Η πολιτική όπως θα έπρεπε να είναι (βίντεο με την καμμένη υποψήφια του Καμμένου)

Πολύ γουστάρω τις στιγμές που το matrix του πολιτικού συστήματος κρασάρει και εμφανίζεται στα μάτια μας, έστω και προσωρινά, η πραγματική του εικόνα. Τότε είναι που ξεμπροστιάζεται, όχι το ήθος, οι ικανότητες και το ποιόν των πολιτικών ανδρών και γυναικών, αλλά ο δικός μας στρουθοκαμηλισμός.

Υποψιαζόμαστε ότι κάποιος Άκης Τσοχατζόπουλος έπαιρνε μίζες για να αγοράζει πανάκριβα οπλικά συστήματα, αλλά εκνευριζόμαστε που παντρεύτηκε μια νεαρότερη γυναίκα, έκανε έναν παραμυθένιο γάμο και έμενε σε ένα πανάκριβο σπίτι. Στην περίπτωση όμως που κάποιος πολιτικός παραδεχθεί ότι «τα έπαιρνε», όπως ο Μαντέλης, θέλουμε να τον σταυρώσουμε και τον χρησιμοποιούμε ως παράδειγμα κλέφτη και λαμογιού που έχει το θράσος να το λέει και ανερυθρίαστα. Μήπως θα έπρεπε να το κρύβει; Να παριστάνει την αθώα περιστερά που τον κυνηγούν αδιευκρίνιστες δυνάμεις της δεξιάς;

Στη συνέχεια βγαίνει ένας κορυφαίος πολιτικός και παραδέχεται ότι δεν διάβασε το μνημόνιο. Και πέφτουμε όλοι να τον σκίσουμε. Λες και πραγματικά πιστεύουμε ότι υπάρχει έστω και ένας πολιτικός που διάβασε το μνημόνιο πριν το ψηφίσει. Μας βολεύει να κατηγορήσουμε αυτόν, που στο κάτω-κάτω είναι ειλικρινής για μια από τις λίγες φορές στη ζωή του, γιατί δεν διάβασε το μνημόνιο διότι δεν θέλουμε να κατηγορήσουμε τον εαυτό μας που τον ψηφίσαμε, τον στηρίξαμε ή τον ανεχόμαστε. Ξεχνάμε ότι κορυφαίο πολιτικό τον κάναμε εμείς, δεν έγινε από μόνος του.

Καλομάθαμε στο πολιτικό θέατρο σκιών. Βολευτήκαμε στο να υπάρχουν κάποιοι πολιτικοί που θα μας λένε ό,τι τους φαντάζει καλύτερο κι εμείς θα κάνουμε ότι τους πιστεύουμε. Όλοι μας δεν ήμασταν βέβαιοι ότι ο εκάστοτε Υπουργός Εθνικής Άμυνας έπαιρνε μίζες; Όλοι δεν θεωρούσαμε σίγουρο ότι υπάρχουν πολιτικοί που λαδώνονται από τις εταιρίες κολοσσούς που παίρνουν τα μεγάλα δημόσια έργα; Ενοχλούμασταν; Μπα…

Όσο το σύστημα λειτουργούσε ομαλά μας άρεσε ο ρόλος του ψηφοφόρου-χειροκροτητή- πρασινοφρουρού-ή γαλάζιου παιδιού. Βολευόμασταν με το να προσποιούμαστε ότι δεν καταλαβαίνουμε.

Τώρα μας φταίνε όλα. Ετεροχρονισμένα αναγνωρίζουμε ότι αυτό που βλέπουμε δεν είναι ωραίο. Ψάχνουμε ευκαιρίες να σοκαριστούμε από κάτι που ανακαλύπτουμε, όπως ότι δύο βουλευτές παρακολουθούσαν ποδόσφαιρο στο περιθώριο της ψηφοφορίας για το Μνημόνιο ΙΙ. Βλέπεις, έτσι απαλλασσόμαστε και από την υποχρέωση να σκεφτούμε βαθύτερα. Δεν χρειάζεται. Βρέθηκαν τα εξιλαστήρια θύματα.

Καινούριο θύμα είναι η ατυχής υποψήφια βουλευτής του κόμματος του Καμμένου. Έσκασε στα χέρια της η βόμβα της αποκάλυψης του πραγματικού προσώπου της πολιτικής. Αλήθεια πιστεύει κανείς ότι οι περισσότεροι από τους υποψήφιους βουλευτές των mainstream κομμάτων ξέρουν κάτι παραπάνω από το να αναμασάνε τετριμμένα λόγια που αποστήθισαν από μια εσωκομματική έκθεση που συνέταξαν κάποια πεφωτισμένα στελέχη; Πιστεύει κανείς ότι υπάρχουν πολλοί πολιτικοί που μπορούν να δώσουν απαντήσεις στα ερωτήματα; Πιστεύει κανείς ότι είναι πιο αυθεντική ή πιο ειλικρινής μια απάντηση του χ, ψ πολιτικού που θα μιλήσει για την αναγκαιότητα να έρθει η ανάπτυξη και να καταπολεμηθεί η ύφεση; Και για να μιλήσουμε με ονόματα, πιστεύει κανείς ότι αν βγάλεις το autocue μπροστά από την Άρια Αγάτσα, τον Κουτρουμάνη, τον Χατζιδάκη, την Διαμαντοπούλου, τον Ανατολάκη, την Καϊλή, τη Ράπτη, τον Ρένο Χαραλαμπίδη ή την Βάνα Μπάρμπα θα έχει καλύτερα αποτελέσματα; Για να προκαλέσω λίγο περισσότερο, είναι μήπως λιγότερο επικίνδυνη η πολυθρύλητη ρητορική ικανότητα του Βενιζέλου ή το χαμηλόφωνα εκφρασμένο πάθος του Σαμαρά; Μήπως η ξύλινη γλώσσα της Ντόρας; Ναι ξύλινη. Βλέπετε μέχρι τώρα κατηγορείται το ΚΚΕ για ξύλινη γλώσσα όταν μιλάει για μονοπώλια και για ιμπεριαλισμό. Οι διαρκείς αναφορές σε μια ανάπτυξη που δεν υπάρχει, σε αποκρατικοποιήσεις που επειδή δεν γίνονται πεινάμε και στο «εργατικό κόστος» δεν αποτελούν ξύλινη γλώσσα, αλλά ρεαλιστικό πρόγραμμα και ορθολογικές ερμηνείες τις πραγματικότητες.

Ας γελάσουμε με το τηλεοπτικό ατόπημα της συγκεκριμένης υποψήφιας. Ας αναλογιστούμε όμως πως πίσω από τις καλές τηλεοπτικές πολιτικές παρουσίες κρύβεται ο κίνδυνος της απώλειας της ουσίας της πολιτικής. Πίσω από τα γραβατομένα, φρεσκοξυρισμένα, politically correct πρόσωπα της καθωσπρέπει πολιτικής ζωής κρύβεται η δική μας τοποθέτηση σε ρόλο θεατή ενός καλοστημένου τηλεοπτικού σόου. Γι’ αυτό αντιδρούμε στην αποκάλυψη της πραγματικότητας της πολιτικής ζωής όπως θα αντιδρούσαμε σε περίπτωση που ένας παρουσιαστής έκανε ένα αστείο σαρδάμ, ή μια παρουσιάστρια έδειχνε κατά λάθος το εσώρουχό της στο φιλοθεάμον κοινό. Μας σοκάρει, ακόμα και σήμερα το πραγματικό πρόσωπο αυτών που αυτοαποκαλούνται πολιτικοί. Ίσως γιατί δεν καταλαβαίνουμε ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι τόσο ανίκανοι που το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να κατέχουν αυτήν την συγκεκριμένη εξουσία.

Advertisements

One thought on “Η πολιτική όπως θα έπρεπε να είναι (βίντεο με την καμμένη υποψήφια του Καμμένου)

  1. προσωπικά το ευχαριστήθηκα δεόντως 🙂

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.