Εγέρθητω

 Όταν η ώρα σήμανε 7 και ανακοινώθηκαν τα exit polls με έπιασε ένα μούδιασμα, μια αμηχανία. Σε τέτοιες περιπτώσεις προσπαθείς να βρεις κουράγιο στην άρνηση, προσπαθείς να πιστέψεις σε κάτι, ας πούμε στο ενδεχόμενο να διαψευσθούν οι εκτιμήσεις των δημοσκόπων. Το ποσοστό της Χρυσής Αυγής ήταν αρκετό για να μετριάσει την χαρά μου για την εκλογική καθίζηση των δύο πρώην μεγάλων κομμάτων.

Το ποσοστό της Χρυσής Αυγής στις προηγούμενες βουλευτικές εκλογές ήταν 0,3% και έφτασε στο 7%. Μιλάμε για μια υπερεικοσαπλάσια άνοδο. Τι μεσολάβησε σε αυτό το διάστημα και ξαφνικά εμφανίστηκαν εκατοντάδες χιλιάδες νεοναζί;

Το εύκολο συμπέρασμα που βγαίνει είναι ότι η ψήφος στην Χρυσή Αυγή είναι μια ψήφος διαμαρτυρίας και αποδοκιμασίας του πολιτικού συστήματος. Η Χ.Α. εμφανίστηκε ως κάτι εξωτερικό του συστήματος που θα έρθει και θα βάλει τάξη διώχνοντας τους προδότες. Φυσικά το γεγονός ότι η Χ.Α. κατατάσσεται στην ακροδεξιά, ενώ είναι καταφανώς μια ναζιστική οργάνωση η οποία δεν μπορεί να τοποθετηθεί στον χάρτη με όρους δεξιάς ή αριστεράς, της δίνει τη δυνατότητα να εμφανίζεται ως πατριωτική ή εθνικιστική δύναμη. Σε περιόδους που υπαίτιοι της κρίσης θεωρούνται από πολύ κόσμο κάποιοι ξένοι ηγέτες σε συνδυασμό με το όργιο συνομωσίολογίας για τον ρόλο των εβραίων και των μασόνων στην κρίση, ενθάρρυνε τις φωνές που βρήκαν έκφραση στην Χρυσή Αυγή. Το μεγάλο παράδοξο είναι ότι πολλοί ψηφοφόροι της πιστεύουν ότι η Χρυσή Αυγή θα απαλλάξει την χώρα μας από την γερμανική κατοχή, τη στιγμή που το όνειρο της οργάνωσης αυτής είναι η ολοκλήρωση της κατοχής με στρατιωτικό τρόπο.

Ας γυρίσουμε ένα χρόνο πίσω. Το κίνημα των πλατειών, μαζικό και αυθόρμητο, δημιούργησε μια χωρίς προηγούμενο αμφισβήτηση του πολιτικού συστήματος. Τα συνθήματα για τους 300 κλέφτες, οι κρεμάλες και το νέο Γουδί, έθρεψαν ένα μίσος για την πολιτική. Ένα μίσος όχι για τους πολιτικούς που «πρόδωσαν το λαό» ή για τα κόμματα που κυβέρνησαν, ένα τυφλό μίσος για ότι είχε να κάνει με την πολιτική. Από εκεί δηλαδή που ήταν μόδα να είσαι απολιτίκ έγινε μόδα να είσαι αντιπολιτικ. Όλο και περισσότερος κόσμος ασχολούνταν με την πολιτική, όμως όχι με όρους πολιτικής, αλλά με όρους αντίδρασης για την πολιτική γενικά. Έτσι, ευνοήθηκε ο παραμερισμός της ιδεολογίας και της ιστορίας του κάθε πολιτικού χώρου ή κόμματος. Μπήκαν όλοι στο ίδιο τσουβάλι και αντιμετωπίστηκαν ως κλέφτες και ψεύτες, ως αποτελέσματα μιας νέας φαυλότητας της Μεταπολιτευτικής Δημοκρατίας. Μοιραία λοιπόν αυξάνονταν οι φωνές που μιλούσαν για μια «χούντα που μας χρειάζεται», για τους Συνταγματάρχες που «τουλάχιστον ήταν τίμιοι και έκαναν και έργα».

Οι χουντικοί ποτέ δεν έλειψαν από τη χώρα. Δεν έπεσαν από τον ουρανό το 2012. Υπήρχαν και τα προηγούμενα χρόνια, όμως εκφράζονταν μέσα από άλλους πολιτικούς χώρους. Ένα μέρος από αυτών στήριζε την ΝΔ, ένα άλλο μέρος τον ΛΑΟΣ. Η συμμετοχή των δύο αυτών κομμάτων στην συγκυβέρνηση, οι αλλεπάλληλες παλινωδίες των αρχηγών τους, έστρεψε τον κόσμο που πιστεύει στην «Επανάσταση» στην αγκαλιά της Χρυσής Αυγής.

Υπάρχει κόσμος ο οποίος ψήφισε την Χρυσή Αυγή επειδή δεν γνώριζε. Είχα ξαναγράψει ότι με το να τους κρύβουν τα ΜΜΕ τους ενισχύουν. Τους δίνουν το δικαίωμα να εμφανίζονται ως «αντισυστημικοί» που τους πολεμάνε οι προδότες. Όταν σε αγνοεί και σε «πολεμάει» ένας Πρετεντέρης, ένας Καψής, μια Στάη τότε δεν μπορεί παρά αυτό να αποτελεί παράσημο. Τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά αν η Χρυσή Αυγή εκτίθονταν στην δημόσια συζήτηση.

Όταν μάλιστα επιχειρήθηκε το τελευταίο δίμηνο η αλλαγή της πολιτικής ατζέντας, και το κυριότερο θέμα συζήτησης έγινε το μεταναστευτικό και οι οροθετικές ιερόδουλες, έδεσε το γλυκό. Η επιλογή ενός ζητήματος στο οποίο δεν μπορούν να έχουν το πλεονέκτημα όσοι κυβέρνησαν αυτά τα χρόνια, ήταν ένα πραγματικό αυτογκόλ.

Τα προηγούμενα χρόνια άνθρωποι με την ιδεολογία της Χ.Α. έβρισκαν πολιτική στέγη και κοινοβουλευτική έκφραση μέσα από τις γραμμές του ΛΑΟΣ. Είδαμε να φοράνε την προβιά της δημοκρατίας, να ψηφίζουν μνημόνια, να εμφανίζουν διπλό λόγο. Αλλιώς τα λέγανε μεταξύ τους, αλλιώς στο ευρύ κοινό. Το ίδιο θα κάνουν και οι Χρυσαυγίτες. Θα προσπαθούν να αποδείξουν την επαναστατικότητα τους με επιθετικές ρητορείες και γελοίες επικοινωνιακές πρακτικές. Το ζήσαμε με το περίφημο «Εγέρθητω». Θα βλέπουμε καθημερινά τέτοια σόου στη Βουλή, ώστε να προσελκύεται το ενδιαφέρον στο φαινόμενο, και όχι στην ουσία της ιδεολογίας και την πολιτικής της Χρυσής Αυγής.

Η είσοδος της Χρυσής Αυγής έχει και ένα καλό. Επιτέλους θα βγουν από το καβούκι τους. Θα αναγκαστούν να εκτεθούν σε δημόσια θέα. Ας δούμε όμως σοβαρά το πρόβλημα και ας αναγνωρίσουμε ότι η μάχη με τον φασισμό πρέπει να διεξαχθεί σε επίπεδο ιδεών που θα υπερβαίνει μια επίκληση στην δήθεν δημοκρατία που τώρα κινδυνεύει.

Όπως έλεγε και εκείνο το τραγούδι «…τον φασισμό βαθιά κατάλαβέ τον, δεν θα πεθάνει μόνος, τσάκισε τον».

ΥΓ. Αν υπήρχαν κότες δημοσιογράφοι οι οποίοι σηκώθηκαν στην θέα του Μιχαλολιάκου, τότε βρέθηκαν κάποιοι χειρότεροι από τους Χρυσαυγίτες, οι φοβισμένοι λειτουργοί του τύπου.

Advertisements