Οι δημοσιογράφοι και τα κόμματα

Υπάρχουν πιο εκνευριστικοί άνθρωποι από τους υποψήφιους Βουλευτές. Οι δημοσιογράφοι. Ο τρόπος με τον οποίο ενεργούν κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου είναι χυδαίος. Δεν μιλάω για την πλήρη εξαφάνιση ορισμένων κομμάτων από τις προεκλογικές συζητήσεις, ούτε για την υπερπροβολή κάποιων άλλων. Για παράδειγμα, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ που φέρεται να έχει ποσοστό περίπου ίσο με αυτό της Ντόρας Μπακογιάννη είναι παντελώς απούσα από την δημόσια συζήτηση τη στιγμή που δεν υπάρχει πάνελ χωρίς υποψήφιο της ΔΗ.ΣΥ.

Επίσης, τα ερωτήματα που τίθενται στους εκπροσώπους των κομμάτων είναι τα ίδια και τα ίδια. Αυτό δεν οδηγεί σε καμία πολιτική συζήτηση, παρά μόνο σε αναπαραγωγή των ίδιων επιχειρημάτων που έχουν κουράσει ήδη από την μέρα που προκηρύχθηκαν οι εκλογές. Ο εκπρόσωπος της ΝΔ θα ρωτηθεί αν θα συγκυβερνήσει με το ΠΑΣΟΚ και θα απαντήσει όχι, ο υποψήφιος του ΠΑΣΟΚ θα ρωτηθεί αν θα συγκυβερνήσει με τη ΝΔ και θα πει θα δούμε, ο υποψήφιος του Κουβέλη το ίδιο, αυτός του ΣΥΡΙΖΑ θα ρωτηθεί για την επαναδιαπραγμάτευση, το ΚΚΕ γιατί δεν τα βρίσκει με τους άλλους και πάει λέγοντας.

Δεν έχει γίνει καμία συζήτηση ούτε για τις αιτίες και τον χαρακτήρα της κρίσης, ούτε για τα αποτελέσματα και τις συνέπειές της. Δεν έγινε τίποτα παραπάνω από μια άνευ νοήματος κοκορομαχία μεταξύ εκπροσώπων κομμάτων που την Δευτέρα μετά τις εκλογές θα ανταλλάσσουν φιλοφρονήσεις και θα συγκυβερνήσουν σε πνεύμα πολιτικού πολιτισμού. Δεν θα ήταν χρησιμότερο για το κοινό να ακούσει τις θέσεις των κομμάτων για την παιδεία, την υγεία, τα εθνικά ζητήματα ή κάτι αντίστοιχο;

Οι δημοσιογράφοι απέδειξαν δύο πράγματα σε αυτές τις εκλογές. Το πρώτο ότι είναι ψιλοάχρηστοι, και το δεύτερο ότι είναι παπαγαλάκια.

Δεν θέλω να αναφερθώ σε πολλά παραδείγματα γιατί θα χρειαστεί να γράφω για ώρες. Πολύ συνοπτικά μόνο θα αναφέρω τα εξής:

Οι περιορισμένες ικανότητες των δημοσιογράφων γίνονται εμφανείς όταν δεν μπορούν να στήσουν ένα πάνελ το οποίο θα κρατήσει το ενδιαφέρον. Φοβούνται να υποβάλλουν σοβαρά ερωτήματα στους καλεσμένους και αρκούνται να πουλάνε ειρωνεία, όπως ο Πρετεντέρης στον Γιάννη Παπαμιχαήλ.

Φυσικά όταν μιλάμε για δημοσιογράφους και ειδικά αυτούς που εργάζονται σε μεγάλα κανάλια, πρέπει να είμαστε βέβαιοι ότι σε ένα πράγμα είναι πολύ ικανοί: Να παπαγαλίζουν ότι τους υπαγορεύουν τα αφεντικά τους. Έτσι, γίνεται ξεκάθαρο σε αυτές τις εκλογές ποια κόμματα στηρίζονται από το μιντιακό σύστημα και ποια χτυπιούνται. Δεν θα μιλήσω για τα κόμματα της Αριστεράς αυτή τη φορά. Θεωρώ δεδομένο το χτύπημα ή την αγνόηση κομμάτων της ριζοσπαστικής, κομμουνιστικής αριστεράς (ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ και άλλα μικρότερα), ενώ ο τρόπος που μεταχειρίζονται τον ΣΥΡΙΖΑ διαφέρει από καιρό σε καιρό. Από την εποχή όπου ο Τσίπρας λατρευόταν ως νέα Καλομοίρα πέρασε καιρός, ο ίδιος μίλησε πολλές φορές για διαπλοκή και για τον ρόλο ορισμένων καναλαρχών και μοιραία δέχθηκε χτυπήματα.

Θα μιλήσω για τον τρόπο με τον οποίο μεταχειρίζονται τα κόμματα που βρίσκονται στην άλλη άκρη του πολιτικού χάρτη. Από ΔΗΜΑΡ μέχρι ΛΑ.Ο.Σ.

Καταρχήν παρατηρώ ότι έχει αφεθεί λίγο ήσυχος ο Κουβέλης. Ενώ μετά το αρχικό γλείψιμο, υπήρχε το χτύπημα λόγω εκλογής Βενιζέλου, τώρα επανερχόμαστε στο χάιδεμα. Εύκολες ερωτήσεις, προσπάθεια προβολής του ευρωπαϊκού χαρακτήρα του κόμματος.

Το ΠΑΣΟΚ λόγω Βενιζέλου περνάει τις καλύτερες μέρες του. Δεν έχει γίνει καμία μα καμία ουσιαστική ερώτηση για τις ευθύνες του ΠΑΣΟΚ για την κρίση. Φαίνεται αποδέχθηκαν την συγγνώμη του Ευάγγελου και δεν θεωρούν χρήσιμο να ρωτήσουν για ποιο λόγο απευθύνθηκε η Ελλάδα στο ΔΝΤ ή τέλος πάντων που πήγαν τα λεφτά που δανειζόμαστε. Αφήνουν την συζήτηση να περιστρέφεται γύρω από το ζήτημα της κυβέρνησης συνεργασίας με τη ΝΔ, πεδίο που φαίνεται να είναι περισσότερο προνομιακό για το ΠΑΣΟΚ παρά για τη ΝΔ.

Η _ΝΔ δέχεται σπρώξιμο χωρίς προηγούμενο, αλλά με το βαμβάκι, από τα ΜΜΕ. Δεν ξέρω αν το όνομα Ψυχάρης έχει παίξει ρόλο σε αυτό. Ίσως οι διαπλεκόμενοι καναλάρχες αντιλαμβάνονται πως το ΠΑΣΟΚ έχει ξοφλήσει και η ΝΔ θα μπορέσει να μείνει για κάποια χρόνια στο τιμόνι της χώρας, οπότε θέλουν να κάνουν μπίζνες με αυτήν. Βλέπεις δημοσιογράφους να καταπίνουν αμάσητα την αστειότητα ότι η _ΝΔ δεν συγκυβερνούσε με το ΠΑΣΟΚ, αφήνουν τους εκπροσώπους της να μοιράζουν προεκλογικές υποσχέσεις ασύμβατες με το μνημόνιο, τη στιγμή που χρησιμοποιούν την μνημονιακή δέσμευση για να υποβαθμίσουν και να επιτεθούν σε προτάσεις προερχόμενες από κόμματα τα οποία μάλιστα δεν ψήφισαν καν το μνημόνιο.

Την ίδια στιγμή υπάρχει ένα προκλητικό χτύπημα στον Καμμένο. Τα δημοσιεύματα του Λιάτσου έβγαλαν μάτι ότι δεν είναι αυθόρμητα ενώ αξιοποιούνται δηλώσεις του Καμμένου για να χτυπηθεί ώστε να μην προκαλέσει μεγάλο ρήγμα στην _ΝΔ. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η δήλωση του Καμμένου ότι δεν έχει επεξεργαστεί θέσεις για την Παιδεία. Την ίδια στιγμή κανένας εκπρόσωπος της ΝΔ δεν έχει μιλήσει για τις θέσεις της ΝΔ για την παιδεία, ενώ η διαστρέβλωση της δήλωσής γίνεται από όλα τα ΜΜΕ. Την Τρίτη το βράδυ στο μεταμεσονύχτιο δελτίο ειδήσεων του ΑΝΤ1 σε ρεπορτάζ συνολικής διάρκειας τριών λεπτών για όλα τα κόμματα, το κανάλι στο οποίο ήταν διευθυντής ειδήσεων και ενημέρωσης ο νυν εκπρόσωπος τύπου της _ΝΔ, Γιάννης Μιχελάκης, επέλεξε να βάλει σε «σουπερ» «Συνεχίζει τις μαξιμαλιστικές προτάσεις ο Πάνος Καμμένος». Προφανώς και πρόκειται για ενορχηστρωμένη επιχείρηση ενίσχυσης της ΝΔ με την παράλληλη μείωση της επιρροής των άλλων κομμάτων που κινούνται κοντά της.

Τα ΜΜΕ συμπεριφέρονται στο ΛΑ.Ο.Σ. σαν να μην υπάρχει, αφού φαίνεται ότι έχει διασφαλιστεί η εκλογική του κατάρρευση. Οπότε του δίνουν τον προβλεπόμενο χρόνο για να βγουν από την υποχρέωση του εκλογικού νόμου.

Αντίθετα υπάρχει μια τρομερή προώθηση της Ντόρας. Λαμβάνει πολύ περισσότερο χρόνο από όσο αντιστοιχεί στην δυναμική του κόμματός της. Το κόμμα της εκφράζει ξεκάθαρα τον νεοφιλελευθερισμό και ως εκ τούτου προβάλλεται ως ορθολογικό κόμμα με ρεαλιστικές λύσεις. Όμως η εξόφθαλμη προώθησή της δείχνει ότι θα είναι χρήσιμη και μάλλον θα αξιοποιηθεί ως συγκολλητική ουσία ανάμεσα σε ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Θυμάμαι ένα βράδυ πριν από καμιά εβδομάδα τον Μανόλη Καψή, τον δημοσιογράφο των δημοσιογράφων, αφού έχει προσπαθήσει να κάνει δύσκολες ερωτήσεις σε όλους τους εκπροσώπους των κομμάτων, ρωτάει τον εκπρόσωπο της ΔΗ.ΣΥ.: «Εσείς μιλάτε για κατάργηση των προνομίων των βουλευτών. Θα επιμείνετε σε αυτό;» Ερώτηση δώρο. Είναι η παράφραση της ερώτησης «πόσο γαμάτο κόμμα είστε». Δηλαδή τι είδους δημοσιογραφικού δαιμόνιου οδήγησε τον Μανώλη-πουλάκι μου- Καψή να κάνει αυτή την ερώτηση; Είναι σαν να ρωτάς πχ. τον εκπρόσωπο του ΚΚΕ, «εσείς είστε κατά της φτώχειας. Θα επιμείνετε σε αυτό;», ή σαν να ρωτάς εκπρόσωπο της ΝΔ «εσείς είστε υπέρ της ανάπτυξης. Θα συνεχίσετε να είστε υπέρ της ανάπτυξης και αύριο;».

Με ακόμα πιο απροκάλυπτο τρόπο παρουσιάζονται άλλες υποψηφιότητες όπως αυτή του Τζήμερου. Ο ίδιος ο Θέμος Αναστασιάδης, αφού μας έδειξε μερικά κωλομέρια ημίγυμνων χορευτριών,  εκδήλωσε τον θαυμασμό και την στήριξή του στο πρόσωπο του νέου ρεαλιστή σωτήρα της χώρας. Ο Πορτοσάλτε απολαμβάνει διαδοχικούς οργασμούς κάθε φορά που τον φιλοξενεί στο ραδιόφωνό του, πράγμα που του συμβαίνει και με τον Στέφανο Μάνο. Το γεγονός ότι αυτοί οι δύο δεν φαίνεται να μπαίνουν στη Βουλή δεν ακυρώνει την προσπάθεια που θα γίνει από τα ΜΜΕ το επόμενο διάστημα να τους συμπαθήσουμε.

Το συμπέρασμα που μπορεί κανείς να βγάλει εύκολα είναι ότι χτίζεται μια συμμαχία των πρόθυμων που είναι διατεθειμένοι να υπογράψουν μνημόνια, να κατεβάσουν και τα βρακιά τους για να υπερασπιστούν την ίδια πολιτική. Απλά χρειάζονται οι διαφορετικές αποχρώσεις για να νομίζουμε ότι έχουμε και επιλογή. Από εκεί και πέρα δεν διστάζουν να χτυπήσουν επικοινωνιακά όποιον εμφανίζεται να μην αποδέχεται το σύνολο των απαιτήσεων της Τρόικα, της Ε.Ε. και του κεφαλαίου. Όχι ότι έγιναν ξαφνικά εχθροί του κεφαλαίου και φίλοι του λαού κάποιοι. Απλά η πιθανότητα και μόνο να ξεπηδήσει κάποιο κόμμα το οποίο ίσως προβάλλει κάποια αντίσταση τους προκαλεί τρόμο. Η στάση των παπαγάλων του συστήματος προδίδει τις συμμαχίες που έχουν ήδη γίνει και μας δείχνει ξεκάθαρα τις μελλοντικές εξελίξεις. ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΔΗΜΑΡ, ΔΗΣΥ αναμένεται να είναι οι βασικοί πόλοι της επόμενης κυβέρνησης.

Advertisements