Αλέκα VS Αλέξης

Η μάχη μεταξύ της Αριστεράς διεξάγεται σχεδόν αποκλειστικά σε επίπεδο επικοινωνίας. Άλλωστε στα στελέχη και τους ψηφοφόρους των δύο κομμάτων (ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ) είναι εμπεδωμένες οι βασικές πολιτικές διαφωνίες των ιδεολογικών και πολιτικών χώρων που εκπροσωπούν τα δύο αυτά κόμματα. Απο τα ΜΜΕ αλλά κυρίως απο τον ΣΥΡΙΖΑ διατηρείται και ανακυκλώνεται μια συζήτηση περί ενότητας η οποία στοχεύει μόνο σε κάποια πολιτικάντικα οφέλη. Ο ΣΥΡΙΖΑ γνωρίζει πολύ καλά ότι μια συνεργασία με το ΚΚΕ είναι απίθανη, όπως απίθανο είναι αυτή να οδηγήσει σε κάτι ουσιώδες ή θετικό. Έτσι βολεύεται με τις επιθέσεις φιλίας στο ΚΚΕ ώστε να εμφανίζεται αυτό ως διασπαστικό ή αναχρονιστικό, προκειμένου να κερδίσει την θετική αποψη των ουδέτερων πολιτών.

Και επειδή το επικοινωνιακό στοιχείο είναι κομβικό για αυτές τις τηλε-εκλογές, ας δούμε λίγο πιο αναλυτικά κάποια στοιχεία που αφορούν στον τρόπο με τον οποίο επικοινωνιακά στήνονται τα δύο κόμματα, καθώς είναι ενδεικτικός της συνολικής πολιτικής τους.

Το ΚΚΕ θέλοντας να δώσει σαφή ταξικά χαρακτηριστικά στον λόγο του, τονίζει τόσο τον χαρακτήρα της κρίσης όσο και τις πολιτικές της προεκτάσεις καταλήγοντας στο σωστό συμπέρασμα ότι η έξοδος απο την κρίση δεν μπορεί να γίνει με όρους καπιταλισμού. Αυτό το γεγονός κάνει ασύμβατο τον πολιτικό του λόγο με τους όρους που προσπαθεί να επιβάλλει το ίδιο το σύστημα μέσω των ΜΜΕ. Είναι εξ’ορισμού δύσκολο, έως αδύνατο να χωρέσεις έναν ριζικά διαφορετικό τρόπο σκέψης, με τον οποίο μάλιστα δεν είναι εξοικειωμένο το ευρύ κοινό, μέσα σε λίγα λεπτά τηλεοπτικού χρόνου (όταν και όποτε δίνονται αυτά) ή μέσα σε λίγες αράδες μιας ανακοίνωσης. Από αυτό που λέει το ΚΚΕ μόνο ένα μικρό μέρος του φιλοθεάμονος κοινού μπορεί να αντιληφθεί στο σύνολό του, κάποιο άλλο μέρος του κοινού θα κατανοήσει τα μισά και κάποιο άλλο μέρος δεν θα καταλάβει τίποτα.

Για παράδειγμα όταν λέει το ΚΚΕ για λαϊκή εξουσία πόσοι πραγματικά κατανοούν τι σημαίνει αυτό; Είμαι βέβαιος ότι αυτό που πολλοί νομίζουν ότι είναι η λαϊκή εξουσία είναι μια κυβέρνηση του κόμματος του λαού, δηλαδή το ΚΚΕ. Έτσι, πολύς κόσμος εύλογα αναρωτιέται αν το ΚΚΕ κάνει όλα αυτά που υπόσχεται προεκλογικά σε περίπτωση που βγει πρώτο κόμμα.

Η ίδια η Αλέκα συνηθίζει να μιλάει εξαιρετικά απλά. Πολύ διαφορετικά απο αυτό που έχουμε συνηθίσει απο κάποιον ηγέτη ή εκπρόσωπο ενός κόμματος. Δεν είναι «στημένη», δεν έχει αποστηθίσει μερικά τσιτάτα απο πριν ώστε να τα πει και να βγάλει την ατάκα που θα παίξει στο δελτίο ειδήσεων. Δεν ποντάρει στην εμφάνιση της, άλλωστε μια φορά μακιγιαρίστηκε και ακόμα το θυμόμαστε, ούτε σε μια λογική να μαγέψει το κοινό με αυτά που θα πει. Πολλοί απο αυτούς που επηρεάζονται απο την εικόνα φυσικά και δεν πείθονται απο το ΚΚΕ, άλλωστε υποκύπτουν στη γοητεία της θεμελιώδους αντίφασης να θεωρούν ότι στο ΚΚΕ έχουν κασέτα και λένε όλοι τα ίδια, αλλά «αν έβαζαν την Κανέλλη πρόεδρο» θα το ψήφιζαν με δέκα χέρια.

Από την άλλη ο ΣΥΡΙΖΑ επενδύει περισσότερο στην επικοινωνία, ιδιαίτερα στην εικόνα του αρχηγού του, και λιγότερο στην σαφή έκφραση της πολιτικής του.  Ο Τσίπρας έχει διανύσει πολύ μεγάλο δρόμο απο τότε που πρωτοεμφανίστηκε. Έχοντας αποβάλλει το υπεροπτικό στιλάκι που του έδινε το δημοσκοπικό φούσκωμα, έχει καταφέρει να πλασαριστεί ως πολιτικός που μιλάει σωστά και «τους τα χώνει». Πολύ καλός επικοινωνιακά, με άνεση και ενίοτε χιούμορ μπροστά στις κάμερες, και με σαφή πρόθεση να πει την ατάκα που θα μείνει. Θυμόμαστε τις ατάκες για «Ομερτά» και για «κομφερασιέ». Η καλή του επικοινωνιακή παρουσία επισκιάζει στην συνείδηση του κόσμου τις πολιτικές του παλινωδίες. Κάποια πυροτεχνήματα, όπως η άρνησή του να εμφανιστεί στο MEGA, δείχνουν επίσης να έχουν απήχηση στο κοινό.

Σε επίπεδο τακτικής, ήταν προφανής η επιλογή του Τσίπρα να δώσει την μάχη μέσα στη βουλή. Οι συχνές κοκκορομαχίες με τον Βενιζέλο του έδωσαν, εκτός απο κάποια λεπτά παραπάνω δημοσιότητας, την δυνατότητα να δημιουργηθεί η εντύπωση ότι κάνει σοβαρή αντιπολίτευση. Αναφέρεται στο κόμμα του ως «η Αριστερά» θέλοντας προφανώς να προσδιορίσει και επικοινωνιακά τον χώρο του. Πρέπει να του αναγνωρίσουμε ότι το επικοινωνιακό χάρισμα το έχει. Βεβαίως αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα κάτι, εκτός απο πρόσκαιρα δημοσκοπικά ή εκλογικά αποτελέσματα. Ποιός είναι άλλωστε καλύτερος επικοινωνιακά απο τον Καρατζαφέρη;

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι τόσο πολυτασικός που θα καταλήξει να γίνει αρχηγικό κόμμα. Προφανώς οι πολιτικές θέσεις των διαφορετικών συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ είναι μεταξύ τους αντιφατικές. Μοιραία κουκουλώνονται συμπυκνωμένες σε εύληπτες ρητορικές προτάσεις του Τσίπρα, οι οποίες είναι στο ευρύτερο πνεύμα της πολιτικής που έχουμε συνηθίσει, διανθισμένες με λίγο χιούμορ και αύρα νεανικής απλότητας στη χρήση της γλώσσας. Έτσι κερδίζει επικοινωνιακούς πόντους καταφέρνοντας όμως να συσκοτίσει για τις πραγματικές πολιτικές του θέσεις. Για παράδειγμα δεν έχω καταλάβει ακόμα τι θέση παίρνει σχετικά με την ΕΕ. Και μαζί και μόνοι. Το συμπέρασμα που έβγαλα παρακολουθώντας την απάντηση του Τσίπρα σε ερώτηση πολίτη στην εκπομπή του Χατζινικολάου, ήταν ότι αυτό που λέει ο ΣΥΡΙΖΑ είναι «θα δούμε τι θα γίνει με την Ευρωζώνη, αν υπάρχει θα θέλουμε να είμαστε εκεί, αν καταρρεύσει θα πρέπει να έχουμε εναλλακτικό σχέδιο», «θέλουμε να ανατρέψουμε τον καπιταλισμό αλλά δεν γίνεται σε μια μέρα». Λίγο μπερδεμένα μου ακούγονται.

Όσο η επικοινωνία χρησιμοποιείται για να αποκρύψει την πολιτική ταυτότητα ενός κόμματος είναι το ίδιο επικίνδυνη, είτε πρόκειται για τον Καρατζαφέρη ή για τον Τσίπρα. Αντίθετα η επικοινωνία πρέπει να συμβαδίζει με την καλύτερη δυνατή έκφραση της πολιτικής του κάθε κόμματος. Η σημασία της είναι μεγάλη και δεν πρέπει να υποτιμάται. Άλλωστε μιλώντας στα κανάλια δεν απευθύνεσαι στον δημοσιογράφο, αλλά στον κόσμο που πρέπει να προσεγγίσεις.

Advertisements

6 thoughts on “Αλέκα VS Αλέξης

  1. Το κακό είναι πως σε στην επικοινωνιακή καταιγίδα άνευ μεταπολιτευτικού προηγουμένου που βιώνει το ΚΚΕ, δεν κρατά αρκετά στεγανή επικοινωνιακή ομπρέλα. Αλλά ότι και να κρατήσει… Πως να αντιπαλέψει κανείς την τρικυμία στα μυαλά των προλεταρίων;
    Ψυχραιμία…(σε μένα το λέω)

  2. «»προκειμένουν να κερδίσει την θετική αποψη των ουδέτερων πολιτικών.»»

    πολιτων δεν θες να πεις εδω?

    1. ναι πολιτών ήθελα να γραψω. Μου βγήκε και κυπριοσαρδάμ (προκειμένουν)…Ευχαριστώ για την παρατήρηση….

  3. ήθελα να σχολιάσω καιρό την επικοινωνιακη στροφή σου -με την αλλαγή της κεντρικής εικόνας του μπλογκ- προσχωρόντας στο «στρατόπεδο» των ίσων αποστάσεων και του «όλοι τα ίδια είναι» και να ομολογήσω πως δεν με άρεσε, ε! μα και συ, και τον ψαριανό στο κάδρο; έλεος….
    Το άρθρο εύστοχο και πολιτικά σωστό αλλά η πολιτική πουστιά πρέπει να συμπεριληφθεί στα μη κολακευτικά επικοινωνιακά προτερήματα της ανανεωτικής ηγεμονίας στον συριζα. Αν και θα το προτιμούσα πιο στοιχειοθετημένο, στο άρθρο που παραθέτω http://prevezaredwave.blogspot.com/2012/04/blog-post_14.html γίνεται εκτενής αναφορά της πολιτικής στόχευσης του ΣΥΝ εδώ και πολλά χρόνια.
    Βέβαια για όσους παρακολουθούμε τους σχολιασμούς του συγκεκριμένου ακροατηρίου στα διάφορα μπλογκς έχουμε χορτάσει απο «επιθέσεις φιλίας» που συνοδεύονται από τα γνωστά «σταλινικοί» «απολιθωμένοι» «απομονωμένοι» «γέροι με το ένα πόδι στον τάφο» και όλα αυτά για τους «συντρόφους» που θα αγαπήσουν μετά την ένωση της αριστεράς!
    Όλα Αυτά για να μην παραδεχθούν πως δεν αντέχουν κομμουνιστές να συσπειρώνουν μεγαλύτερα εκλογικά ποσοστά από την αριστερά της «διανόησης» του Ανδρουλάκη και του πραγματισμού του Μπίστη.
    Όλα αυτά γιατί στην ομόνοια είναι χιλιάδες απομονωμένοι από τις δεκάδες της γσεε και στα σωματία δεν τους λέει καλημέρα ούτε ο καφετζής στο κυλικείο του Εργατικού Κέντρου.
    Αν συνεχίσουν τις επιθέσεις αγάπης μετά την 122η επίσημη αρνητική απάντηση λίγο πριν τις εκλογές, φοβάμαι πως θα το πιουν πάλι το εκλογικό κώνειο και θα το αποδόσουν σε ερωτική απογοήτευση…

    1. Η αλλαγή έγινε για αισθητικούς λόγους και όχι πολιτικούς. Έτσι κι αλλιώς το μπλογκ δεν είναι αντικειμενικό και δεν κρατάει ίσες αποστάσεις. Τον ψαριανό τον έβαλα γιατί είναι προσωπική λατρεία. Σπάνια βρίσκεις «αριστερό» σαν τον Γρηγόρη. Άσε που η φωτογραφία του είναι εκπληκτική με τη μάσκα πάνω στο κεφάλι. Θα μπορούσε σημειολογικά να συμβολίζει τα δύο πρόσωπα του Γρηγόρη.

      Ευχαριστώ για τις παρατηρήσεις, Δεν είχα σκοπό να κάνω σοβαρή έρευνα. Το κείμενο το έγραφα ακούγοντας παράλληλα τις συνεντεύξεις Αλέκας και Αλέξη.

      1. εντάξει το παραδέχομαι μπορεί να μην μου άρεσε (αν κ το προηγούμενο ήταν ταπεινό γραφιστικά -no offence- ) το νέο image παρ’ όλα αυτά με βόλεψε στο να αναπαραγω τα links-κείμενα χωρίς να καρφώνεται στο μάτι των μη εξοικιωμένων το σφυροδρεπανο! If u know what I mean. Νταξει ντρέπομαι λίγο αλλά θα μου περάσει

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.