Οι «Δαυίδ» του αθλητισμού

Οι μάχες στον αθλητισμό έχουν μια δική τους μαγεία. Όταν συγκρούονται δύο ισχυροί αντίπαλοι περιμένεις να δεις έναν σκληρό αγώνα στον οποίο θα επιβεβαιώνεται η δύναμή τους. Όταν συγκρούεται ο ισχυρός με τον ανίσχυρο περιμένεις να δεις τον «μικρό» να αντιστέκεται, να παλεύει και να κερδίζει. Όλοι μας, λιγότερο ή περισσότερο έχουμε πανηγυρίσει με νίκες των «Δαυιδ» του αθλητισμού. Αυτό συμβαίνει σε κάθε άθλημα, σε κάθε διοργάνωση. Ανέκαθεν υποστηρίζω τον «αδύναμο». Άλλωστε στο ποδόσφαιρο ενώ οι άλλοι υποστηρίζουν την Βραζιλία ή την Αργεντινή εγώ δηλώνω οπαδός της Νιγηρίας!

Το ίδιο πράγμα και στους Ολυμπιακούς. Ξενερώνω αφάνταστα όταν παίρνει μετάλλιο αθλητής από τις ΗΠΑ ή την Κίνα και χαίρομαι όταν εμφανίζεται ένας Κουβανός να ανέβει στο βάθρο με την ταπεινότητα και το χαμόγελο του «αθλητικού επαναστάτη». Όμως τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Δυστυχώς η βιομηχανία του αθλητισμού δεν αφήνει να εκδηλωθούν ούτε καν οι εθνικές αντιθέσεις. Αλλοιώνει ακόμα και την εθνικού τύπου κυριαρχία στα σπορ καθώς βλέπουμε ότι πολλές μικρές και φτωχές χώρες αναρριχώνται στις πρώτες θέσεις. Αυτό δεν θα ήταν καθόλου κακό. Αντίθετα θα ήταν εξαιρετικό, αν δεν αποτελούσε απόδειξη ότι, όπως και σε όλες τις κοινωνικές διαδικασίες έτσι και στα σπορ, ο εθνικός ανταγωνισμός δεν είναι τίποτα παραπάνω από την συγκάλυψη των μονοπωλιακών ανταγωνισμών. Στην Ολυμπιάδα δεν συγκρούεται η Τζαμάικα με τις ΗΠΑ, αλλά οι χορηγοί του ενός με τους χορηγούς του άλλου.

Στον στίβο παραδοσιακά οι Αφρικανοί κερδίζουν τα μετάλλια στους δρόμους αντοχής. Αθλητές από τις ΗΠΑ, την Αγγλία, την Γερμανία βλέπουν την πλάτη αθλητών από την Αιθιοπία, την Κένυα, την Σομαλία. Σε συμβολικό επίπεδο αυτό θα μπορούσε να αποτελέσει διαφήμιση για το περιεχόμενο των αγώνων: δεν μετράει από πού είσαι, δεν παίζει ρόλο η καταγωγή σου. Όμως ας μη γελιόμαστε. Οι αθλητές από τις φτωχές αφρικανικές χώρες δεν κερδίζουν επειδή, όπως θέλουμε να πιστεύουμε, είναι αναγκασμένοι να περπατάνε από το ένα χωριό στο άλλο για να πιούν νερό. Κερδίζουν επειδή προπονούνται σε χώρες αναπτυγμένης παραγωγής αθλητών, προετοιμάζονται κάτω από τις ιδανικότερες συνθήκες, λαμβάνουν μεγάλες χορηγίες και παίρνουν και τα ίδια αναβολικά που παίρνουν και οι συναθλητές τους από τις πλούσιες χώρες. Η εικόνα του φτωχού και τίμιου Αφρικανού που προπονείται ξυπόλητος και καταφέρνει να κερδίσει τους καλογυμνασμένους Αμερικάνους ίσως να εξυπηρετεί τις ανάγκες μιας συλλογικής φαντασίωσης που θέλει τον κόσμο να ταυτίζεται με τον «Δαυίδ», ίσως να έφτιαχνε ωραίο σενάριο για ταινία, αλλά απέχει πολύ από την πραγματικότητα.

Το ίδιο συμβαίνει και με το φαινόμενο της εποχής, τον Τζαμαϊκανό Γιουσάιν Μπολτ. Ένα παιδί που προέρχεται από μια πόλη της Τζαμάικα όπου δεν υπήρχε ρεύμα κατατροπώνει τους αντιπάλους του και τους βγάζει επιδεικτικά την γλώσσα. Και ξαφνικά σε λίγα χρόνια οι συμπατριώτες του σαρώνουν τα μετάλλια στους Ολυμπιακούς. Όμως ο Μπολτ δεν είναι πια το παιδί από την Τζαμάικα. Είναι η διαφημιστική πινακίδα των χορηγών του. Δεν είναι το παιδί που ζει στη φτώχια και στην εξαθλίωση. Είναι αυτός που πάνω του ποντάρει η Puma και όχι μόνο. Είναι αυτός που προπονείται στα καλύτερα στάδια, έχει τους καλύτερους προπονητές και βγάζει χρήματα που αντιστοιχούν στο…μισό ΑΕΠ της χώρας του. Η καταγωγή του δεν παίζει κανένα ρόλο. Ίσως ενισχύει ακόμα περισσότερο το brand name των εταιριών που τον σπονσοράρουν. Βελτιώνει την λεγόμενη «εταιρική κοινωνική ευθύνη» των εταιριών-χορηγών που δεν διστάζουν να βοηθήσουν ένα φτωχόπαιδο να φτάσει στην κορυφή.

Το γεγονός ότι εμφανίζονται αθλητές από μικρές χώρες και κατατροπώνουν τους μεγάλους αντιπάλους τους δεν σημαίνει τελικά νίκη του αδύνατου. Αυτές οι αντιθέσεις στο υψηλότερο επίπεδο του αθλητισμού έχουν οριστικά ξεπεραστεί. Μακάρι να μπορούσαμε να πανηγυρίζουμε για μια τίμια νίκη του αδύνατου έναντι του ισχυρού. Όμως τελικά το μόνο που διαφοροποιεί τους αθλητές είναι τα χρώματα της σημαίας που κουβαλάνε κάνοντας τον γύρο του θριάμβου. Σημαίες που, στο περιβάλλον του εμπορευματοποιημένου αθλητισμού, δεν έχουν καμία αξία.

 

 

 

Advertisements

6 thoughts on “Οι «Δαυίδ» του αθλητισμού

  1. ΣΤΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ ΤΟΥΣ ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΑΘΛΗΤΕΣ ΞΥΠΟΛΗΤΟΙ ΤΡΕΧΑΝΕ ΣΤΑ ΧΩΡΑΦΙΑ Η ΣΕΡΝΑΝΕ ΚΑΡΟΤΣΑΚΙΑ ΣΤΗΝ ΤΖΑΜΑΙΚΑ.
    ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΓΕΓΟΝΟΣ ΟΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΓΕΓΟΝΟΣ ΟΤΙ ΜΕΤΑ SCAOUTERS ΕΝΤΑΣΣΟΥΝ ΣΤΟ ΔΥΝΑΜΙΚΟ ΟΜΑΔΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ Η ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΤΡΟΠΟ ΠΡΟΠΟΝΗΣΗΣ.
    ΕΝΑΣ ΑΘΛΗΤΗΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΙΟΝ ΝΤΟΠΑΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟ. ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΔΥΑΣΜΟΣ ΤΑΛΕΝΤΟΥ, ΥΠΕΡΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑΣ ΚΑΙ ΝΤΟΠΑΣ.

    Ο ΝΤΙΕΓΚΤΙΤΟ ΗΤΑΝ ΠΟΛΛΑΚΙΣ ΝΤΟΠΕ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΤΟΥ ΕΜΑΘΕ ΜΠΑΛΑ Η ΚΟΚΑ. ΤΟΥ ΔΩΣΕ ΑΝΤΟΧΗ, ΤΟΥ ΔΩΣΕ ΤΑΧΥΤΗΤΑ ΑΛΛΑ ΟΤΑΝ ΠΕΡΑΣΕ ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΓΙΑ ΝΑ ΠΛΑΣΑΡΕΙ ΤΟΝ ΣΙΛΤΟΝ ΑΥΤΟ ΗΤΑΝ ΘΕΜΑ ΤΕΧΝΗΣ ΤΑΛΕΝΤΟΥ ΚΑΙ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΚΗΣ ΕΥΦΥΙΑΣ.

    ΠΟΣΟΙ ΠΛΗΝ ΤΟΥ ΜΕΣΙ ΜΠΟΕΡΣΑΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΚΑΤΙ ΠΑΡΟΜΟΙ ΟΣΗ ΝΤΟΠΑ ΚΙ ΑΝ ΠΗΡΑΝ;

    ΓΕΙΑ ΣΑΣ

  2. ΠΟΛΥ ΚΑΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΣΟΥ ΦΙΛΕ 3210ΝΕΤ

    Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΑΘΛΗΤΩΝ ΠΑΙΖΕΙ ΜΕΓΑΛΟ ΡΟΛΟ ΓΙΑ ΕΝΑ ΑΚΟΜΑ ΛΟΓΟ.

    ΟΙ ΑΘΛΗΤΕΣ ΠΟΥ ΚΑΤΑΓΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΑΜΕΡΙΚΗ ΑΛΛΑ ΚΥΡΙΩΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΦΡΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΤΕΘΕΙΙΜΕΝΟΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΠΟΛΛΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΑΘΛΗΤΕΣ ΑΛΛΩΝ ΧΩΡΩΝ ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΦΤΩΧΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗΣ ΤΟΥΣ.

    ΑΠΟ ΤΟ ΝΑ ΖΟΥΝ ΣΤΙΣ ΦΑΒΕΛΕΣ Η ΝΑ ΤΡΩΝΕ ΑΠΟ ΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΣΤΟ ΛΑΓΓΟΣ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΧΡΗΣΗ ΑΝΑΒΟΛΙΚΩΝ ΟΥΣΙΩΝ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ΚΑΠΟΙΑΣ ΔΙΑΚΡΙΣΗΣ ΠΟΥ ΚΑΠΟΤΕ ΙΣΩΣ ΤΟΥΣ ΓΛΥΤΩΣΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΦΩΤΧΕΙΑ ΤΟΥΣ.

    Ο ΣΤΑΧΤΟΠΟΥΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟΝ ΧΩΡΟ ΤΟΥ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ΕΝΤΟΝΟΣ ΚΑΙΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟ ΧΩΡΟ ΔΙΟΤΙ ΕΚΕΙ ΔΕΝ ΥΠΕΡΤΟΝΙΖΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΤΟ ΕΓΩ ΤΟΥ ΑΤΟΜΟΥ ΑΛΛΑ ΠΡΟΣΔΙΔΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΑ Η ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΙΣΤΙΚΑ ΣΤΙΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΕΣ ΤΩΝ ΕΠΙΔΟΞΩΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΩΝ.

    ΕΤΣΙ ΚΙ ΑΛΛΙΩΣ Ο ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΡΡΩΣΤΗΜΕΝΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΝΤΟΠΑ ΓΡΑΝΑΖΙ ΔΕΝ ΓΥΡΝΑ.

    ΟΜΩΣ Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΝΤΟΠΑ ΕΙΝΑΙ Η ΦΤΩΧΕΙΑ. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΥΧΑΙΟ ΠΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟ ΣΕ ΕΠΙΠΕΔΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ ΣΠΑΝΙΑ ΔΙΑΚΡΙΝΟΝΤΑΙ ΑΤΟΜΑ ΑΠΟ ΕΥΠΟΡΕΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΟΜΑΔΕΣ.

    Η ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΕ ΕΠΙΠΕΔΟ ΧΩΡΩΝ.

    ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΑ ΣΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝΤΑΙ ΑΠΟ ΓΗΓΕΝΕΙΣ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΤΕΣ ΔΙΟΤΙ Ο ΑΓΓΛΟΣ, Ο ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΚΑΙ Ο ΙΣΠΑΝΟΣ ΔΕΝ ΠΡΟΤΙΘΕΝΤΑΙ ΝΑ ΑΝΤΕΞΟΥΝ ΤΗΝ ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΣΩΜΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΠΟΝΗΣΗ ΠΟΥ ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ, ΤΙΣ ΑΤΕΛΕΙΩΤΕΣ ΥΠΟΧΩΡΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΜΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΟΠΟΝΗΤΙΚΟ ΤΗΜ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΠΟΥ ΦΤΑΝΟΥΝ ΣΕ ΕΠΙΠΕΔΟ ΕΚΒΙΑΣΜΟΥ.

    ΤΗΝ ΝΤΟΠΑ ΠΟΥ ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ Ο ΧΟΡΗΓΟΣ ΜΕ ΠΛΑΓΙΑ ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΣΠΡΩΧΝΕΙ ΣΤΟ ΘΑΝΑΤΟ.

    Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΝΕΙ ΚΟΥΜΑΝΤΟ ΚΑΙ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΕΚΦΑΝΣΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΜΕ ΜΑΓΙΚΟ ΤΡΟΠΟ ΝΑ ΔΙΑΦΕΡΕΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΥΠΟΛΟΙΠΕΣ ΤΗΣ.

    Ο ΑΘΛΗΤΗΣ ΕΡΓΑΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΣΚΛΗΡΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΓΕΙ ΜΑΙ ΠΟΛΥΕΠΙΠΕΔΗ ΥΠΕΡΑΞΙΑ ΠΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΠΟΛΥ ΣΚΛΗΡΗΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ.

    ΜΗΝ ΣΤΑΘΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΜΟΝΟ ΣΤΑ 5-10 ΠΡΩΤΟΚΛΑΣΑΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΠΟΥ ΤΑ ΚΟΝΟΜΑΝΕ, ΟΙ ΠΕΡΙΟΣΤΕΡΟΙ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ ΖΟΥΝ ΣΕ ΠΟΛΥ ΚΑΚΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ.

    ΓΕΙΑ ΣΑΣ

  3. a και κατι που ξεχασα. Αν πολυ διαβαζεις παρασκηνιο ξενερωνεις ολο και περισσοτερο. Δηλαδη οι αμερικανοι ουρλιαζουν σε ολους τους τονους για την κινεζα γε (αν ενθυμουμαι το ονομα) στην κολυμβηση, για τις υποπτες επιδοσεις της..
    yeah right…o phelps εσπασε ολα τα ρεκορ με την αξια του..για να μη μιλησουμε για τα πρωτοπαλικαρα του nba που ενω παιζουν 1 εκατ αγωνες την κανονικη περιοδο με τις ομαδες τους, πολλους περισσοτερους απο τους ευρωπαιους συναδελφους τους, συνεχιζουν να καταπινουν καλαθια ως να ταν στραγαλια.
    Το οτι δεν ουρλιαζουν για τις επιδοσεις των Τζαμαικανων ή των αθλητων απο την καραιβικη εν γενει, δειχνει οτι μαλλον αμερικανικες εταιριες (ρουχων, φαρμακων κτλ) ειναι πισω απο τα «θαυματουργα» παιδια. Γειτονες ειναι.

    Τελος παντων χαζα επιχειρηματα, γιατι ολοι περνουν τα κοκτειλ τους και ως γνωστον ακομη και οι ουσιες που θεωρουνται «νομιμες» και αποδεκτες τωρα, καποια στιγμη θα μπουν σε καποια λιστα της wanda και θα εχουν ηδη εμφανιστει αλλες εξελιγμενες ειτε αποδεκτες ειτε απλα μη ανιχνευσιμες..η εξελιξη στη χημεια θυμιζει λιγο την βιομηχανια παιχνιδιων και προγραμματων. Μεχρι δηλαδη να βρεθει ενας χακερ να τα σπασει κ.ο.κ εχει βρεθει νεα τεχνολογια προφυλαξης κτλ

  4. παρακολουθω «φανατικα» ολυμπιακους απο τους αγωνες στη Σεουλ. Καποια στιγμη (to 96 στην Ατλαντα) καταλαβα τι παιζει – ειχα πλεον την καταλληλη ηλικια- αλλα συνεχισα να παρακολουθω «φανατικα» εχοντας ομως μια προσεγγιση, παρομοια με αυτη που εχω οταν βλεπω ενα blockbuster με σουπερ ηρωες.

    Αν δεν κανεις το απαραιτητο suspension of disbelief ειναι σχεδον αδυνατο να παρακολουθησεις ολυμπιακους…βασικα ειναι αδυνατο να παρακολουθησεις οποιοδηποτε σπορ (σχεδον οσο αδυνατο ειναι να παρακολουθησεις μια ταινια οπου ορδες πεινασμενων απεθαντων καταβροχθιζουν την ανυπερασπιστη ανθρωποτητα)
    : ]]]]

    το κακο με τους 100-200 αρηδες στο στιβο ειναι οτι ουτε αυτο αρκει. Ειδικα αν εχεις διαβασει λιγο το παρασκηνιο. Η wanda δικος τους θεσμος ειναι (των εταιριων) οποτε ειναι λογικο να ειναι ξεφτιλισμενη. Περιστατικα σαν αυτο του γκαντλιν που δεν θα επρεπε καν να συμμετεχει, ακομη και με τα δικα τους ξεφτιλισμενα στανταρ, ειναι τρανταχτο.
    Ο Γιουσειν ειναι τοσο καραγκιοζης που με ενοχλει και μονο που τον βλεπω.
    Θα ηταν πολυ πιο «»»τιμιο»»» το θεαμα αν αντι για χωρες, στους ολυμπιακους εκπροσωπουνταν απευθειας εταιριες. Στους πινακες καταταξης να ελεγε φερ ειπειν:
    puma 115 χρυσα, 349 αργυρα κ.ο.κ

    αλλα ποιος θα παρακολουθουσε τοτες??
    : ]]]]

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.