Σχόλια για την εκτίμηση της ΚΕ του ΚΚΕ για τις εκλογικές αναμετρήσεις

Η ισχυροποίηση του ΣΥΡΙΖΑ συντελέσθηκε και ενώ αποκαλύφθηκε η διαχειριστική του λογική.

 Μα ακριβώς αυτός ήταν ο λόγος της ενίσχυσης του ΣΥΡΙΖΑ. Το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ σημείωσε τέτοια επιτυχία οφείλεται ακριβώς επειδή απεκδύθηκε τον ριζοσπαστικό λόγο των πρώτων εκλογών και υιοθέτησε μια πιο «υπεύθυνη» και «σοβαρή» στάση. Στην περίπτωση που ο ΣΥΡΙΖΑ διατηρούσε την ρητορική περί κατάργησης του μνημονίου και σχηματισμού αριστερής κυβέρνησης θα έμενε σε πολύ χαμηλότερα ποσοστά. Η αριστερή κυβέρνηση έγινε σταδιακά κυβέρνηση όλων των ελλήνων και η όποια κριτική στον καπιταλισμό έδωσε τη θέση της σε μια επιλογή άλλου καπιταλιστικού μοντέλου, όπως αυτού της Νορβηγίας. Αυτή η στροφή του ΣΥΡΙΖΑ τον έκανε πιο προσιτό σε πρώην ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ ακόμα και της ΝΔ. Συνεπώς ίσως χρειαζόταν ακόμα πιο εξειδικευμένη κριτική στον ΣΥΡΙΖΑ πάνω σε ζητήματα διαφορετικά από αυτά που τέθηκαν, όπως για παράδειγμα στην άρνηση του ΣΥΡΙΖΑ να καταργήσει το χαράτσι.

Η ΚΕ εκτιμά ότι υπάρχει σοβαρή έλλειψη στη δουλειά του Κόμματος με τον περίγυρό του, τους φίλους και οπαδούς για την ανάδειξη των θέσεών μας σχετικά με το χαρακτήρα των εκλογών για το αστικό κοινοβούλιο και την ανάδειξη κυβέρνησης στα πλαίσια του συστήματος ευρύτερα. Αυτό δεν έρχεται καθόλου σε αντίθεση με την ανάγκη να ισχυροποιείται το ΚΚΕ και στο αστικό κοινοβούλιο, ως δύναμη εργατικής – λαϊκής αντιπολίτευσης, όμως δεν πρέπει να θεωρούνται οι εκλογές ως η μάχη των μαχών, αποσπασμένη από το επίπεδο ανάπτυξης της ταξικής πάλης.

Αυτή είναι η θεμελιώδης δυσκολία ενός κομμουνιστικού κόμματος. Να απαντήσει δηλαδή για ποιο λόγο συμμετέχει στις εκλογές τη στιγμή που το ίδιο παραδέχεται ότι ακόμα κι αν κερδίσει τις εκλογές δεν θα μπορέσει να υλοποιήσει το πρόγραμμά του. Αυτό που όντως λείπει από το ΚΚΕ είναι μια εμπεριστατωμένη, ουσιαστική κριτική στο πολιτικό σύστημα. Το ΚΚΕ δείχνει να το αντιμετωπίζει με αδιαφορία, με μια λογική ότι έτσι έχουν τα πράγματα και ότι αν ήταν στο χέρι μας θα δημιουργούσαμε ένα διαφορετικό σύστημα λαϊκής εκπροσώπησης. Αυτή η στάση όμως αφήνει στο απυρόβλητο το πολιτικό σύστημα, ως κύρια πολιτική έκφραση του καπιταλισμού. Συμβάλλει στην ταύτιση της δημοκρατίας με την αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία, και αφήνει το κενό στην κριτική στο πολιτικό σύστημα να καλύπτεται από άλλα κόμματα όπως η Χρυσή Αυγή. Την ίδια ώρα, η έλλειψη κριτικής ευνοεί τις φωνές που μιλάνε για τους «300 κλέφτες» και το περίφημο «όλοι ίδιοι είναι». Συνεπώς χρειάζεται μια σοβαρότερη και πιο επίμονη κριτική στο πολιτικό σύστημα.

Σε αυτό θα πρότεινα και μια συστηματική επεξεργασία του φαινομένου της διαφθοράς. Δεν αρκεί να απαντάς ότι η διαφθορά είναι αποτέλεσμα του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Σε μια χώρα στην οποία η συζήτηση για τη διαφθορά είναι συστατικό στοιχείο κάθε εκλογικής αναμέτρησης οφείλεις να είσαι καλύτερα προετοιμασμένος και εξοπλισμένος. Αυτό θα σήμαινε ίσως μεγαλύτερη διάθεση αποκάλυψης του ρόλου ορισμένων κομμάτων, προσώπων και επιχειρήσεων στο φαινόμενο της διαφθοράς και πιο ενεργή συμμετοχή στην αποκάλυψη των φαινομένων της διαφθοράς.

 Οι αγώνες που αναπτύχθηκαν με το ξέσπασμα και την όξυνση της κρίσης, παρά την άνοδο της μαζικότητάς τους, το δυναμισμό των μορφών πάλης (πάνω από τριάντα απεργιακές κινητοποιήσεις, μαζικές διαδηλώσεις, καταλήψεις, άρνηση πληρωμών σε χαράτσια και διόδια κλπ), δεν οδήγησαν στη συνειδητοποίηση του χαρακτήρα της κρίσης, στην αποδοχή της πολιτικής εξόδου από αυτή, με σύγκρουση με την ΕΕ – μονομερή διαγραφή του χρέους – κοινωνικοποίηση των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής.

Η σύγκρουση με την ΕΕ απέκτησε προεκλογικά μόνο συνθηματολογικό χαρακτήρα. Η αντι-ΕΕ τοποθέτηση περιοριζόταν στο «αποδέσμευση από την ΕΕ με λαϊκή εξουσία». Δεν υπήρχε ουσιαστική εξειδίκευση της παρουσίασης της επόμενης μέρας. Ίσως χρειαζόταν μεγαλύτερη επεξεργασία ως προς το πώς θα βγούμε από την ΕΕ, τι θα σημαίνει αυτό και ποια θα ήταν τα οφέλη από την έξοδο από την ΕΕ. Αυτό ίσως δημιουργούσε μεγαλύτερη εξοικείωση του λαού με την πιθανότητα εξόδου από την ΕΕ, ίσως συνέβαλε στην απαλλαγή, μέρους του λαού που έκανε βήματα ριζοσπαστικοποίησης, από τον φόβο μιας πιθανής εξόδου από την ευρωζώνη και την ΕΕ.

Ένα σημαντικό μέρος των οπαδών δεν γνωρίζει τις θέσεις του κόμματος π.χ. για κυβερνήσεις στα πλαίσια του καπιταλιστικού συστήματος, για εξελίξεις στην ΕΕ, για θέματα σχέσης οικονομίας και πολιτικής, τον χαρακτήρα της οικονομικής καπιταλιστικής κρίσης, για το περιεχόμενο της λαϊκής εξουσίας. Αυτό προϋποθέτει το κομματικό δυναμικό να βοηθιέται και να προσανατολίζεται στην ανάπτυξη μεγαλύτερης ικανότητας στην εκλαΐκευση των θέσεων του Κόμματος, της στρατηγικής του.

Το ζήτημα της εκλαΐκευσης είναι το πιο σημαντικό. Ο τρόπος με τον οποίο μιλάει το ΚΚΕ το κάνει κατανοητό σε ένα μόνο μέρος του λαού, αυτό που είναι πιο εξοικειωμένο με την γλώσσα του. Οι λέξεις πχ. οπορτουνισμός, πλουτοκρατία, ιμπεριαλισμός, μονοπώλια κτλ. ήταν κάποτε κυρίαρχες, με την έννοια ότι τις αντιλαμβανόταν ένα μεγάλο μέρος του κόσμου. Στις νεότερες ηλικίες αυτές οι λέξεις δεν λένε τίποτα, ακούγονται ως «ξύλινες». Την ίδια ώρα το λεξιλόγιο της αστικής τάξης είναι ξύλινο και κενό νοήματος, όμως έχει κατορθώσει να κυριαρχήσει στον δημόσιο λόγο. Η ταξική πάλη και ο πολιτικός αγώνας του ΚΚΕ πρέπει να στραφεί και στην κατεύθυνση του ξεσκεπάσματος των κυρίαρχων ιδεολογημάτων, της ανάπτυξης, της δημοσιονομικής εξυγίανσης, του εργατικού κόστους, της ανταγωνιστικότητας κτλ. Αυτό απαιτεί επίμονη προσπάθεια «αποδόμησης» του λεξιλογίου της αστικής τάξης και ταυτόχρονα αναζήτηση καλύτερων όρων για την προώθηση και κατανόηση των θέσεων του ΚΚΕ.

 

Υποτιμήθηκε επίσης ο ρόλος του Διαδικτύου στην πληροφόρηση της νεολαίας αλλά και ως όργανο επίθεσης στο Κόμμα.

Δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο. Ζούμε στην εποχή στην οποία οι εργαζόμενοι και οι άνεργοι δεν μπορούν να διαθέσουν τα απαραίτητα χρήματα για να αγοράσουν μια εφημερίδα, οι τηλεοπτικοί διάλογοι δεν βοηθούν για πολλούς και διάφορους λόγους ώστε να προβάλλεις τις θέσεις σου και γενικά η επιρροή της τείνει να περιοριστεί σημαντικά. Δεν έχει την ίδια πέραση στο κοινό πλέον ένας Πρετεντέρης, ένας Καψής κι ένας Πορτοσάλτε. Την ίδια ώρα πληθαίνουν οι ιστοσελίδες και τα μπλογκς, καθώς και ο κόσμος που τα επιλέγει για την ενημέρωσή του, μαζί με εκδοτικές προσπάθειες «από τα κάτω» (πχ. περιοδικά unfollow, hotdoc, ντοκιμαντέρ κτλ). Τα social media χρησιμοποιούνται από όλο και περισσότερους νέους, και η αποχώρηση από αυτά μάλλον αφήνει ελεύθερο το πεδίο σε άνθιση άλλων κομμάτων και ταυτόχρονα επιθέσεις στο κόμμα, όχι μόνο από trolls όπως εκείνο στο twitter την παραμονή των δεύτερων εκλογών, αλλά και από επώνυμους δημοσιολόγους, δημοσιογράφους και σχολιαστές. Επιθέσεις που μένουν ουσιαστικά αναπάντητες.

Ορισμένοι φίλοι και οπαδοί του Κόμματος, αλλά και ένα μικρό μέρος των κομματικών μελών, έκανε την παρατήρηση ότι το Κόμμα θα μπορούσε να θέσει κατά τη διερευνητική εντολή μια κυβερνητική πρόταση που βεβαίως θα απορρίπτονταν από το ΣΥΡΙΖΑ, καθώς θα έθετε το ζήτημα της αποδέσμευσης, της μονομερούς διαγραφής του χρέους, της ρήξης με τις επιλογές της ΕΕ και των μονοπωλίων. Υποστηρίζουν ότι με αυτόν τον τρόπο θα αφαιρούνταν η πρωτοβουλία κινήσεων από το ΣΥΡΙΖΑ.

Η ΚΕ εκτιμά ότι σωστά δεν μπήκε το Κόμμα στη λογική συζήτησης με το ΣΥΡΙΖΑ στη διερευνητική εντολή. Το Κόμμα δεν μπορεί και δεν πρέπει να κάνει κινήσεις που επιτείνουν τη σύγχυση γύρω από το χαρακτήρα αυτού του φορέα ο οποίος δεν έχει καμία σχέση με τη γραμμή σύγκρουσης και ρήξης με τα μονοπώλια, τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις. Η εκλογική δύναμη του ΣΥΡΙΖΑ επιβεβαιώνει ότι το αστικό πολιτικό σύστημα έχει εναλλακτικά σχέδια διαχείρισης.

Αυτό θα μπορούσε να το είχε κάνει πριν τις εκλογές και όχι την περίοδο των διερευνητικών. Αν πριν από τις εκλογές, όσο μαίνονταν η επίθεση «φιλίας» από τον ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ έθετε ως βάση συζήτησης την αποδέσμευση από την ΕΕ και την μονομερή διαγραφή του χρέους, τότε ίσως να αφαιρούσε από τον ΣΥΡΙΖΑ την πολυτέλεια της τακτικής και επικοινωνιακής επίθεσης του προς το ΚΚΕ που «δεν συνεργάζεται». Ταυτόχρονα θα ανάγκαζε τον ΣΥΡΙΖΑ να αποκαλυφθεί αν είναι με την ΕΕ ή όχι και σε κάθε περίπτωση θα ήταν η καλύτερη απόδειξη της διαφοράς του ΚΚΕ με ό,τι αποκαλείται σήμερα Αριστερά, και θα απαντούσε στο ερώτημα «γιατί δεν τα βρίσκουν». Κάποιος ίσως πει ότι αυτό είναι τακτικισμός που δεν αρμόζει σε ένα κομμουνιστικό κόμμα, όμως σε μια μάχη όπως οι εκλογές δεν παίζεις μόνος και μέρος της μάχης είναι να ξεμπροστιάζεις τον αντίπαλο.

(ολόκληρο το κείμενο της ΚΕ του ΚΚΕ εδώ)

Advertisements

12 thoughts on “Σχόλια για την εκτίμηση της ΚΕ του ΚΚΕ για τις εκλογικές αναμετρήσεις

  1. Τα σχόλια – σκέψεις μου σε σχέση με τα παραπάνω συνοψίζονται στα εξής:

    1) Το ΚΚΕ πλέον έχει περάσει στη συνείδηση του κόσμου (και κυρίως της νεότερης γενιάς) ως ο μόνιμος «¨προπονητής της κερκίδας». Κάθεται στην κερκίδα (ενίοτε κρεμιέται και στα κάγκελα) και φωνάζει, καταγγέλλει, υποδεικνύει (το τελευταίο είναι μάλλον πλεονασμός, δεν θυμάμαι πότε υπέδειξε τελευταία κάτι το ουσιαστικό και συνάμα πρακτικώς εφαρμόσιμο)…

    Το δεύτερο σχόλιο είναι «δανεικό» και έχει να κάνει με την ιδεολογία γενικά:

    2) «Η μαρξιστική κοινωνία έχει μιά (υλική) παραγωγή στο υπόγειο και μιά πνευματική παραγωγή στη σοφίτα. Λείπουν το κλιμακοστάσιο και το ανσανσέρ». (A. Koestler) Και οι μπολσεβίκοι που τη διαχειρίζονται μονοπωλιακά, προσπαθούν να καλύψουν αυτή την έλλειψη, αναθέτοντας την κατασκευή του «κλιμακοστάσιου» στην πολιτική αστυνομία και την εγκατάσταση του «ασανσέρ» στην ψυχιατρική.

    Κλεάνθης Γρίβας,

    Αντιπολιτευτική Ψυχιατρική (Ιανός, 1989)

    1. Ο γνωστος Γριβας που ειναι μονιμος συνομηλιτης του κολοσσου της Δημοσιογραφιας Τριανταφυλοπουλου που στηριζει ανοιχτα Συριζα και ειναι αντικκε αν οχι και αντικομμουνιστης μεχρι κοκκαλο. τωρα το τι ειναι «πρακτικα εφαρμοσιμο» ειναι ερωτημα που πρεπει να απαντησει ο καθενας κοιτωντας τον εαυτο του στον καθρεφτη. Για πολλους ειναι αρκετο και ενα πιατο φαϊ οπως ξεφυγε του Τσιπρα ή ενας εργαζομενος ανα οικογενεια που ελεγε ο ΓΑΠ. Μπορει και να συμφωνεις barowzos και να σου μοιαζει ανεφικτος ο σοσιαλισμος, αλλα να ξερεις οτι μεταξυ καπιταλισμου και σοσιαλισμου δεν υπαρχει ενδιαμεση επιλογη

      1. Το να αναφέρεις το βιογραφικό του Γρίβα δε συνιστά κανενός είδους επιχείρημα. Απλά συμφωνώ με το παραπάνω σχόλιο για αυτό και το παρέθεσα. Επίσης δεν κατανοώ αν τα «αντικκε» και «αντικομμουνιστής» λογίζονται ως αρνητικά. Προφανώς και και δεν πιστεύει στο μοντέλο του κομμουνισμού και με βρίσκει απολύτως σύμφωνο. Τέλος, αν με την έννοια σοσσιαλισμός εννοείς το ολοκληρωτικό καθεστώς που επιβλήθηκε σε όλες τις κομμουνιστικές χώρες διαχρονικά (τα ξέρεις καλά για να αναφέρω παραδείγματα) τότε ευχαριστώ..δε θα πάρω!

    2. Καταρχήν θα πρέπει να μας εξηγήσει ο Γρίβας τι εννοεί «μαρξιστική κοινωνία». Σε τι αναφέρεται; Στην κοινωνία που (δεν) περιγράφεται θεωρητικά στο έργο του Μαρξ; Ή μηπως στην πρακτική εφαρμογή του σοσιαλισμού; Και αν ισχύει το δεύτερο, τότε σε ποιόν σοσιαλισμό αναφέρεται; Αν κρίνω απο την αναφορά στους μπολσεβίκους μάλλον στον σοβιετικό. Όμως αλήθεια, τι σχέσει έχει αυτό με το ΚΚΕ και τι σχέση έχει με το σήμερα; Θέλω να πω ότι αν η κριτική στο ΚΚΕ γίνεται γιατί το 1930 στην Ρωσία μπλα μπλα μπλα, τότε θα πρέπει να κριθεί το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ γιατί στις ΗΠΑ το 1960 μπλα μπλα μπλα ή ακόμα να κριθούν γιατί ο Τρικούπης χρεοκόπησε τη χώρα.

      Κατά τα άλλα, το οτι δεν προτείνει κάτι εφαρμόσιμο το ΚΚΕ, είναι γιατί έχουν αντιστραφεί τα πράγματα και η σημασίία τους. Δηλαδή, όταν το ΚΚΕ σου λέει ότι πρέπει η κοινωνία ολόκληρη, ο λαός δηλαδή να αναλάβει τον πλούτο, φαίνεται κάτι μη ρεαλιστικό. Την ίδια ώρα φαίνεται ρεαλιστικό να ξεπουλιέται η ΔΕΗ σε κάποιον επιχειρηματικό όμιλο και να απειλούνται με διακοπή ρεύματος εκατομμύρια έλληνες. Επίσης, ρεαλιστικό είναι (αν κρίνουμε απο το γεγονός ότι συμβαίνει) να ζουν όλο και περισσότεροι με όλο και λιγότερα τη στιγμή που ο πλούτος γενικά αυξάνεται με ασύλληπτους ρυθμούς. Τα παραδείγματα είναι πολλά. Αλλά μπροστά στον ‘ρεαλισμό’ και την ‘ουτοπία΄ προτιμάω να κυνηγάω αυτό που δεν γίνεται παρά να δέχομαι αυτό που συμβαίνει.

      Στο κάτω κάτω, λέμε ότι οι πολιτικοί είναι προδότες και αντίθετοι με τον λαό γιατί είναι ενδοτικοί, και μας φταίει το ΚΚΕ που λέει συνέχεια ‘όχι’; Λίγο αντιφατικό δεν είναι αυτό ρε barowzos;

      ΥΓ. ωραίο ψευδώνυμο, μου θυμίζει έναν παλιό γκραφιτά στην θεσσαλονίκη

      1. Προφανώς και αναφέρεται στη σοβιετική «έκδοση» του σοσιαλισμού η οποία κατά γενική ομολογία δε διέφερε σε τίποτα από ολοκληρωτικά-φασιστικά καθεστώτα. Επειδή όμως η συζήτηση για το κοινωνικό μοντέλο που περιγράφει ο Μαρξ είναι μεγάλη και αποδεχόμενος ότι το ΚΚΕ του σήμερα δεν πρέπει να «πληρώνει αμαρτίες γονέων» να σου θέσω το εξής ερώτημα:

        Πιστεύεις εσύ ότι το ΚΚΕ έχει τη δυνατότητα να εφαρμόσει πρακτικά αν όχι απολύτως τουλάχιστον επαρκώς την (μαρξιστική) θεωρία? Και επειδή θεωρώ ότι η απάντηση σου θα είναι καταφατική από που πηγάζει η κατάφαση σου?

        Εννοώ ,ότι κατά την προσωπική μου άποψη το ΚΚΕ πέραν της ομολογουμένως διαχρονικής στήριξης των εργατικών δικαιωμάτων έχει αναλωθεί μόνο σε οργάνωση – διεκπεραίωση απεργιακών κινητοποιήσεων. Αποτελεί αυτό τεκμήριο ικανότητας διακυβέρνησης ή έστω οργάνωσης λαϊκής κυβέρνησης. Και ναι, καλό το «όχι σε όλα» αλλά θα πρέπει να συνοδεύεται με προτάσεις, τεκμήρια, δυνατότητες. Εγώ προσωπικά δεν έχω σε καμία περίπτωση αντιληφθεί κάποια έστω προσπάθεια περιγραφής του μοντέλου εξουσίας που προτείνει το ΚΚΕ (διόρθωσέ με αν θες).

        Τέλος, μην ξεχνάμε ότι κάθε θεωρία παραμένει θεωρία έως ότου επαληθευτεί πειραματικά και η πειραματική επαλήθευση της «μαρξιστικής θεωρίας» μάλλον δεν έδωσε τα αναμενόμενα (?) αποτελέσματα.

        ΥΓ.1 Μάλλον συνωνυμία θα είναι αλλά τον έχω και εγώ ακουστά!

        1. «Επίσης δεν κατανοώ αν τα “αντικκε” και “αντικομμουνιστής” λογίζονται ως αρνητικά. Προφανώς και και δεν πιστεύει στο μοντέλο του κομμουνισμού και με βρίσκει απολύτως σύμφωνο.»barowzos
          μετα απο τα παραπανω τι να σου εξηγησει ο ανθρωπος ρε barowzo, εσυ δηλωνεις ανοιχτα αντικομμουνιστης-το αντικκε μπορει και να το ξεπερναει καποιος για πολλους λογους- και μας ζητας να σε «πεισουμε» για το μοντελο εξουσιας του ΚΚΕ?
          οσον αφορα το ψυχιατρο δεν ειναι απλα αντισοβιετικος ειναι αντικομμουνιστης, κλασσικη περιπτωση μικροαστου που δε μπορει να υποταξει το υπερεγω(για να το πουμε και φροϋδικα) στο κοινωνικο συμφερον.
          τωρα οσον αφορα την επαληθευση της θεωριας, μπορεις να μας πεις πως επαληθευεται σημερα η θεωρια της ελευθερης αγορας(καπιταλισμος) στο βαθμο που η αγορα ειναι η κινητηριος δυναμη και μεσω αυτης αναδιανεμονται τα παραγομενα προϊοντα προς ωφελος της κοινωνιας?

          1. Λοιπόν, επειδή ήθελα να αποφύγω τη συζήτηση κομμουνισμός vs καπιταλισμός βλέπεις ότι έθεσα συγκεκριμένα ερωτήματα επί της αρχικής ανάρτησης. Παρόλα αυτά επειδή σε βλέπω ότι «διψάς» για αντιπαράθεση έχω να σου πω τα εξής:

            Καταρχήν δεν είμαι ένθερμος υποστηρικτής του καπιταλισμού με τη σημερινή τουλάχιστον μορφή του αλλά πιστεύω ότι είναι πιο ρεαλιστικό και κατά την άποψη μου πιο εφαρμόσιμο σύστημα από τον κομμουνισμό.
            Κυρίως δε τη από τη στιγμή που το ΚΚΕ είναι εκφραστής της λενινιστικής θεωρίας του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού. Θα έλεγα ότι οι ελεύθεριακοί μαρξιστές είναι αν μη τι άλλο πιο έντιμοι.

            Το θέμα δεν είναι αν μας κλέβει ο καπιταλισμός που είναι γνωστό οτι μας κλέβει και εσχάτως μας…κατακλέβει…αλλα τι το πρωτότυπο έχει να αντιπροτείνει το λενινιστικό μοντελο της δικτατορίας του προλεταριάτου πέρα απο κρατικό καπιταλισμό;

            Τέλος, για μένα δεν υπάρχει «καπιταλισμός vs όλοι οι άλλοι». Κάποτε υπήρχε το ερώτημα «φεουδαρχία vs καπιταλισμός» και τότε ο καπιταλισμός ήταν το προοδευτικό πράγμα, και υπάρχει το «καπιταλισμός Vs σοσιαλισμός» σήμερα, όπου ο σοσιαλισμός πλέον είναι το αντιδραστικό πράγμα.

            Δεν είναι αναγκαία κακός ο καπιταλισμός (ούτε και ο κομμουνισμός), ούτε πρέπει να έχουμε τα σοσιαλιστικά εγχειρήματα του 20ου αιώνα σαν μέτρο αναφοράς. Το θέμα είναι τί απαντάει καταλληλότερα στα θέματα της εποχής και για εμένα απαντάει ένα «αναμορφωμένο» καπιταλιστικό σύστημα. Γενικά δεν πιστεύω στο ότι όλα είναι άσπρο ή μαύρο αλλά είμαι υπέρ της ¨χρυσής τομής»

            Φιλικά,

            barowzos

        2. Το ΚΚΕ δεν έχει την δυνατότητα να εφαρμόσει τίποτα αν δεν το θελήσει ο ίδιος ο λαός. Η σοβιετική και η κάθε εκδοχή του σοσιαλισμού στο παρελθόν μπορούν να λειτουργήσουν μόνο ως ιστορικά παραδείγματα. Δεν πρόκειται δηλαδή ο σοσιαλισμός στο μέλλον να είναι όπως ήταν στην ΕΣΣΔ, πολύ απλά γιατί η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται παρά μόνο ως φάρσα.

          Τώρα, να ξεκαθαρίσουμε δύο πράγματα: α) Ο Μαρξ δεν περιέγραψε την σοσιαλιστική κοινωνία. Ελάχιστες αναφορές έκανε σε αυτήν όχι προτείνοντας κάτι, αλλά δείχνοντας τις αντικειμενικές τάσεις της κοινωνικής εξέλιξης. Συνεπώς δεν υπάρχει ένα μοντέλο «μαρξιστικής κοινωνίας» που πρέπει να ακολουθήσει κανείς. Εκείνο που για τον Μαρξ είναι το σημαντικό είναι το εξής: Η εκμετάλλευση στον καπιταλισμό προκύπτει απο την αντίφαση ότι όλο και μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας συμβάλλει στην παραγωγή, αλλά όλο και μικρότερο μέρος της καρπώνεται τα αποτελέσματα (τον πλούτο) που παράγεται. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι εργάζεται το 99% για να πλουτίζει το 1%. Η πηγή της δυστυχίας συνεπώς έγκειται στην σχέση της ατομικής ιδιοκτησίας, στην σχέση δηλαδή στην οποία το ένα μέρος (καπιταλιστές) έχουν στην ιδιοκτησία τους το κεφάλαιο (μέσα παραγωγής κτλ) και το άλλο μέρος (εργάτες) δεν έχουν τίποτα, έχουν μόνη ιδιοκτησία την ικανότητά τους να εργαστούν. Ο Μαρξ προέβλεπε ότι αυτή η σχέση θα οδηγηθεί σε ρήξη και οι καταπιεσμένοι εργάτες θα την ακυρώσουν, όπως οι καταπιεσμένοι αστοί ακύρωσαν τις φεουδαρχικές σχέσεις και εγκατέστησαν ένα κοινωνικό σύστημα (τον καπιταλισμό) όπως το ήθελαν. Δεν πρότεινε ο Μαρξ σχεδόν τίποτα για το πως θα είναι αυτό το σύστημα καθώς αυτό έγκειται στην ιστορική στιγμή και στη διάθεση του πολιτικού υποκειμένου που θα το δημιουργήσει.

          β) Στην λογική του κομμουνισμού πρέπει να δούμε το κομμουνιστικό κόμμα, όχι με τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τα υπόλοιπα, δηλαδή σε ψηφίζω λύσε μου τα προβλήματα, αλλά ως το ανώτερο επίπεδο της πολιτικής ένωσης των εργατών που σκοπό έχει να οργανώσει την πάλη τους. Συνεπώς το ΚΚΕ δεν είναι ένα κόμμα που οραματίζεται να το ψηφίσει ο λαός, να βγει στην κυβέρνηση και να τα αλλάξει όλα για 4 χρόνια. Αυτό δεν σημαίνει ότι αν το ψηφίσει θα πει «όχι», αλλά μην κάνεις το λάθος να εκλαμβάνεις τις εκλογές σαν το πραγματικά σημαντικό στοιχείο της δημοκρατίας ή της πολιτικής. Το γεγονός ότι τα κόμματα που κυβερνούν σε κάθε χώρα δεν μπορούν να εκπληρώσουν τις υποσχέσεις τους δεν προκύπτει μόνο από το ότι είναι ψεύτες οι πολιτικοί, αλλά από το γεγονός ότι υπάρχουν όρια στο τι μπορούν και τι δεν μπορούν να κάνουν. Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει ένα άλλο επίπεδο στο οποίο κανένα κόμμα σε αυτό το σύστημα δεν έχει πρόσβαση, η οικονομία. Για να αποκτήσει πρόσβαση ο λαός στην Δημοκρατία πρέπει να αποκτήσει πρόσβαση στην οικονομία, να πάρει δηλαδή στα χέρια του την οικονομία. Αυτό όμως δεν τίθεται ποτέ σε ψηφοφορία και είναι το διακύβευμα της ταξικής πάλης. Είναι, αν θέλεις η πεμπτουσία της δημοκρατίας, καθώς εξασφαλίζει την μόνιμη και διαρκή συμμετοχή του λαού στις αποφάσεις και όχι αυτό το τσίρκο της ανά τετραετία εκλογής που δεν έχει και μεγάλο νόημα, γιατί ο λαός «μιλάει» μια φορά στα τέσσερα χρόνια και το βουλώνει ενδιάμεσα.

          Το μοντέλο εξουσίας που προτείνει το ΚΚΕ είναι το εξής: Οι μεγάλες βιομηχανίες και οι μεγάλες επιχειρήσεις να τεθούν υπό τον έλεγχο και την ιδιοκτησία του λαού. Τράπεζες, ΔΕΗ, ΟΤΕ, Τρένα, Αεροπλάνα, ενέργεια, κτλ. Αυτό σημαίνει κεντρικός σχεδιασμός της οικονομίας. Δηλαδή θα στρέφει η χώρα την παραγωγή της σε ό,τι χρειάζεται και όχι ό,τι εξυπηρετεί την καπιταλιστική κερδοφορία. Από εκεί και πέρα, αλλαγή στο μοντέλο της εκπροσώπησης. Δεν θα χωρίζονται οι έδρες στο κοινοβούλιο ανα περιφέρεια, αλλά ανά επαγγελματικό κλάδο. Δηλαδή σήμερα είναι πιθανό να έχεις ένα κοινοβούλιο με 300 δικηγόρους ή 300 επιχειρηματίες. Πως θα εκπροσωπούνται οι εργάτες; Πως θα εκπροσωπούνται οι αγρότες; Με λίγα λόγια το ΚΚΕ έχει πρόταση εξουσίας, ξεκάθαρη. Απλά αυτή δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί μέσα στα καπιταλιστικά πλαίσια.

          1. Αρχικά να σημειώσω ότι ως ένα σημείο με κάλυψες όσον αφορά στα ερωτήματα περί πρακτικής εφαρμογής της μαρξιστικής θεωρίας. Από εκεί και πέρα έχω να σχολιάσω τα εξής:

            1. Η «μαγκιά» του ΚΚΕ θα ήταν να δείξει ότι η πρόταση εξουσίας του μπορεί να πραγματοποιηθεί (έστω και μερικώς) μέσα ή έξω από τα καπιταλιστικά πλαίσια. Και να προτείνει μέσα και διαδικασίες ομαλής μετάβασης από τη μία κατάσταση στην άλλη (εκτός και αν θεωρείς ότι δεν υπάρχει δυνατότητα ομαλής μετάβασης).

            2. Συμφωνούμε ότι η μαρξιστική θεωρία περιγράφει μια ιδανική κοινωνία με δίκαιη κατανομή των παραγόμενων αγαθών, αταξική και ακρατική. Από ότι φαίνεται όμως ο λαός που είναι το βασικό μέσο επίτευξης αυτής της κοινωνικής μορφής δεν την ασπάζεται για τους δικούς του λόγους.

            3. Κατά την ταπεινή μου γνώμη το «αγκάθι» ή «τρωτό σημείο» κάθε θεωρίας είναι ότι εφαρμόζεται από ανθρώπους και η εφαρμογή της έγκειται τόσο στα διαμορφωμένα ήθη κάθε εποχής όσο και στις κοινωνικοπολιτικές συνθήκες υπό τις οποίες γίνεται η εφαρμογή της. Πάνω από όλα όμως κυριαρχεί η ανθρώπινη φύση, θα έλεγα, η οποία από μόνη της και διαχρονικά τείνει στην εξουσία, στη συσσώρευση κεφαλαίου – τεχνογωσίας – δύναμης και στον ταξικό διαχωρισμό.

            1. «μπορεί να πραγματοποιηθεί (έστω και μερικώς) μέσα ή έξω από τα καπιταλιστικά πλαίσια . Και να προτείνει μέσα και διαδικασίες ομαλής μετάβασης από τη μία κατάσταση στην άλλη».
              το μεσα στα καπιταλιστικα πλαισια δεν υφισταται και οποιος λεει οτι μπορει ειδικα στις σημερινες συνθηκες «κατι να γινει βρε αδερφε» σπερνει φρουδες ελπιδες, εκει ειναι και η δυσκολια της προτασης του ΚΚΕ που επιβαλλει τη συγκρουση-δεν υφισταται ομαλη μεταβαση σε ΝΕΑ κοινωνια- την οποια ο λαος δεν εχει αποφασισει
              Τωρα αν καποιος νομιζει οτι μετα την αλλαγη της εξουσιας αμεσα θα ειναι ολα ωραια και καλα παλι λεει ψεμματα, για αυτο και το ΚΚΕ λεει ανοιχτα οτι προτεινει ενα δυσκολο δρομο στον οποιο ομως οι «θυσιες» του λαου θα πιασουν τοπο γιατι ολα τα κλειδια της οικονμιας-και η οικονομια καθοριζει τη φυση καθε κοινωνιας- θα ειναι στα χερια του λαου.
              και βεβαιως απαιτειται λαϊκη συμμετοχη στη διακυβερνηση που πλεον δε θα ειναι απλως αντιπροσωπευτικη αλλα στην κυριολεξια συμμετοχικη.
              και βεβαια θα υπαρχουν ανθρωποι που θα βαζουν «τρικλοποδιες» αλλα οσο θα εξαλειφεται ο ταξικος διαχωρισμος τοσο η κοινωνια θα κανει βηματα προς τα μπρος. Το θεμα για τον καθενα ειναι να αποφασισει σε ποια κοινωνια θελει να ζει, σ’ αυτη που σαπιζει και τον σκοτωνει ή σε μια κοινωνια που θα υπηρετει τις αναγκες ΟΛΩΝ των ανθρωπων.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.