Όταν η πολιτική μοιάζει με τον Τάκη Γκόνια

Δεν μου το βγάζει κανείς από το μυαλό ότι όταν προβλέπει κάτι το 2310νετ όλο το σύμπαν συνωμοτεί ώστε να μην συμβεί.

Λέμε ότι θα τα βρουν Σαμαράς-Κουβέλης-Βενιζέλος, τα σπάνε τελευταία στιγμή. Γράφουμε ότι θα γίνει κυβέρνηση προσωπικοτήτων, αποφασίζουν να πάμε σε εκλογές.

Κι ήμουν σίγουρος ότι θα κερδίσει η ΤΣΣΚΑ…

Η πραγματικότητα όμως εκτός από εμάς διαψεύδει και τα καθιερωμένα, λαϊκά συνθήματα. Το περίφημο «να καεί το μπουρδέλο η βουλή» μας τελείωσε, αφού το «πολιτικό σύστημα» είναι μεν μπουρδέλο, αλλά όχι στη Βουλή. Τι να πεις; «Να καεί, να καεί το μπουρδέλο το Προεδρικό Μέγαρο;» Δεν πάει…

Και μια που έπιασα το σύνθημα που συνειρμικά μας πάει στα καλόπαιδα του Μιχαλολιάκου, βρήκα τι σιχαίνομαι περισσότερο από αυτούς: Τους φοβισμένους, γλείφτες, παπαγάλους δημοσιογράφους. Βλέπεις την απεγνωσμένη προσπάθεια του Σταύρου Θεοδωράκη να βγάλει ένα νορμάλ πρόσωπο του Μιχαλολιάκου, τον κομιστή να καλεί τον Καιάδα και αναρωτιέσαι που θα πάει αυτή η κατάσταση.

Μετά θυμάσαι πως συμπεριφέρονταν τα ΜΜΕ στον Καρατζαφέρη, και πως τον έκαναν σταδιακά συμπαθητικό και φυσιολογικό πολιτικό, και αισθάνεσαι σίγουρος ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται. Δεν θα αργήσει και η στιγμή που ο «σοβαρός κύριος Μιχαλολιάκος» θα μπει σε κάποια συγκυβέρνηση και θα λιβανίζεται από αυτούς που τώρα κάνουν ότι τον βρίζουν.

Με το να μην τον καλεί στην σύσκεψη ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας το μόνο που καταφέρνει είναι να τον ενισχύει.

Είναι κρίμα από αυτό το σκηνικό να απουσιάζει ο ένας και μοναδικός Καρατζαφέρης. Σκεφτείτε μόνο πόσες ατάκες θα είχε πει. Σκεφτείτε πόσα δίστιχα θα έλεγε μπαίνοντας και βγαίνοντας καθημερινά στο Προεδρικό Μέγαρο. Με τόσες συσκέψεις και διερευνητικές, ολόκληρη την Οδύσσεια θα είχε απαγγείλει. Θα είχαμε μάθει όλον τον Καβάφη και κάτι από Κωστή Παλαμά. Δεν υπάρχει παιδεία σ’ αυτόν τον τόπο.

Παρατηρώ εκνευρισμό στον ΣΥΡΙΖΑ. Ο Στρατούλης αρπάζεται με όποιον βρει, η Ζωή Κωνσταντοπούλου μαλώνει όλον τον κόσμο σαν νευρωτική νοικοκυρά σε απόγνωση, ο άνθρωπος του πολιτισμού Πέτρος Τατσόπουλος πλακώνεται onair με κάποιον εκπρόσωπο της «Δράσης». Δηλαδή ρε Τατσόπουλε με άνθρωπο της Δράσης βρήκες να πλακωθείς; Σαν να είσαι χούλιγκαν και να πλακώνεις οπαδό του Εργοτέλη. Τουλάχιστον σταμάτα εδώ, μην ξεπέσεις και μαλώσεις και με συνεχιστές του Καποδίστρια.

Αλλά πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω αν αυτά τα νεύρα προέρχονται από το στρίμωγμα που δέχονται ή από αλαζονική μαγκιά που είναι δεύτεροι.

Πάνος Καμμένος: Ό,τι και να πεις είναι λίγο. Ο άνθρωπος καταφέρνει να καταγγείλει τον εαυτό του ότι πλαστογράφησε το κείμενο με τις θέσεις του κόμματός του. Το επόμενο βήμα είναι να βγάζει ανακοίνωση-απάντηση το γραφείο τύπου του κόμματος μετά από τις δηλώσεις του προέδρου του, την ώρα που κύκλοι του προέδρου των Ανεξάρτητων Ελλήνων θα διαρρέουν την δυσαρέσκεια του προέδρου για τον Πάνο Καμμένο.

Από την άλλη αυτός ο Κουβέλης θα σκάσει που δεν θα γίνει συγκυβερνήτης. Αλλά πιο πολύ από τον Ψαριανό που δεν θα πάρει υπουργείο δεν στεναχωριέται κανείς.

Το περίεργο είναι ότι άκουσε ο Γρηγόρης ότι θα γίνει κυβέρνηση προσωπικοτήτων και άρχισε να ράβει καινούριο γιλέκο. Τέτοια προσωπικότητα να μην πάρει υπουργείο;

Έχει ιδιαίτερο σημειολογικό και πολιτικό ενδιαφέρον αν παρατηρήσει κανείς τις αντιδράσεις των βουλευτών της ΔΗΜΑΡ όταν τους ανακοίνωνε ο Κουβέλης ότι αποφάσισε να μην συμμετέχει σε κυβέρνηση. Οι μισοί χειροκροτούσαν και οι άλλοι μισοί κάθονταν με σταυρωμένα χέρια και κοίταζαν τον αρχηγό τους σχεδόν με απέχθεια. Κοίτα ατυχία τώρα να είναι και στις μαύρες του το ΠΑΣΟΚ.

Πάντως το γεγονός ότι το θέμα των ημερών είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Καμμένος έχει κάνει τον κόσμο να ξεχάσει το ΠΑΣΟΚ και την _ΝΔ.

Αλέκα μην το πολυφωνάζεις αυτό το «να διορθώσει ο λαός την ψήφο του». Μας ακούν και πρώην πασόκοι και στη θολούρα τους επάνω δεν ξέρεις τι μπορούν να κάνουν.

Αυτό το αστειάκι με τις συνεχείς πολιτικές εκπομπές στην ΝΕΤ πόσο θα κρατήσει; Όχι τίποτα άλλο αλλά φέρνουν τους ίδιους και τους ίδιους να σχολιάζουν πάνω σε ανύπαρκτες εξελίξεις, αραδιάζοντας ένα σωρό κουτσομπολίστικες ατάκες που έχουν αποστηθίσει καθ’ υπόδειξη κάποιου επιτελείου του κόμματός τους. Το να βλέπεις κάποιον Μουσουρούλη και κάποιον Νίκο Ανδρουλάκη να διαξιφίζονται δημόσια έχει τόσο ενδιαφέρον όσο ο σχολιασμός του Τάκη Γκόνια πριν τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ.

Και η αλήθεια είναι ότι το επίπεδο και το περιεχόμενο των συζητήσεων αυτών έχει λιγότερο ενδιαφέρον από τις απόψεις του Τάκη Γκόνια. Εκεί που ο Τάκης θα έλεγε ότι ελπίζουμε να γίνει ένα ωραίο παιχνίδι και να το απολαύσουν οι τηλεθεατές, θα μπορούσαμε να αντιπαραβάλουμε την έκκληση στον θεό της συναίνεσης που διατυπώνεται σχεδόν διακομματικά ως «ελπίζουμε να τα βρούνε και να σχηματιστεί κυβέρνηση». Με την ίδιο βεβαιότητα με την οποία ο Τάκης θα έλεγε ότι οι δύο ομάδες έχουν παίκτες ποιότητας και ο τελικός θα είναι αμφίρροπος, θα αναφέρουν οι εκπρόσωποι των κομμάτων ότι βάζουν το εθνικό συμφέρον πάνω από το κομματικό και κάνουν έκκληση για ορθολογισμό που δεν θα βάλει σε κίνδυνο την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας.

Οι «αντιμνημονιακοί» είναι σαν τα παγωτά που ξεκινούν ελπιδοφόρα με υπέροχα κομματάκια σοκολάτας, συνεχίζουν με εντυπωσιακό σιρόπι καραμέλα, και εκεί που πας να φτάσεις στον γευστικό οργασμό σου έρχεται από το πουθενά μια ξενέρωτη φράουλα με σταφίδες και μπαγιάτικο τριμμένο αμύγδαλο.

 Τελικά δεν κατάλαβα τι θα το κάνουμε αυτό το μνημόνιο; Όλοι λένε ότι θα το κάνουν κάτι άλλο εκτός από το να το εφαρμόσουν. Όμως όλοι αυτοί γνωρίζουν ότι το μόνο που θα κάνουν είναι να το εφαρμόσουν.

Αυτό που είπε ο Τσίπρας ότι θέλουν να βάλουν τον ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση αλλά πρέπει να είναι απ’ έξω για να είναι αντιπολίτευση δεν είναι κάτι σαν αυτό για το οποίο κατηγορούσε για παραλογισμό την Αλέκα;

Το ζήτημα είναι που θα βρίσκεται ο λαός αυτόν τον μήνα. Στον καναπέ και μπροστά στην τηλεόραση ή στους δρόμους;

Η πραγματική Αριστερά, οι γνήσιοι ριζοσπάστες, δεν χάνουν την ώρα τους να συνδιαλέγονται με τους αστούς για το ποιος θα κυβερνήσει καλύτερα και πως θα μοιραστούν οι καρέκλες, αλλά υπερασπίζονται με όλο τους το είναι τους απεργούς στην Χαλυβουργική και όπου αλλού χτυπάει η καρδιά της ταξικής πάλης.

Advertisements

3 thoughts on “Όταν η πολιτική μοιάζει με τον Τάκη Γκόνια

  1. Συμφωνω
    οτι εκαναν και με Αδωνις και Vorides

  2. Ποτε θα βαλουν στα πανελ και την ΧΑ? Κοινοβουλευτικο κομμα δεν ειναι?
    Τους προστατευουν. Αν δει ο κοσμος ποσο ουγκανοι ειναι μαλλον θα αλλαξει γνωμη.

    1. Ναι τους κρύβουν. Και τους εμφανίζουν μόνο σε προστατευμένο περιβάλλον (πχ. Σταύρος, Θέμος) χωρίς αντιπαράθεση και σε μια λαογραφικού τύπου συνέντευξη. Όπως το «Κυριακή στο Χωριό» όπου γνωρίζουμε τα έθιμα ενός χωριού έτσι και εδώ, γνωρίζουμε τα έθιμα της Χ.Α. απο την δική τους μόνο σκοπιά. Και όλες οι συνεντέυξεις είναι αγιογραφίες.

      Τους ρωτάνε δηλαδή: «Είστε φασίστες;» Τι περιμένεις ρε μ@λ@κ@ να σου πουνε «Ναι είμαστε!» Ελπίζω να αρχισουν να εμφανίζονται σιγά σιγά, για να αποκτήσουν και λίγο τηλεοπτικό ενδιαφέρον.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.