Ο πιτσιρίκος και το τέλος της λογικής

Ένα από τα κλασσικά συνθήματα στους τοίχους λέει: το lifestyle είναι μαγικό, από μηδενικό σε κάνει νούμερο. Περιέχει τόση αλήθεια που τα λόγια και τα παραδείγματα ανθρώπων που βλέπουμε γύρω μας επιβεβαιώνουν ότι καμιά φορά στους τοίχους γράφεται η πραγματικότητα, τόσο ωμή και άμεση που δεν κρύβεται. Εκτός από τους τοίχους με τα τούβλα, έχουν μπει στη ζωή μας και οι διαδικτυακοί τοίχοι. Ένα μέρος της πραγματικότητας γράφεται και εκεί.

Η αφορμή για αυτή την ανάρτηση είναι προσωπική, μα όχι μόνο. Όλα ξεκίνησαν το μεσημεράκι της Δευτέρας. Ο πιτσιρίκος ανέβασε στην προσωπική του σελίδα στο facebook ένα κείμενο που μόλις είχε γράψει, το 2310net σχολίασε και το αποτέλεσμα ήταν να μας διαγράψει από τη λίστα αυτών που είχαν κάνει like στη σελίδα του. Το κείμενο που ανάρτησε είχε τίτλο Το τέλος της Λογικής. Το σχόλιο μου έγραφε: «‘Ίσως να έβρισκα λογικές τις ιδιωτικοποιήσεις, αν ήταν μια άλλη κυβέρνηση στην εξουσία’ Γεια σου ρε πιτσιρίκε αναρχο-αριστερέ!» Το αποτέλεσμα ήταν να μας χαιρετήσει και να μας αποχαιρετήσει ο πιτσιρίκος, φροντίζοντας πρώτα να διαγράψει το σχόλιο από τον τοίχο του. Βλέπετε ο τοίχος στο facebook έχει ιδιωτικοποιηθεί και δεν αποτελεί δημόσιο χώρο.

Η αλήθεια είναι ότι δεν με ενδιαφέρει αν ανήκω στους φίλους του Πιτσιρίκου. Άλλωστε ποτέ δεν ήμουν οπαδός του. Όμως μας δίνει μια ευκαιρία να μιλήσουμε για το πραγματικό τέλος της λογικής των κάθε λογής πιτσιρίκων.

Ο πιτσιρίκος είναι ένας από τους πιο γνωστούς μπλογκερς. Ή μάλλον πρώην μπλόγκερς, νυν κάτοχος ενός site το οποίο έχει απολέσει τον ερασιτεχνισμό ενός blog. Δεν συνηθίζεται στα blogs να παίζουν διαφημίσεις, και όταν αυτές είναι διαφημίσεις στοιχηματικών εταιριών τότε προκύπτει και ζήτημα ηθικής τάξης. Όμως παρόλα αυτά στην Ελλάδα της κρίσης και των social media το να διαβάζεις πιτσιρίκο είναι must, περίπου όσο ήταν η Athens Voice τον καιρό της εμφάνισής της. Κάθε τοίχος του facebook που σέβεται τον εαυτό του, οφείλει να έχει αναρτημένο έναν «πιτσιρίκο», όπως οι τοίχοι των μεγαλοαστών οφείλουν να έχουν κρεμασμένο έναν πίνακα ενός μεταμοντέρνου ζωγράφου που ο τραπεζίτης τους, τους διαβεβαίωσε ότι είναι ένδειξη κύρους και πνευματικού μεγαλείου.

Σε πολιτικό επίπεδο ο πιτσιρίκος αντανακλά τον μέσο Έλληνα. Κάποιοι ξένοι θέλουν να κατακτήσουν τη χώρα μας, οι προδότες πολιτικοί είναι με το μέρος τους και γι’ αυτό μας έφεραν το μνημόνιο, ο αυθόρμητος λαός που κάποια στιγμή θα επαναστατήσει θα τους στήσει στα ειδικά δικαστήρια, μαζί με τους κακούς δημοσιογράφους που είναι λαμόγια και δεν αναγνωρίζουν το συγγραφικό τάλαντο ενός πιτσιρίκου που είναι στην κορυφή των charts. Κάτι σαν τον Λαζόπουλο αλλά στο διαδικτυακό του.

Την περίοδο των «αγανακτισμένων» ο πιτσιρίκος προσπαθούσε να κατεβάσει όλον τον κόσμο στους δρόμους, εκθειάζοντας το γεγονός ότι ο λαός ήταν για πρώτη φορά ενωμένος. Πράγματι, φασίστες, αριστεροί, αναρχικοί ήταν για πρώτη φορά μαζί, με χορηγό επικοινωνίας το Mega, τον ΣΚΑΙ και τον πιτσιρίκο. Δεν σταματούσε να παίρνει το μέρος των αναρχικών, ακόμα κι όταν στα γεγονότα του Οκτώβρη υπήρχε νεκρός, αλλά όχι από την πλευρά που πιθανόν θα ήθελε για να τον κάνει ήρωα και να βρει άλλη μια ευκαιρία να χτυπήσει τον εχθρό του, το ΚΚΕ. Ένας αναρχικός ο οποίος με τις ριζοσπαστικές του ατάκες καταβαράθρωνε το κράτος που καταπνίγει το άτομο και την δυνατότητα να ζήσουμε πλούσιοι και φτωχοί σε έναν κόσμο διαφορετικό, αγαπημένοι και μονιασμένοι.

Σε πολλά από τα κείμενά του υποκρύπτεται μια αγάπη για την ελευθερία, όχι όμως την πραγματική ελευθερία, αλλά την ελευθερία της αγοράς. Το κράτος και πάλι είναι αυτό που καταπιέζει τις δυνατότητες της ανθρώπινης ανάπτυξης. Τι σύμπτωση, τα ίδια λένε και ο Πορτοσάλτε με τον Μπάμπη. Ο πιτσιρίκος όμως αυτούς τους κατηγορεί, τους κατακεραυνώνει με κάθε ευκαιρία.

Οι νεοφιλελεύθεροι και οι αναρχικοί μοιράζονται το μίσος για το κράτος. Δεν θα ήταν υπερβολή αν λέγαμε ότι οι νεοφιλελεύθεροι είναι χειρότεροι εχθροί του κράτους από τους αναρχικούς. Σε αυτό το πεδίο συνάντησης νεοφιλελευθερισμού και αναρχίας ο πιτσιρίκος κέντησε. Μπορούσε να γράψει κείμενα που θα άρεσαν και στους μεν και στους δε. Για να παραφράσουμε (ιεροσυλία το ξέρω) τον Μαρξ θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο πιτσιρίκος για νεοφιλελεύθερος είναι πολύ αναρχικός και για αναρχικός πολύ νεοφιλελεύθερος.

Όμως μισεί τα κατεστημένα ΜΜΕ και αυτό είναι ένδειξη επαναστατικότητας στις μέρες μας. Και έχει, είναι η αλήθεια, σε αντίθεση με τους άσπονδους εχθρούς του, τους δημοσιογράφους του ΣΚΑΙ, περισσότερο χιούμορ. Ορισμένα κείμενά του είναι πραγματικά ευφυή και αστεία.

Σε αυτές τις διπλές εκλογές στήριξε ανοιχτά τον ΣΥΡΙΖΑ. Εντάξει, δεν είναι και ο πρώτος ούτε ο τελευταίος «αναρχικός» που παρασύρθηκε από το ρεύμα της προοπτικής της αριστερής κυβέρνησης. Καθένας άλλωστε έχει το δικαίωμα της επιλογής. Έχει το δικαίωμα να διαλέγει τους…εξουσιαστές του. Προφανώς αυτός ο έρωτας δεν θα κρατήσει πολύ. Βλέπεις ο καλλιτέχνης και ο μπλόγκερ δεν μπορεί να στρατεύεται, πρέπει να είναι απέναντι σε όλους, για να μπορεί να είναι με όλους.

Αν σε ένα πράγμα είναι σταθερός ο πιτσιρίκος, είναι η αταλάντευτη αγάπη για τον εαυτό του. Δεν χάνει την ευκαιρία να αυτοπροβάλλεται, να μας ενημερώνει για το πόσοι φίλοι του στέλνουν email αγάπης, πόσα πολλά «χτυπήματα» έχει η ιστοσελίδα του και πόσα ταλέντα ο ίδιος διαθέτει. Αφού δεν τα λέει κανένας άλλος ας τα πει ο ίδιος. Άλλωστε στον χώρο του lifestyle anarchism αναζητούνται ήρωες. Και είπαμε ότι το lifestyle είναι μαγικό. Μπορεί να εξαφανίζει σχόλια με την ίδια ευκολία με την οποία τα κακά μίντια εξαφανίζουν όποιον δεν ταιριάζει στην «γραμμή».

Και μια που επανήλθαμε στο σχόλιο που τελείωσε την πλατωνική μας σχέση, ας δούμε και την ουσία του. Όταν ένας υποστηρικτής των αναρχικών και της αριστεράς μιλάει για ιδιωτικοποιήσεις που ίσως έπρεπε να γίνουν αλλά όχι από αυτή την κυβέρνηση τι εννοεί; Δηλαδή ποια κυβέρνηση θα μπορούσε να τις κάνει; Μια αριστερή κυβέρνηση; Ή μια κυβέρνηση τίμιων δεξιών; Αλήθεια, η ιδιωτικοποίηση υπό όρους σε τι τελικά διαφέρει από αυτό που λέει ο Κουβέλης; Το πρόβλημα δεν είναι το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, αλλά το ποιος θα βάλει την υπογραφή του σε αυτό; Ή μήπως το κακό είναι ότι τα ΜΜΕ πατρονάρουν τις ιδιωτικοποιήσεις; Απάντηση δεν θα πάρουμε σε αυτά τα ερωτήματα. Άλλωστε ο πιτσιρίκος και κάθε δημοσιολόγος που ιδεολογικά είναι «όπου φυσά ο άνεμος» έχει την ευελιξία να γράψει ό,τι θέλει, να αρνηθεί και να διαψεύσει ακόμα και τον εαυτό του, οπότε μπορεί να απαντήσει όπως γουστάρει.

Δεν ξέρω αν ο πιτσιρίκος είναι λύκος ντυμένος με αντιμνημονιακή προβιά. Δεν πιστεύω ότι σκόπιμα υπηρετεί το σύστημα το οποίο υποτίθεται πως πολεμάει. Δεν μπορώ να εκτιμήσω αν ευθύνεται και σε ποιο βαθμό για την παθητικοποίηση του λαού και την δια του πληκτρολογίου εκτόνωσή του. Πιστεύω ακράδαντα όμως ότι πίσω από το…επαναστατικό του χιούμορ κρύβονται ιδεολογήματα τα οποία η αστική τάξη αυτής της χώρας έχει δαπανήσει πολύ κόπο και πολλά χρήματα για να αφομοιώσουν οι καταπιεσμένοι.

ποιος ειναι ο πιτσιρικος

Advertisements