Κι έγινε η αυτοκτονία συνήθεια

 

 

Αυτή την εβδομάδα άλλοι τρεις συμπολίτες μας αυτοκτόνησαν αφήνοντας πίσω τους σημειώματα με τα οποία έδιναν πολιτική χροιά στις πράξεις τους. Δύο από αυτούς στο Ηράκλειο και ένας 55χρονος δάσκαλος, ο Σάββας Μετοικίδης, στην Ξάνθη.

Οι αυτόχειρες πιθανόν πίστεψαν ότι η πράξη τους θα ήταν μια θυσία σε όσους μένουν πίσω. Μια πράξη που θα μπορούσε να ταρακουνήσει εμάς τους ζωντανούς.

Δυστυχώς μετά την αυτοκτονία του Δημήτρη Χριστούλα η οργή, ο θυμός και η θλίψη μας φαίνεται να εκτονώθηκαν γρήγορα. Φαίνεται πως οι αυτοκτονίες έγιναν συνήθεια ακόμα και για εμάς.

Αν αρχίσουμε να τις λογίζουμε ως νούμερα, ως τις ανθρώπινες απώλειες της οικονομικής κρίσης θα χάσουμε την ουσία, θα παγιδευτούμε σε αριθμούς. Πληρώνουμε την κρίση με το αίμα μας. Με την ίδια μας την ύπαρξη.

Πάντα έτσι ήταν. Πάντα. Ο καπιταλισμός, αυτό το κοινωνικοοικονομικό σύστημα που υπερασπίζονται με λύσσα οι ορθολογικοί, οι νομπελίστες, αυτοί που ξέρουν να σχεδιάζουν σε πίνακες και να κατατάσσουν τα πάντα σε νούμερα και γραφήματα, δεν μπορεί να ζήσει διαφορετικά. Ειδικά τώρα που κινδυνεύει η ύπαρξή του. Στους αυτόχειρες πρέπει να προσθέσουμε αυτούς που έφυγαν για το μεροκάματο και δεν γύρισαν ποτέ. Σε αυτούς πρέπει να προσθέσουμε και αυτούς που δουλεύουν σε συνθήκες που μοιάζουν με ρώσικη ρουλέτα. Σ’ αυτούς πρέπει να βάλουμε και τους μετανάστες που εξαφανίζονται, κακοποιούνται και βασανίζονται. Σ’ αυτούς να προσθέσουμε και τους αμέτρητους στρατιώτες που σκοτώνονται για κάποια βαρέλια πετρέλαιο τα οποία δεν θα δουν ποτέ. Δίπλα τους και αυτούς και αυτές που χάνουν κάθε ίχνος αξιοπρέπειας για να επιβιώσουν. Αυτούς που πουλάν το κορμί τους, αυτούς που κοιμούνται στο δρόμο, αυτούς που λιποθυμάνε από την ασιτία ή από το άγχος.

Δεν συμφωνώ με τις αυτοκτονίες αλλά τις σέβομαι. Δεν αισθάνομαι ότι μπορώ να πω κάτι σε κάποιον που αποφασίζει να τελειώσει τη ζωή του γιατί έτσι αισθάνεται ότι μπορεί να προσφέρει κάτι σε εμάς.

Όμως νομίζω ότι η αυτοκτονία, ως η κορυφαία πράξη που μπορεί να κάνει κάποιος, να κατανικήσει το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, σημαδεύει στις ανθρώπινες πλευρές του συστήματος. Αν κάποιος νομίζει ότι αυτοκτονώντας θα κάνει κάποιους να μετανοήσουν και να συνειδητοποιήσουν τι κάνουν, μάλλον κάνει λάθος.  Ίσως προσπαθεί να συγκινήσει, όπως ένας απεργός πείνας. Νομίζω ότι ο στόχος, εάν είναι αυτός, είναι χαμένος από χέρι. Ο καπιταλισμός είναι αδίστακτος. Δεν γνωρίζει ανθρωπιά. Δεν συγκινείται, , δεν παρεκκλίνει, δεν πισωγυρίζει, δεν λυπάται, δεν εξανθρωπίζεται, δεν αγαπάει, δεν νοιάζεται, δεν νιώθει ενοχές, δεν σταματάει, δεν χορταίνει, δεν αλλάζει.

Ανατρέπεται…

 

 

 

Advertisements