Οι πρωταγωνιστές της κρίσης (μέρος 2ο)

Αρκετούς μήνες μετά την ανάρτηση του πρώτου μέρους η στήλη πρόσωπα επανέρχεται με κάποιους ακόμα πρωταγωνιστές της κρίσης. Συνεχίζουμε λοιπόν:

Κώστας Βαξεβάνης

Ο δημοσιογράφος που εδώ και χρόνια ανοίγει το κουτί της Πανδώρας έχει έρθει στην επικαιρότητα τελευταία, γνωρίζοντας μέρες δόξας. Η αρχή έγινε με αφορμή τον τηλεδιαπληκτισμό του με τον Βαγγέλη Ευάγγελο Βενιζέλο την εποχή που υπήρχε ακόμα το Άλτερ. Έκτοτε ανέβηκε στην εκτίμηση του κοινού, καθώς είναι πράγμα σπάνιο στις μέρες μας οι δημοσιογράφοι να μην είναι παπαγαλάκια. Τα άρθρα και οι παρεμβάσεις του συνάντησαν την αποδοχή του κοινού, ενώ ο ίδιος φρόντιζε με παραμβάσεις του στα social media να συμβαδίζει με τις νέες συνήθειες του καταναλωτικού κοινού. Έκτοτε τον είδαμε να συμμετέχει στο περιοδικό Unfollow και πλέον να αναλαμβάνει ρόλο εκδότη σε περιοδικό. Ανεξάρτητα από το αν συμφωνεί κανείς μαζί του ή όχι, τουλάχιστον του αναγνωρίζουμε ότι είναι από τους λίγους δημοσιογράφους που κάνουν δημοσιογραφία και δεν αναπαράγουν τα λόγια των αφεντικών τους.

Πάνος Καμμένος

Ένας πολιτικός γέννημα-θρέμμα της κρίσης. Βγήκε από την αφάνεια όταν επιτέθηκε με αποκαλύψεις εναντίον του τότε πρωθυπουργού Γιωργάκη, για τις σχέσεις του αδερφού του με εταιρίες που ποντάραν κάτι cds, nfl, nba, δεν ξέρω πως τα λένε αυτά. Ο Καμμένος αποχώρησε από την ΝΔ καθώς δεν ψήφισε τα Μνημόνια και πήρε μαζί του κάποιους νεοδημοκράτες. Ο πύρινος λόγος του όμως δεν φτάνει, και δείχνει ότι σταδιακά ξεφουσκώνει. Μάζεψε στο κόμμα του πολλούς νεοδημοκράτες αλλά και τον Δημαρά. Το ζήτημα είναι πόσο θα τους κρατήσει; Πόσοι από αυτούς θα επιστρέψουν στην μεγάλη οικογένεια της ΝΔ αν χρειαστεί; Παραδοσιακός εκπρόσωπος της λαϊκής δεξιάς, εκμεταλλεύεται την επιθυμία μεγάλου μέρους του κόσμου για ανεξαρτησία και απαλλαγή από τα παλιά κόμματα, φέρνοντας από την πίσω πόρτα τις πολιτικές καταβολές της ελληνικής δεξιάς. Προφανώς έχει πρόβλημα μόνο με τους δοσίλογους και τους ξένους κατακτητές της χώρας μας, όμως δεν λέει κουβέντα για τους έλληνες εκμεταλλευτές του ελληνικού λαού. Προφανώς δεν ενοχλείται που οι εφοπλιστές πληρώνουν λιγότερους φόρους από τους μετανάστες, προφανώς δεν ενοχλείται που οι μισθοί και στις επιχειρήσεις των ελλήνων αφεντικών μειώνονται έως και 50%, προφανώς και δεν συντάσσεται συνολικά ενάντια στις αιτίες του προβλήματος. Πάντως κέρδισε την συμπάθεια όλων μας με τις επιλογές των υποψηφίων του.

Πέτρος Τατσόπουλος

Ένας συγγραφέας ο οποίος ξημεροβραδιάζεται στο facebook για να γράψει την αποψάρα του, οργανώνει συναντήσεις με συναδέλφους του, έχει σχεδόν μόνιμο στασίδι στα κανάλια, μάλλον έδειχνε έτοιμος να μπει στην πολιτική. Ο ΣΥΡΙΖΑ του πρόσφερε πολιτική στέγη, όμως ένας καλλιτέχνης πάντα ξεπερνά το κόμμα του. Βλέπεις ο εγωισμός των καλλιτεχνών είναι τέτοιος που δεν του επιτρέπει να υποκύπτει σε συλλογικότητες.  Με ύφος ελαφρώς υπεροπτικό και βλέμμα αυτάρεσκο ο Τατσόπουλος μάλλον θα γίνει πολύ πιο γρήγορα από ότι φανταζόταν, αυτό που κοροϊδεύει, ένας πολιτικός με Μ κεφαλαίο.

Άρης Χατζηστεφάνου

Η απόλυση του από το ραδιόφωνο του ΣΚΑΙ τον βοήθησε να γίνει ακόμα πιο γνωστός σε μεγαλύτερες μερίδες του κόσμου. Το Debtocracy και στη συνέχεια η Catastroika ήταν δύο πολύ ενδιαφέρουσες παρεμβάσεις στην οικονομική κρίση. Σπάνια η δημοσιογραφία παίρνει θέση, ανεξάρτητα αν έχει κανείς να κάνει παρατηρήσεις ή αν έχει διαφωνίες σε κάποια ζητήματα που θίγονται. Το περιοδικό Unfollow στο οποίο εργάζεται διαβάζεται ευρέως και αναδεικνύει ότι μόνο όταν η δημοσιογραφία λυθεί από τα δεσμά των ιδιοκτητών των ΜΜΕ μπορεί να γίνει λειτούργημα.

Απολυμένοι σε Alter και Ελευθεροτυπία

Απολυμένοι υπάρχουν παντού. Και όλοι οι απολυμένοι είναι ίσοι. Κάποιοι όμως είναι πιο ίσοι από τους ίσους. Για τους απολυμένους σε συγκεκριμένα ΜΜΕ ο κόσμος ενδιαφέρθηκε παραπάνω. Στο Άλτερ, λίγο τα αχώνευτα μούτρα του Κουρή, λίγο το πολυαγαπημένο «Μου χρωστάς δεν σου χρωστάω έχε γεια σε χαιρετάω» που ακούγαμε 30 φορές τη μέρα, μας έκαναν να συμπαθήσουμε λίγο παραπάνω τους ανθρώπους που έχασαν τη δουλειά και τα δεδουλευμένα τους. Φυσικά και είμαστε με τους εργαζόμενους. Όμως δεν μπορούμε να μη διακρίνουμε το γεγονός ότι όταν πρόκειται για δημοσιογράφους που χάνουν τη δουλειά τους κάποιοι θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε ότι αυτό είναι πιο σημαντικό από όλα. Ότι δηλαδή ο εργάτης που χάνει τη δουλειά του είναι απλά στατιστική. Ο δημοσιογράφος που χάνει τη δουλειά του είναι πλήγμα για τη δημοκρατία, έγκλημα του αφεντικού και χτύπημα στον πολιτισμό.

Το ίδιο πάνω κάτω συνέβη και με την Ελευθεροτυπία. Το κλείσιμό της θεωρήθηκε από κάποιους πληγή στην επανάσταση, την αριστερά και τον πολιτισμό του τόπου. Δεν μπορώ όμως να καταλάβω γιατί οι εργαζόμενοι στην Ελευθεροτυπία αξίζουν περισσότερο τα δάκρυά μας από αυτούς του Φίλαθλου, της Εξέδρας ή των εργαζόμενων στην ΙΜΑΚΟ. Άλλωστε όταν μιλάμε για δημοσιογράφους πρέπει να είμαστε και λίγο προσεκτικοί. Αν πχ. ένας απολυμένος της «επαναστατικής» Ελευθεροτυπίας προσληφθεί στο ΣΚΑΙ θα αναγκαστεί να παπαγαλίζει Αλαφουζέικα.

Πόπη Τσαπανίδου

Η συζήτηση με τον ποιητή Ντίνο Χριστιανόπουλο την έκανε να φανεί πιο ανθρώπινη. Σχεδόν έκλαψε στον αέρα. Αυτή της η αντίδραση θύμισε ότι ακόμα και στο ΣΚΑΙ υπάρχουν άνθρωποι και όχι προγραμματισμένα νεοφιλελεύθερα ρομπότ. Άλλωστε στην Πόπη έχουμε όλοι μια μικρή συμπάθεια. Από τότε κάτι σαν να άλλαξε. Η Πόπη άρχισε να γίνεται πιο ανθρώπινη σε όλες τις άλλες συνεντεύξεις της. Πιέζει περισσότερο τους καλεσμένους της, κάνει πιο απλές, άρα πιο δύσκολες ερωτήσεις και προσπαθεί να αποφύγει τις μνημονιακές αγιογραφίες που συνηθίζουν να κάνουν οι ομόσταυλοί της. Από ότι φαίνεται δεν θα μείνει για καιρό στο ΣΚΑΙ.

Ο απεργός της Ελληνικής Χαλυβουργίας

Έχουμε χάσει το μέτρημα με τους μήνες που απεργούν οι Χαλυβουργοί. Πρέπει να έχουν ξεπεράσει τους 6, όμως το σημαντικό δεν είναι ο χρόνος αλλά το πάθος και η αντίληψη της ανάγκης για διάρκεια και όχι δάκρυα. Είναι γνωστό ιστορικά ότι όσες φορές επιχειρήθηκε ταξική επίθεση από την αστική τάξη ξέσπασαν σημαντικά κινήματα, απεργίες και αντιδράσεις της εργατικής τάξης. Στην θατσερική Βρετανία οι αγώνες των μεταλλωρύχων, παρά τη διάρκεια και την δυναμική τους και παρά την ευρύτατη λαϊκή συμπαράσταση, χτυπήθηκαν και ηττήθηκαν. Στις ΗΠΑ του Ρέιγκαν κάτι παρόμοιο έγινε με τους ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας.

Στην χώρα μας το φορτίο της ταξικής σύγκρισης το κρατάνε οι ήρωες Χαλυβουργοί. Η συμπαράσταση σε αυτούς ήταν πρωτοφανής, όμως δεν πρέπει να σταματήσει. Η απεργία στη Χαλυβουργία είναι υπόθεση όλων μας. Είναι η συμπύκνωση του αγώνα του ελληνικού λαού. Στο πρόσωπο του απεργού της Χαλυβουργικής βλέπουμε την αγωνία ολόκληρου του λαού. Μια Χαλυβουργία δεν θα φέρει τη λύση. Πολλές ίσως…

Ο πρωτοεμφανιζόμενος υποψήφιος βουλευτής

Διαβάζεις από μέσα, δεν ξέρεις τι σου γίνεται, σε επιλέξανε για τα ωραία σου μάτια (όχι απαραίτητα τα πάνω), ή τους καλογυμνασμένους σου κοιλιακούς. Περιφέρεσαι στα κανάλια που από υποχρέωση σε προβάλλουν ώστε να μας πεις για τον νέο ηγέτη της παράταξής σου που έχει σχέδιο και θα πετύχει. Ευτυχώς τα κόμματά σου δεν θα εκλέξουν πολλούς βουλευτές κι έτσι δεν θα φάμε στη μάπα την μίζερη παρουσία σου. Όμως θα μας λείψει η παρουσία σου για να έχουμε να γελάμε. Ίσως γι’ αυτό να σε έβαλαν υποψήφιο/υποψήφια. Δυστυχώς η προεκλογική περίοδος ήταν σύντομη και δεν χορτάσαμε τις στιγμές που απογυμνώνεται το σύστημα και μας δείχνει ποιοι είναι αυτοί που ψηφίζουν τα μνημόνια.

Advertisements