Η μαμά-Αριστερά

Η σχέση του Έλληνα με την Αριστερά είναι σαν τη σχέση με τη μάνα του. Και εξηγώ:

Η μάνα μας είναι επιφορτισμένη με την ανατροφή μας. Μας μαθαίνει τα βασικά, μας εντάσσει στον κόσμο. Το ίδιο και η Αριστερά. Η κουλτούρα της Αριστεράς μεταπολεμικά ήταν αυτή που διέσωσε ακόμα και την αστική κουλτούρα, καθώς κάθε κομμουνιστής ή αριστερός που σεβόταν τον εαυτό του είχε στο σπίτι του βιβλία, πίνακες και περιοδικά. Μπορεί το φαγητό να ήταν λίγο αλλά η κουλτούρα ήταν στο καθημερινό πρόγραμμα.

Επίσης η μαμά μας μαθαίνει τρόπους. Ομοίως και η Αριστερά. Σου μαθαίνει πώς να φέρεσαι στον καθένα. Σου μαθαίνει να φέρεσαι στους μετανάστες σαν σε ανθρώπους και όχι σκουπίδια, σου μαθαίνει να σέβεσαι και να τιμάς τον συνάδελφό σου και να μην προσπαθείς να του σκάψεις το λάκκο, σου μαθαίνει να είσαι ανελέητος με τους εχθρούς σου.

Μεγαλώνοντας το παιδί έρχεται και η πρώτη αμφισβήτηση της μάνας. Το ίδιο και στην Αριστερά. Εκεί γύρω στην εφηβική ηλικία, εκεί που νομίζεις ότι είσαι ανεξάρτητος επειδή βρήκες τι έχεις στο παντελόνι σου, αρχίζεις και βρίζεις την μάνα σου, χωρίς στ’ αλήθεια να συντρέχει κάποιος λόγος. Το ίδιο και με την Αριστερά. Μετά από κάποια χρόνια αριστερός αρχίζεις να ενοχλείσαι από τα πάντα. Αρχίζεις να μηρυκάζεις το κάθε τι και να διαφωνείς για να διαφωνείς. Για παράδειγμα γκρινιάζεις που δεν τα βρίσκει το ΚΚΕ με τον ΣΥΝ αλλά είναι σίγουρο ότι θα γκρίνιαζες το ίδιο αν τα βρίσκανε. Τώρα τους λες κολλημένους, αν τα βρίσκανε θα τους έλεγες ξεπουλημένους.

Κι έτσι περνάμε από την συγκρουσιακή σχέση με τη μαμά στην ανεξαρτητοποίηση από αυτή. Μεγαλώνεις και αισθάνεσαι ότι πρέπει να κάνεις το επόμενο βήμα. Να ανοίξεις τις φτερούγες σου, να αποκολληθείς από τη μαμά. Έτσι πηγαίνεις σε άλλες αγκαλιές. Λίγο ο φιλελευθερισμός, λίγο η σοσιαλδημοκρατία, λίγο η ανάγκη σου να επιβιώσεις και να ανέβεις κοινωνικά σε κάνουν να ξεχνάς αυτά που σου έλεγε η μαμά-Αριστερά. «Άσε μας ρε μάνα», σκέφτεσαι συχνά, «δεν είμαι το παιδί της μαμάς. Μεγάλωσα».

Όμως η μαμά για σένα είναι μια καλή ανάμνηση, αντίστοιχη με αυτές που μας έρχονται στο νου με τη βοήθεια του αλκοόλ σε μια καλή παρέα. Έτσι μιλάς για αυτήν όπως και για την Αριστερά. Θυμάσαι την εποχή που σε κυνηγούσε η μαμά σου να σε ταΐσει το αυγό σου, όπως την εποχή που στεκόσουν σε μια πλατεία να πουλήσεις Ριζοσπάστη ή τις πορείες με τα παιδιά από τον Ρήγα. «Τι ωραία χρόνια, μονολογείς, τότε ήμασταν πραγματικά αριστεροί, όχι σαν τους σημερινούς »!

Όμως τώρα είσαι μεγάλος και τρανός. Όπως οι αυτοδημιούργητοι χαρτογιακάδες που γυρνάνε στο χωριό με το ύφος του ξερόλα, του ανθρώπου που «είναι μέσα στα πράγματα» έτσι κι εσύ μιλάς στη μάνα σου και κάνεις κήρυγμα. Εσύ ξέρεις, είσαι μοντέρνος άνθρωπος, άνθρωπος της νέας εποχής την οποία η μάνα σου ποτέ δεν κατάλαβε.

Κατά βάθος όμως νοσταλγείς λίγο και τα παλιά, όπως νοσταλγείς το φαγητό της μαμάς. Θα ήθελες να ξαναγύριζες το χρόνο πίσω, να ξανάβλεπες τα παιδιά από το πανεπιστήμιο, όπως θα ήθελες μια στο τόσο να γεύεσαι τα κεφτεδάκια που τόσο αγαπάς. Άλλωστε η γυναίκα που παντρεύτηκες, και που αναπόφευκτα συγκρίνεις με τη μαμά, έχει καλές περγαμηνές, είναι καλή και σέξι, όμως σε κάποια πράγματα… σαν τη μαμά δεν έχει.

Η μαμά, όπως η Αριστερά, σε αγαπάει άδολα και ανιδιοτελώς. Γι’ αυτό σου συγχωρεί κάποια παραπτώματα. Υπομένει στωικά τις επιθέσεις σου εναντίον της , σε δικαιολογεί για τις λάθος επιλογές σου, και πιστεύει ότι κάποια στιγμή θα ξαναγυρίσεις πίσω σε αυτήν.

Κι εσύ από την άλλη, όταν αποτυγχάνεις, όταν διαπιστώνεις ότι είχε δίκιο η μαμά σε αυτά που σου έλεγε όταν ήσουν μικρό παιδί, ξέρεις ότι μπορείς να στραφείς πάλι σε αυτήν. Και το κάνεις. Μόνο που το κάνεις με τους δικούς σου όρους και με τον δικό σου τρόπο. Γυρνάς στην μητρική στοργή απογοητευμένος και ζητάς από τη μαμά σου να δώσει τις λύσεις στα προβλήματα σου όπως ένα μικρό και άμαθο παιδί ζητάει από τη μάνα του να το κάνει να πετάξει.

Μην ξεχνάς ότι όλα αυτά τα χρόνια η μαμά σου μπορεί να μην άλλαξε, άλλαξες όμως εσύ. Γνώρισες νέους ανθρώπους, καινούριες εμπειρίες, έζησες σε άλλες καταστάσεις τις οποίες μεταφέρεις τώρα στο πατρικό σου σπίτι. Γι’ αυτό περιμένεις από τη μαμά σου να σκέφτεται και να λειτουργεί όπως οι νέοι φίλοι σου, αυτοί που σου υποσχέθηκαν ότι θα είναι πάντα στο πλευρό σου όμως με την πρώτη στραβή κοίταξαν την πάρτη τους. Τσατίζεσαι μαζί της γιατί σου λέει τα ίδια με τότε. Νομίζεις ότι σου φέρεται σαν να είσαι μωρό. Εσύ από την άλλη είσαι πολύ συγκεκριμένος: «Λύσε μου τα προβλήματα, μάνα μου είσαι».

 Αυτή η ελπίδα σου ότι αφού η μαμά μπορεί να δώσει τις απαντήσεις σε όλα τα ερωτήματα, μπορεί να τα κάνει όλα, σε κάνει να την βλέπεις με τα μάτια του πιτσιρικά , ότι μπορεί να μας βγάλει από την κρίση αρκεί να ενωθεί. Έτσι την πιέζεις με τον τρόπο που ο αποτυχημένος γιάπης πιέζει τη μάνα του να πουλήσει εκείνα τα ξεροχώραφα που έχει στο χωριό για να του δώσει λεφτά να τα παίξει στο χρηματιστήριο, γιατί έχει πληροφορίες ότι θα ανέβουν οι μετοχές στις κατασκευαστικές.

Η σχέση του Έλληνα με την Αριστερά είναι όπως η σχέση του με τη μάνα του. Αυτή θα τον φροντίζει, θα νοιάζεται αν τρώει, αν πίνει αν είναι καλά, και αυτός θα την κατηγορεί για κάθε στραβό που συμβαίνει γύρω του. Έτσι κι αλλιώς η μάνα μας, μας τα συγχωρεί όλα…

Advertisements

2 thoughts on “Η μαμά-Αριστερά

  1. Φιλε εισαι απαιχτος. Τελεια αναγωγη. Καλυτερη συγκριση δεν θα μπορουσε να γινει. Συγχαρητηρια.

  2. Πετυχημένη η αναγωγή.
    Εξάλλου με τέτοια κρίση και φτώχεια τόσοι και τόσοι τριαντάρηδες γυρνούν πίσω στην οικογενειακή στέγη για να καταφέρουν να επιζήσουν.
    Στη μεγάλη μαμά τι περιμένουν για να γυρίσουν οι ανεξαρτητοποιημένοι; Βρε μήπως χρειάζεται τράβηγμα από τ’αυτί;

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.