διαλυόμαστε από την περίφημη στημένη διακαναλική συνέντευξη δεν τρόμαξε τον Μπουτάρη. Ήθελε απεγνωσμένα την επίσημη στήριξη του ΠΑΣΟΚ, καθώς δεν του έφτανε ο Μάνος, η Ντόρα, ο Κουβέλης και οι απλοί ακομμάτιστοι πολίτες. Επίσης, το δίλημμα του Γιωργάκη απαιτούσε νικητές. Και ο κυρ-Γιάννης έμοιαζε ο μόνος που μπορούσε να κερδίσει τον υποψήφιο-φωτοτυπία του Ατσαλάκωτου, Κώστα Γκιουλέκα. Και έτσι έγινε.

Η προεκλογική περίοδος ανέδειξε την ευχάριστη διάθεση που διακατέχει τους θεσσαλονικείς. Η μονομαχία Μπουτάρη- Άνθιμου… με συγχωρείτε Μπουτάρη- Γκιουλέκα θύμιζε ποδοσφαιρικό ντέρμπι. Τα δύο στρατόπεδα προετοιμάζονταν εκτοξεύοντας συνθήματα ο ένας εναντίον του άλλου. Ο Μπουτάρης, έξυπνος γαρ, διέκρινε ότι αν έχει μια ελπίδα να κερδίσει τον Δήμο πρέπει να χτυπήσει «τον Βασιλιά», τον Άνθιμο. Και αυτό έκανε. Λίγο οι τσόντες στην δημοτική τηλεόραση που υποσχέθηκε, λίγο ο χαρακτηρισμός μουτζαχεντίν που εξαπέλυσε εναντίον του Άνθιμου, λίγο κάτι προτάσεις για καύση των νεκρών και για ανέγερση μνημείου για τον Κεμάλ και τα κατάφερε. Συγκέντρωσε όλη την οργή του αντιπροσώπου του θεού και μαζί της όλη την συμπάθεια των μη θεούσων, των προοδευτικών και όλων όσων τόλμησαν να ονειρευτούν μια προοδευτική Θεσσαλονίκη.

Ο δεύτερος γύρος των εκλογών ήταν ο καθοριστικός. Η μάχη κερδήθηκε. Ήρθε η ώρα να χαρούν όσοι ήταν ανεξάρτητοι και ακομμάτιστοι. Ή μήπως όχι; Στις πρώτες του δηλώσεις ως νικητής ο Μπουτάρης είχε πίσω του τον Βούγια, τον Δανιηλίδη παραδίπλα τον Βενιζέλο, τον Μαγκριώτη, κοντολογίς όλο το καλό ΠΑΣΟΚ. Οι πρώτες του λέξεις; Ευχαριστώ το ΠΑΣΟΚ, την Δημοκρατική Αριστερά, την Δράση, την Ντόρα Μπακογιάννη. Πόση χαρά μπορεί να νιώθει ένας ακομμάτιστος όταν ακούει τον ανεξάρτητο δήμαρχό του να ευχαριστεί, όχι ένα, αλλά τέσσερα κόμματα; Πόση χαρά μπορεί να νιώσει ένας σοσιαλιστής, προοδευτικός, αριστερός όταν τα δύο από αυτά είναι αυθεντικοί εκπρόσωποι του νεοφιλελευθερισμού; Πόση απορία μπορεί να νιώσει ο επισκέπτης της ιστοσελίδας του δημάρχου όταν διαπιστώσει ότι αυτή η πρόταση χάθηκε στην… απομαγνητοφώνηση;

Η μάχη για τη δημαρχία κερδήθηκε. Ήρθε η ώρα για την μάχη της ανάπλασης της πόλης. Πέρασε ένας χρόνος από τότε που ανέλαβε τα καθήκοντά του ο κυρ-Γιάννης αλλά διαφορά δεν βλέπουμε. Η πόλη είναι πιο βρώμικη από ποτέ, πιο άνεργη από ποτέ, πιο φτωχή από ποτέ, πιο μίζερη από ποτέ, πιο συντηρητική από ποτέ. Δεν περίμενε κανείς να δει κοσμογονικές αλλαγές μέσα σε ένα χρόνο, όμως μάλλον αυτός ο χρόνος λειτούργησε γόνιμα για κάποιους. Για τους εύπιστους που πίστεψαν στον κυρ-Γιάννη και το όραμα του, που μάλλον θα κατάλαβαν ότι ο Δήμαρχος τα καταφέρνει καλύτερα στις δηλώσεις παρά στα έργα.

Εκτός από τις τσόντες, που ακόμα δεν είδαμε, οι δηλώσεις του κυρ-Γιάννη είναι προκλητικές. Μόνο που αυτή τη φορά δεν απευθύνονται στον Άνθιμο, αλλά στους εργαζόμενους και τους δημότες της πόλης. Σκέφτεται να απολύσει, διόρθωση: να μην ανανεώσει τις συμβάσεις, περίπου 2000 υπαλλήλους. Έτσι, χαλαρά, όπως τα κάνει όλα ο κυρ-Γιάννης συμπεριφέρεται σε ανθρώπους, σε εργαζόμενους σαν ρώγες από σταφύλια. Μόνο που πατώντας τα βγάζεις χρήματα μόνο ως οινοποιός.

Ακόμα, μιλώντας για τους εργαζόμενους της καθαριότητας εκστόμισε την περίφημη φράση «Κωλοβαράνε» επαναλαμβανόμενη δις ώστε να δοθεί η απαραίτητη έμφαση! Ναι το καταλάβαμε κυρ-Γιάννη, θέλεις να φέρεις εταιρίες, να ιδιωτικοποιήσεις την αποκομιδή, να κάνεις και το χρησιμοποιημένο μας κωλόχαρτο πρώτη ύλη για την κερδοφορία κάποιων συναδέλφων σου επιχειρηματιών, μάλλον φίλων της κυβέρνησης. Δεν είναι ανάγκη να βρίζεις και να συκοφαντείς ανθρώπους που κάνουν μια δουλειά που για εμάς τους απλούς ανθρώπους είναι σχεδόν ντροπή! Όμως λύσε μου την απορία, γιατί ενώ όπως λες αυτοί κωλοβαράνε, εγώ ως οδηγός πετυχαίνω συνεχώς μπροστά μου ένα απορριμματοφόρο;

Στην ίδια συνέντευξη πρότεινε να κλείσουν τα ΚΑΠΗ και οι ηλικιωμένοι να μετατραπούν σε εργαζόμενους-φύλακες-ρουφιάνους. Πολύ πρωτοποριακό! Ίσως να το κάνεις κι εσύ όταν λήξει η θητεία σου. Ευκαιρία να δεις, έστω και αργά, πως είναι να είσαι εργαζόμενος.

Επειδή ο κυρ-Γιάννης είναι έξυπνος, γνωρίζει καλά να χειρίζεται την δημόσια εικόνα του. Κάθε φορά που πετάει τις νεοφιλελεύθερες, αντιλαϊκές προτάσεις του, τις συνοδεύει με μια δήλωση που θα συσπειρώσει το συντηρητικό μπλοκ, από Άνθιμο μέχρι Παπαθεμελή. Έτσι, δήλωσε πρόσφατα ότι Έλληνες και Τούρκοι είναι αδέρφια και προανήγγειλε την δημιουργία τζαμιού στην Θεσσαλονίκη. Δεν διαφωνούμε καθόλου. Αυτό που προκαλεί όμως εντύπωση είναι η τακτική του Δημάρχου να δημιουργήσει συμμαχίες ή να ανανεώσει τις ήδη υπάρχουσες. Και όποτε το χρειάζεται αυτό, προκειμένου να επιτεθεί στους εργαζόμενους και δημότες της Θεσσαλονίκης, καταφεύγει στον αντιεθνικισμό προκειμένου να γίνει πάλι εχθρός του Άνθιμου, ώστε πάλι να συσπειρώσει γύρω του όλους τους προοδευτικούς ή απλά μη συντηρητικούς ανθρώπους. Καλό το κολπάκι μπαρμπα-Γιάννη αλλά δύσκολα να ξαναπιάσει.

Γράφω πολλά και σαν να κουράστηκες αναγνώστη. Συγχώρα με μα δεν είναι εύκολο να χωρέσω 70 χρόνια ανιδιοτελούς προσφοράς και αυταπάρνησης σε λίγες μόνο γραμμές. Δεν είναι εύκολο να χωρέσω τόσο μεγαλείο σε δυο αράδες. Θα ήταν ένα μικρό θαύμα. Και τέτοια θαύματα κάνει μόνο ο θεός της πολιτικής, που κατάφερε να χωρέσει έναν Πάγκαλο στο σώμα ενός Γκάντι και μας έδωσε τον κυρ-Γιάννη.

Κλείνοντας, και αφού ευχηθώ καλές γιορτές με υγεία σε όλους τους δημότες Θεσσαλονίκης, δεν μπορώ να αφήσω ασχολίαστη την κιτς αισθητική του νέου άρχοντα της πόλης. Αυτό το πράγμα που επέπλεε και έμοιαζε σαν παρέα από σκαντζόχοιρους που κάνουν σέρφινγκ και παρίστανε το χριστουγεννιάτικο δέντρο βυθίστηκε για να δείξει ότι ούτε η  φύση δεν ανέχεται κάτι τόσο άσχημο. Το γεγονός ότι ο Μπουτάρης κατάφερε να ξεπεράσει, όχι μόνο στην εφαρμογή του νεοφιλελεύθερου δόγματος, αλλά και σε κακή αισθητική και κιτσαριό τον προκάτοχό του δείχνει ότι μας περιμένουν ενδιαφέροντα χρόνια.

Μέχρι τότε, καλά κρασιά….

Advertisements