Πες το μου κι ας είναι ψέμα

Έχει χαθεί το νόημα της Πρωταπριλιάς. Παλιότερα τέτοια μέρα έβγαινε στις ειδήσεις και στις εφημερίδες μια «είδηση» ψεύτικη για το καλό. Τέτοιες μέρες όμως δεν βλέπω να υπάρχει η διάθεση για ανάλογες φάρσες.

Κανείς δεν έχει όρεξη για πολλές πλάκες. Το χιούμορ χάνεται και η ψυχολογία των περισσότερων ελλήνων είναι στα τάρταρα. Οπότε με τι να αστειευτείς; Ποιό θέμα μπορείς να αγγίξεις για να κάνεις πλάκα; Να πεις ότι έρχεται αύξηση μισθών ή ότι φεύγει το ΔΝΤ; Θα δώσεις τζάμπα ελπίδες έστω και για λίγα δευτερόλεπτα σε κάποιους και μετά θα σε μισήσουν περισσότερο. Να τους πεις ότι έρχονται κι άλλες περικοπές στις συντάξεις και τους μισθούς; Μα αυτό δεν πρόκειται για φάρσα ή ψέμα, αλήθεια είναι. Οπότε…

Τον τελευταίο καιρό ακούσαμε, διαβάσαμε και ζήσαμε πράγματα πέρα απο κάθε φαντασία. Καταστάσεις που αν προέρχονταν απο κάποια φάρσα, ακόμα κι αυτή  θα έμοιαζε εξωπραγματική και δεν θα την πίστευε κανεις. Αλήθεια αν σας έλεγαν πριν απο 2-3 χρόνια ότι θα ζούσατε με τα μισά χρήματα και με προοπτική να ζήσετε με τα μισά των μισών, ότι θα πληρώνατε κάθε μήνα και ένα νέο χαράτσι, ότι θα ζούσατε με το φόβο της απόλυσης θα το πιστεύατε;

Θα πίστευε κανείς ότι ολόκληρος ΓΑΠ θα αποτύγχανε; Θα πίστευε κανείς ότι θα γινόταν πρωθυπουργός κάποιος Παπαδήμος; Θα πίστευε κανείς ότι θα ήταν κυβερνητικός εκπρόσωπος ο Καψής; (Τώρα που το ξανασκέφτομαι αυτό ίσχυε και παλιότερα) Θα πίστευε κανείς ότι ο επόμενος πρωθυπουργός θα ήταν ο Σαμαράς και Υπουργοί ο Άδωνις και ο Βορίδης; Η λίστα είναι μεγάλη.

Ζούμε σε μια παρατεταμένη πρωταπριλιά; Συμβαίνουν πράγματα τόσο πρωτοφανή που δεν μπορεί, μάλλον είναι ψέμα. Ζούμε με την ελπίδα ότι θα ακούσουμε κάποια στιγμή κάποιον να μας φωνάζει γελώντας: Πρωταπριλιά!! Την πατήσατε! Τώρα γυρίστε πίσω στις κανονικές ζωές σας.

Άλλωστε είμαστε εθισμένοι στο ψέμα. Θέλουμε να έχουμε την εγγύηση οτι όλα θα πάνε καλά και γι’ αυτό αναζητούμε τις φωνές που θα μας πουν κάτι τέτοιο. Γι’ αυτό θυμώνουμε με τους πολιτικούς τις σπάνιες φορές που είναι ειλικρινείς. Γι’ αυτό νευριάσαμε με τον Χρυσοχοϊδη όταν μας είπε ότι δεν διάβασε το μνημόνιο. Ένα ψέμα θα μας βόλευε περισσότερο. Βρίζουμε τον Πάγκαλο, τον Βενιζέλο, τον Σαμαρά και όλους τους πολιτικούς την ώρα που αυτοί είναι πιο ειλικρινείς απο ποτέ. Τι κρίμα που δεν μας λένε ότι υπάρχουν λεφτά και ότι θα αποκατασταθούν οι αδικίες. Τι κρίμα που μας λένε ακριβώς τι πρόκειται να συμβεί. Για περικοπές, για απολύσεις, για φόρους. Αυτή η ειλικρίνεια μας σκοτώνει, μας παραλύει. Το θέλουμε το ψέμα μας. Θέλουμε να ακούσουμε ότι θα διαπραγματευτούμε, ότι θα δώσουμε μάχη για τις συντάξεις, ότι υπάρχει φως στο τούνελ.

Μας είναι ευχάριστο οτιδήποτε, αρκεί να μας απαλλάσσει απο την ανάγκη να δούμε την αλήθεια κατάματα. Μας είναι σωτήριο να πιστεύουμε ότι υπάρχει κάποιος που θα μας σώσει, είτε αυτός είναι ένας τραπεζίτης, είτε ο Σαμαράς, είτε πιο πρόσφατα η ενωμένη Αριστερά. Μας είναι πάντα προτιμότερο ένα καλό κι ελπιδοφόρο ψέμα, παρά μια σκληρή αλήθεια.

Advertisements