Η αυτοκτονία και η ιστορία

Η πουτάνα η ιστορία. Έχει κάτι το μαγικό. Κάτι το οποίο συνεπαίρνει τους μελετητές της, είτε είναι μπαρουτοκαπνισμένοι καθηγητές της, είτε είναι απλοί άνθρωποι σαν εμάς που αρεσκόμαστε στην ανάγνωσή της πριν μας πάρει ο ύπνος ή κατά τη διάρκεια της ηλιοθεραπείας. Έχει αυτή την ανεξήγητη έλξη προς τον αναγνώστη. Αυτή τη δύναμη να φτιάχνει έναν μύθο γύρω της. Να σε κάνει να νομίζεις ότι είναι κάτι μεταφυσικό, κάτι πέρα απο την πραγματικότητα αυτό που την κινεί.

Καμιά φορά όμως έρχεται η ιδια η πραγματικότητα να αποκαλύψει αυτό που όλοι υποψιαζόμαστε. Να σπάσει αυτό το μεγαλειώδες περίβλημα της και να την κάνει να μοιάζει τόσο «κανονικη», τόσο προσιτή σε όλους μας. Να την κάνει να μοιάζει σαν αυτό που πραγματικά είναι: η ιστορία της δικής μας ζωής.

Πολλά απο τα ιστορικά γεγονότα τα οποία με δέος κοιτάμε ξεκίνησαν απο μια σπίθα. Απο μια μικρή αφορμή, συνήθως τόσο μικρή που ήταν ταυτόχρονα δυσδιάκριτη στα μάτια μας. Καμιά φορά λοιπόν χρειάζεται μια μικρή σπίθα, ένα συμβάν που άλλες φορές θα περνούσε απαρατήρητο, για να πυροδοτηθούν γεγονότα που κάποια στιγμή θα διδάσκονται στην ιστορία.

Πριν απο κάποιους μήνες ήταν ο αυτοπυρπολισμός του Μοχάμαντ Μπουαζίντι στην Τυνησία που λειτούργησε ως αφορμή για να ξεσπάσει αυτό που αργότερα κυριάρχησε ως «Αραβική Άνοιξη». Σήμερα ίσως είναι η αυτοκτονία του Δημήτρη Χριστούλα που μπορεί να οδηγήσει σε ιστορικά γεγονότα.

Αυτό είναι το όνομά του αυτόχειρα. Θα τον έχετε ακούσει ως 77χρονο ή ως συνταξιούχο. Θα έχετε πιθανόν ακούσει ότι ειχε ψυχολογικά προβλήματα ή ότι δημιούργησε χρέη. Μάλλον θα ακούσατε ότι μπορεί να του έφαγαν τα λεφτά τα παιδιά του. Το όνομά του όμως μάλλον δεν θα το ακούσατε. Ίσως για επικοινωνιακούς λόγους θα έπρεπε να αποσιωπηθεί το γεγονός ότι ήταν ένας άνθρωπος…με ονοματεπώνυμο. Ένας άνθρωπος σαν κι εμάς ή σαν κάποιον που γνωρίζουμε.

Οι αυτοκτονίες στη χώρα μας έχουν αυξηθεί δραματικά. Δεν θα περίμενε κανείς αυτό να προβάλεται απο τα ΜΜΕ. Άλλωστε αυτά λειτουργούν ως βραχίονας της εξουσίας που μας έφερε ως εδώ και θα μας πάει μέχρι εκεί που θέλει. Ποιός μπορεί να το παραβλέψει; Ποιός μπορεί να κρατά μονίμως το βλεμμα στραμμένο αλλού, μακριά απο αυτούς που πληρώνουν με το αίμα τους την κρίση, μακριά απο τους άστεγους, τους φτωχούς και τους ανθρώπους που δεν έχουν πια ελπίδα;

Δεν θα βγει κανένας στον δρόμο επειδή αισθάνθηκε οργή και θλίψη για την αυτοκτονία του κυρίου Δημήτρη. Κανείς δεν θα επαναστατήσει γι’αυτό το λόγο. Η αιτία κρύβεται στη δική μας πραγματικότητα. Στην καθημερινότητα του καθενός και της καθεμιάς μας. Η αυτοκτονία του κυρίου Δημήτρη είναι απλά η αφορμή. Το φυτίλι που θα ανάψει την μπαρουταποθήκη που όλοι κρύβουμε μέσα μας. Το ξεχείλισμα του ποτηριού. Η κατάμουτρα αντιμετώπιση της πραγματικότητας μας. Η συνειδητοποίηση ότι όλο αυτό που ζούμε δεν είναι εικόνα στην τηλεόραση, αλλά μια πραγματικότητα που χτυπάει την ίδια μας την ύπαρξη.

Αυτή τη διετία στη χώρα μας έχουν γίνει πολλές αυτοκτονίες. Αυτή όμως ήταν διαφορετική. Αυτή μας σόκαρε. Η επιλογή του αυτόχειρα να δώσει πολιτική χροια στην πράξη του είναι ξεκάθαρη, εκτός απο το σημείωμα, και απο την επιλογή του τόπου. Λειτουργεί σε όλους μας ώς σοκ, ως σήμα κινδύνου λίγο πριν την καταστροφή.

Η αυτοκτονία αυτή εξαφάνισε το χάσμα ανάμεσα στον κόσμο μας και τον κόσμο τους. Ο κόσμος τους είναι το χρέος, η ανάπτυξη, η επιχειρηματικότητα, η ανταγωνιστικότητα, η ύφεση, το κόστος του δημόσιου τομέα, τα CDS τα spreads, τα επιτόκια δανεισμού. Ο δικός μας κόσμος είναι ο άνθρωπος με τις ανάγκες του, τις δυνατότητές του. Ο κόσμος που κάποτε, κάποιος Καρλ Μαρξ περιέγραφε ως τον κόσμο στον οποίο το μέτρο της ανάπτυξης θα είναι η σχέση του ανθρώπου με τον συνάνθρωπό του.

Advertisements