Για την Παναθηναϊκή Συμμαχία

Πριν ξεκινήσω να ζητήσω συγγνώμη από το αναγνωστικό κοινό του 2310net για την προηγούμενη ανάρτηση. Ήταν ένα καλό παράδειγμα ότι αλκοόλ και μπλογκ δεν πρέπει να πηγαίνουν μαζί.

Σήμερα θα ασχοληθούμε με κάτι λίγο διαφορετικό. Οι προγραμματικές δηλώσεις συνεχίζονται χωρίς κανένα ενδιαφέρον, η ανασύσταση του ΠΑΣΟΚ συνεχίζεται χωρίς να απασχολεί κανέναν και ειλικρινά δεν έχω καμία διάθεση να κράξω τους ΔΗΜΑΡιτες για τις επερχόμενες ιδιωτικοποιήσεις, γιατί κάτι τέτοιο θα υποδήλωνε ότι πιστεύω ότι είναι έστω και κατ’ ελάχιστο αριστεροί.

Ας μιλήσουμε για μπάλα. Για ποδόσφαιρο αλλά όχι από την αθλητική του πλευρά. Ας ασχοληθούμε με το εγχείρημα της Παναθηναϊκής Συμμαχίας. Γενικά πρόκειται για μια προσπάθεια να μαζευτούν χρήματα από τους φιλάθλους του ΠΑΟ για να σώσουν την ομάδα, να υπάρχει ρευστότητα ώστε να πληρωθούν παίκτες και προπονητές και να βγει η χρονιά. Δεν είναι η πρώτη φορά που επιχειρείται κάτι ανάλογο. Ο Άρης έχει ένα παρόμοιο μοντέλο με την Κοινωνία Μελών Άρη, ενώ στον ΠΑΟΚ πριν από δύο χρόνια δόθηκε η δυνατότητα σε χιλιάδες οπαδούς να αγοράσουν μετοχές. Αντίστοιχες ενέργειες είχαν γίνει και στην ΑΕΚ με την Ένωση 1924 αλλά και την μαζική εγγραφή μελών κάποτε στον Α.Σ. Ολυμπιακός επί Σωκράτη Κόκκαλη.

Σε κάθε μία από αυτές τις περιπτώσεις, όπως και τώρα στον ΠΑΟ, το σύνθημα που επικαλείται η κάθε διοίκηση είναι ότι η ομάδα πρέπει να ανήκει στον λαό της. Προφανώς και πρόκειται για χοντροκομμένη μπούρδα. Η διαδικασία είναι η εξής: Οι παράγοντες, επενδυτές, επιχειρηματίες, κολοσσοί που αγοράζουν μια ομάδα την καταχρεώνουν. Δημιουργούν τέτοιες οικονομικές ζημιές στην εταιρία (οι ομάδες είναι εταιρίες όσο κι αν αρνούμαστε να το πιστέψουμε) ώστε να καθίσταται αδύνατο να συμμετέχουν ακόμα και στο ελληνικό πρωτάθλημα της βρωμιάς και της δυσωδίας, όπου οι κανονισμοί λειτουργούν ως διακοσμητικά στοιχεία και τηρούνται μόνο κατά βούληση. Έτσι, καλείται ο λαός να δώσει τη λύση, να επωμιστεί δηλαδή εκτός από τα χρέη που δημιούργησαν οι σωτήρες και τις όποιες ελπίδες για λύση.

Η διαδικασία μοιάζει ανατριχιαστικά με τη διαδικασία των επανακρατικοποιήσεων χρεωμένων εταιριών. Δίνει δηλαδή το κράτος μια εταιρία σε έναν ιδιώτη, συνήθως για ψίχουλα, οι αγαθοί επιχειρηματίες, εκπρόσωποι του ιδιωτικού τομέα που δεν λαθεύει όπως το δημόσιο, καταχρεώνουν την εταιρία και στη συνέχεια καλείται το κράτος με τα χρήματα του ελληνικού λαού να σώσει την εταιρία. Αν αναλογιστούμε ότι συνολικά το ελληνικό ποδόσφαιρο, και ιδιαίτερα ο Παναθηναϊκός που επί χρονια λάμβανε πολλά εκατομμύρια από τη ΝΕΤ, τον ΟΠΑΠ και τον ΟΤΕ, είναι κρατικοδίαιτο, οι ομοιότητες γίνονται περισσότερες. Οι παράγοντες γίνονταν μάγκες με κρατικά χρήματα, βούλιαζαν τις ΠΑΕ και στη συνέχεια εξαφανίζονταν αφήνοντας τον κόσμο να βγάλει το κάρο από τη λάσπη. Τα ονόματα Μπατατούδης, Κοντομηνάς, Μυτηλιναίος, Γούμενος, Ψωμιάδης, Βγενόπουλος, Πατέρας είναι απλά ενδεικτικά του ήθους των ανθρώπων της αγοράς. Αντίστοιχες λειτουργίες της «αγοράς» μπορεί να βρει κανείς σε επιχειρηματίες που πλούτισαν χτίζοντας δημόσια έργα, έβγαζαν εφημερίδες και περιοδικά βασιζόμενοι σχεδόν αποκλειστικά στις κρατικές διαφημίσεις, βούλιαζαν επιχειρήσεις μεταφέροντας τα κέρδη σε κάποια offshore δηλώνοντας πολύ μικρότερα εισοδήματα από τα πραγματικά.

Σήμερα τον ρόλο της στροφής της «επανακρατικοποίησης» του ΠΑΟ τον έχει αναλάβει ο Γιάννης Αλαφούζος. Το ότι φτάσαμε σε σημείο ο Αλαφούζος να είναι αυτός που μιλάει για λαϊκή συμμετοχή σε μια εταιρία, δεν είναι τραγική ειρωνία, είναι ενδεικτικό της αντίληψης του κάθε καπιταλιστή επιχειρηματία: Τα κέρδη δικά μου, οι ζημιές του λαού!

Το ποδόσφαιρο αποτελεί προνομιακό πεδίο για την χάραξη τέτοιας πολιτικής. Είναι εύκολο στο ποδόσφαιρο όπου η ομάδα λατρεύεται ως θρησκεία να βάλει κάποιος το χέρι στην τσέπη και να πληρώσει από το υστέρημά του, όπως θα έδινε ό,τι μπορούσε στο παγκάρι της εκκλησίας. Προφανώς κανείς δεν θα έδινε με τη θέλησή του τα λίγα που του περίσσευαν για να περισώσει μια άλλη εταιρία του όποιου Αλαφούζου που πιθανόν να αντιμετώπιζε τον κίνδυνο της χρεοκοπίας. Εκεί όμως μπαίνει το κράτος που παρεμβαίνει για να μπορεί να επανακεφαλαιοποιηθεί μια τράπεζα, να πουληθεί σε έναν επιχειρηματικό όμιλο μια κερδοφόρα κρατική επιχείρηση, να νομοθετήσει υπέρ της μείωσης των μισθών.

Θύματα πάντα θα υπάρχουν, όπως υπήρχε και εκείνος ο συνταξιούχος που ζήτησε από τον ΓΑΠ να του κόψει τη σύνταξη για να σωθεί η Ελλάδα. Θα βρεθούν και τώρα άνθρωποι που θα στερηθούν και θα στερήσουν από την οικογένειά τους για να ταΐσουν την φιλοδοξία του Αλαφούζου να βγει στο προσκήνιο επιδεικνύοντας τα νέα ήθη που μέσω twitter κομίζει στον επιχειρηματικό κόσμο αλλά και σε όλη την Ελλάδα που με αγωνία αναζητά ένα πρότυπο επιτυχίας για να ταυτιστεί. Άλλωστε η επιχειρηματικότητα στο ποδόσφαιρο υπάρχει μόνο για να προβάλλονται οι ιδιοκτήτες των ομάδων ή για να αποκομίζουν οφέλη και χρήματα με πλάγιους τρόπους. Πάντα στην πλάτη του λαού που καλείται είτε να ποντάρει σε στημένα παιχνίδια είτε να θεοποιήσει τον Πρόεδρο ελπίζοντας ότι τα χρήματα που θα πάρει από ένα δημόσιο έργο που θα αναλάβει θα τα ρίξει στην ομάδα για να φέρει παιχταράδες.

Για να στεριώσει μια τέτοια ενέργεια είναι απαραίτητο να υποσχεθεί δημοκρατία. Να υποσχεθεί ότι ο λαός, όσοι βάλουν χρήματα δηλαδή θα συμμετέχουν στη λήψη των αποφάσεων. Η αλήθεια είναι ότι θα συμμετέχουν στις αποφάσεις όσο συμμετείχαν οι χιλιάδες μικρομέτοχοι που αγόραζαν μετοχές στο Χρηματιστήριο στις αποφάσεις που έπαιρναν οι πραγματικοί ιδιοκτήτες των εταιριών. Στην πραγματικότητα δεν θα κάνουν τίποτα παραπάνω από το να ενισχύουν το προφίλ του ηγέτη, να του δίνουν δηλαδή τη δυνατότητα να έχει έναν οικειοθελή στρατό πιστών που τον ακολουθούν.

Η όλη υπόθεση της Παναθηναϊκής Συμμαχίας αποκαλύπτει όμως και κάτι ακόμα: Τον ρόλο των ΜΜΕ και των δημοσιογράφων. Στον ΣΚΑΙ που ανήκει στον Αλαφούζο, στο Μέγκα και στο Σταρ που ανήκουν και στην οικογένεια Βαρδινογιάννη που εμπλέκεται ακόμα με τα κοινά του ΠΑΟ, παίζουν τα σποτάκια της Παναθηναϊκής Συμμαχία με μεγαλύτερη συχνότητα από αυτά του Πίου. Η όποια αντικειμενικότητα επικαλούνται οι ιδιοκτήτες των ΜΜΕ χάνεται μπροστά στην χρησιμοποίηση των καναλιών για την ικανοποίηση των δικών τους ιδιωτικών συμφερόντων. Όταν μάλιστα βλέπεις τους «κόκκινους» Λυριτζή και Οικονόμου, τον ΑΕΚτζή Ευαγγελάτο, τους ουδέτερους Τσαπανίδου, Μπογδάνο και άλλους να διαφημίζουν με μανία την Συμμαχία μέσα από τις εκπομπές τους καταλαβαίνεις πως είναι πρόθυμοι ακόμα και ομάδα να αλλάξουν αν τους το επιβάλλει το αφεντικό τους. Τέτοιο είναι το επίπεδο της δημοσιογραφίας. Τέτοιο είναι το ήθος των ανθρώπων που μας «ενημερώνουν» και μας κατηχούν.

Οι ομάδες θα έπρεπε να ανήκουν στους φιλάθλους τους. Όμως οι ομάδες θα έπρεπε πρώτα από όλα να σταματήσουν να είναι και να λειτουργούν ως εταιρίες στις οποίες θα ασκεί το ήθος και τις πρακτικές της ο κόσμος της «αγοράς». Δεν αγαπάμε τις ομάδες μας επειδή είναι ΠΑΕ ούτε γουστάρουμε τους ισολογισμούς τους. Όμως την συμμετοχή μας στην ομάδα και την αγάπη μας για αυτήν δεν θα την εκδηλώσουμε λαμβάνοντας μέρος σε πρωτοβουλίες που στοχεύουν μόνο σε ιδιοτελείς σκοπούς των μεγαλοεπιχειρηματιών.

Advertisements

5 thoughts on “Για την Παναθηναϊκή Συμμαχία

    1. Ασχολήθηκα με τα απλά σιχάματα του ΣΚΑΙ, όχι με τους εμετούς….

  1. Οι ομάδες στο λαό τους! Θα ήπια πολλές μπύρες κι εγώ χτες βράδυ και τι έβλεπα ο έρμος στον ύπνο μου; Σαράντα χρονώ παππού μου δώσανε τη φανέλα της ΑΕΚ που δεν είχε δίλεπτο τσακιστό για επαγγελματίες παίχτες κι όχι μόνο έπαιξα βασικό σέντερμπακ αλλά έβαλα και το πρώτο γκολ του πρωταθλήματος, κόντρα στον Άρη λέει.
    Όλε!
    ΥΓ: Ο Τσίμας δεν είναι κούκλος στη διαφήμιση της Π.Σ.;

    1. Αφού το έβαλες στον Άρη μια χαρά είναι!
      Ο Τσίμας είναι πάντα κούκλος…

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.