Κατά που πέφτει η Ουτόγια;

Περίπου ένα χρόνο πριν ο πλανήτης πάγωσε, όταν ο Νορβηγός εθνικιστής Άντερς Μπρέιβικ εκτέλεσε εν ψυχρώ 77 άτομα, στην πλειοψηφία τους νεαρής ηλικίας. Στο ιδεολογικό του μανιφέστο εξηγούσε τους λόγους που τον οδήγησαν σε αυτήν την πράξη. Ο ίδιος ποτέ δεν ένιωσε μετανιωμένος, αντίθετα, έδινε θεατρικό τόνο σε κάθε του εμφάνιση ενώπιον του δικαστηρίου, παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως κάποιον αδικημένο ήρωα και τις πράξεις του ως πράξεις άμυνας.

Στο μυαλό του εθνικιστή γενικά, τα πράγματα είναι θολά. Κυριαρχεί μια αντίληψη ότι κάποιος τον κυνηγά, τον επιβουλεύεται και τον θέτει στο περιθώριο. Οι εχθροί του πολλοί, όμως στην προσπάθεια να ιδεολογικοποιήσει τις πράξεις του στρέφεται κυρίως κατά των Εβραίων, των μεταναστών και των μαρξιστών. Στο μυαλό του εθνικιστή για κάποιο λόγο όποιος δεν είναι μετανάστης είναι εβραίος ή μαρξιστής. Αυτό ίσχυε και στην περίπτωση του Μπρέιβικ, παρά το γεγονός ότι είναι πιο εύκολο να βρεις πιγκουίνο στη Σαχάρα παρά μαρξιστή στην Νοβηγία. Κι όμως η αιτιολόγηση της πράξης του περιείχε το επιχείρημα ότι δεν άντεχε να βλέπει τη χώρα του να κατακλύζεται απο μαρξιστές. Μάλιστα στο μανιφέστο του μεταξύ άλλων γράφει: «Στην αίτηση (σ.σ. προς την αστυνομία για προμήθεια όπλου) δήλωσα κυνήγι ελαφιού. Θα ήταν πιο δελεαστικό να γράψω απλά την αλήθεια: εκτέλεση κουλτουριάρηδων μαρξιστών, πολυπολιτισμικών προδοτών». Σας θυμίζει τίποτα η ορολογία;

Πολύ συχνά και στην Ελλάδα βλέπουμε και ακούμε απο ακροδεξιούς να κατηγορούνται ως μαρξιστές άνθρωποι που έχουν τόση σχέση με τον Μαρξισμό, όση ο Χίτλερ με τη δημοκρατία. Στη σύγχυση που επικρατεί στο μυαλό ενός νεοναζί, όποιος δεν είναι μαζί μας είναι μαρξιστής. Αυτό δεν προκύπτει μόνο από άγνοια, αλλά και απο συνειδητή προσπάθεια να βρεθεί ένας όσο είναι δυνατόν, ενιαίος απέναντί τους εχθρός. Το φαιδρό αυτό επιχείρημα στρέφεται εναντίον όποιου δεν είναι ναζιστής ή έστω εθνικιστής. Θυμίζει την εποχή του εμφυλίου, τότε που όποιος είχε κάποιου είδους μόρφωση, (δάσκαλος, γιατρός κτλ) αμέσως θεωρούνταν επικίνδυνος κομμουνιστής.

Οι πρακτικές της Χ.Α. περιλαμβάνουν διαχρονικά την βία. Βία απέναντι σε μετανάστες, ομοφυλόφιλους, κομμουνιστές, αριστερούς, αναρχικούς, γυναίκες και γενικά απέναντι σε όποιον στοχοποιούν ως εχθρό. Τι κι αν δημόσια την αποκυρήσσουν; Τι κι αν αναζητούν φτηνές δικαιολογίες για να καλύψουν τις πράξεις τους; Επιθέσεις με μπουνιές, κλωτσιές, λοστούς και μαχαίρια έκαναν από τότε που ήταν στο περιθώριο, θα τις σταματήσουν τώρα που καλύπτονται απο την λαϊκή νομιμοποίηση;

Το πρόβλημα γίνεται μεγαλύτερο όταν αυτές οι πράξεις επικροτούνται από μεγάλες μερίδες του πληθυσμού, πολύ μεγαλύτερες απο την εκλογική τους δύναμη. Η δικαιολόγηση στον Κασιδιάρη για τις μπουνιές του, επενδύθηκε με μια ευχαρίστηση που ξεχείλιζε μίσος. Το «καλά της έκανε» βγήκε «γεμάτα» απο πολλά στόματα, για να επιβεβαιωσει ότι η κοινωνία έχει παγιδευτεί στην κινούμενη άμμο του εκφασισμού.

Η ίδια κοινωνία έχει ανακηρύξει ήρωα τον 23χρονο φοιτητή που πυροβόλησε και σκότωσε τον ληστή στην Παιανία. Το αμέσως επόμενο βήμα είναι να βρεθούν μιμητές που θα θελήσουν να πράξουν το ίδιο. Έπειτα, ακόμα χειρότερα, θα βρεθούν και εκείνοι που θα κλιμακώσουν τις ηρωικές πράξεις. Δεν θα περιμένουν να πέσουν θύματα ληστείας αλλά θα αναζητήσουν ο ίδιοι τα θύματά τους, όπως κάποιοι «πατριώτες» Αμερικάνοι, οι οποίο λίγο μετά την 11η Σεπτέμβρη ξεχύθηκαν στους δρόμους και πυροβολούσαν όποιον τους έμοιαζε μουσουλμάνος.

Άλλωστε δεν απέχουμε πολύ απο το το 1999, όταν ένας Έλληνας (σύμφωνα με πληροφορίες της εποχής μέλος της Χρυσής Αυγής), ο Παντελής Καζάκος, πυροβόλησε 9 αλλοδαπούς μετανάστες και σκότωσε δύο απο αυτούς. Το θέμα τότε δεν πήρε μεγάλες διαστάσεις, τουλάχιστον όχι μεγαλύτερες απο τις γροθιές του Κασιδιάρη. Ίσως να μην ήταν ορατός τότε ο κίνδυνος του φασισμού. Άλλωστε ήταν η εποχή των παχιών αγελάδων, εποχή στην οποία οι νοσταλγοί του Χίτλερ, οι φιλοχουντικοί, οι ακροδεξιοί και οι παρακρατικοί είχαν βρει πελατειακό καταφύγιο στη σκέπη των μεγάλων «δημοκρατικών» κομμάτων.

Φασισμός και αυτοδικία δείχνουν σήμερα να συναντιούνται επικίνδυνα μέσα σε ένα περιβάλλον γενικευμένης παράνοιας. Τα παγωμένα, σχεδόν μη ανθρώπινα, βλέμματα των τιμωρών-πολιτικών αρκούν για να γίνουν τα σύμβολα μίσους που κάποιος θα αναζητήσει ως πρότυπα για μια πράξη αντίστοιχη με αυτή του Μπρέιβικ.

Δυστυχώς, προσεχώς…

Advertisements

One thought on “Κατά που πέφτει η Ουτόγια;

  1. «Ο καλύτερος τρόπος να συνομιλήσεις με ένα φασίστα, είναι να του πετάξεις ένα τούβλο στο κεφάλι».
    Bertolt Brecht, 1898-1956, Γερμανός συγγραφέας

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.