Κανείς δεν είναι αθώος

Δεν βαριέμαι τίποτα περισσότερο από τα άρθρα και τα σχόλια κριτικής για την συγκυβέρνηση. Άλλωστε όπως θα έχετε διαπιστώσει τον τελευταίο καιρό αποφεύγω να γράψω για τα νέα μέτρα, τις υποτακτικές υποκλίσεις του Σαμαρά, τις αλλεπάλληλες δηλώσεις κυβερνησιμότητάς του Φώτη, τις ρητορικές αρλούμπες του Βενιζέλου.

Όλα αυτά θα είχαν νόημα αν ο λαός δεν γνώριζε. Αν ο λαός που τους ψήφισε δεν είχε ιδέα τι ψηφίζει και έπεσε από τα σύννεφα όταν άκουγε ότι τελικά θα ληφθούν νέα μέτρα παρά τις περί του αντιθέτου δεσμεύσεις των τριών πολιτικών αρχηγών.

Έτσι γεννιέται το εξής ερώτημα: Είτε ο λαός είναι τόσο ηλίθιος που δεν είχε καταλάβει ότι τον εμπαίζουν όταν μιλούσαν για επαναδιαπραγμάτευση και απαγκίστρωση από το μνημόνιο, είτε ο λαός ξέρει και παρόλα αυτά είναι διατεθιμένος να υποστεί νέα μέτρα προκειμένου να παραμείνει η χώρα στην Ευρωζώνη και έτσι να μπορεί κι αυτός να αγοράζει 4 ντομάτες 1,50 ευρώ και όχι 500 δραχμές.

Σε κάθε περίπτωση, είτε ισχύει το πρώτο είτε το δεύτερο, ο λαός είναι συνυπεύθυνος. Οποιαδήποτε εμπιστοσύνη στο ένστικτο και το κριτήριο του λαού για μένα προσωπικά είχε χαθεί όταν έβλεπα κάποια γελοία υποκείμενα με πράσινες σημαίες να λατρεύουν τον ΓΑΠ ως θεό, που θα μας λύτρωνε από τα δεινά. Όποιος εξακολουθεί να εμπιστεύεται αυτόν τον λαό, καλά θα κάνει να ρίξει μια ματιά στην ευκολία με την οποία ο ελληνικός λαός αφομοίωσε σε χρόνο μηδέν την ρητορική και τις πρακτικές του νεοναζισμού. Καλά θα κάνει να κοιτάξει πόσο εύκολα ο λαός στράφηκε στην λαϊκίστικη εκδοχή του νεοπασοκισμού, πόσο εύκολα δημιούργησε ο ίδιος ο λαός έναν νέο Ανδρέα στο πρόσωπο του Τσίπρα, και πόσο εύκολα θα δεχθεί μια νεοναζιστική κυβέρνηση σύντομα.

Το ελαφρυντικό του πρότερου έντιμου βίου δεν μπορεί να το επικαλεστεί ο λαός ως τεκμήριο αθωότητάς. Φταίει. Όχι επειδή τα έφαγε μαζί με τον Πάγκαλο, αλλά επειδή δεν κατάλαβε, δεν ήθελε να καταλάβει, δεν ενδιαφέρθηκε, δεν προβληματίστηκε, δεν άκουσε τις φωνές που τον προειδοποιούσαν. Ο ίδιος λαός βρίσκεται τώρα σε ένα παραλήρημα ρατσισμού και ξενοφοβίας και παραδίδεται αμαχητί στα χέρια του φασισμού.

Τις τελευταίες μέρες είχα πολλές φορές επιχειρήσει να γράψω κείμενα για τον Σαμαρά, τον Βενιζέλο, τον Κουβέλη με αφορμή τις επισκέψεις του Πρωθυπουργού στην Ευρώπη. Τα άφησα στη μέση ώσπου τελικά τα έσβησα. Δεν θέλω να επαναλαμβάνομαι. Επίσης καμιά φορά νομίζω ότι μιλάω σε τοίχους. Ακόμα υπάρχουν πολλοί που πιστεύουν ότι η κρίση είναι προϊόν της δράσης του Τσοχατζόπουλου και ακόμα περισσότεροι που πιστεύουν ότι η κρίση θα ξεπεραστεί αν εκδιωχθούν οι Πακιστανοί. Την ίδια ώρα οι νεοναζί εξαπολύουν επιθέσεις εναντίον όλων. Εκεί είναι το πραγματικό πρόβλημα. Αυτοί είναι οι πραγματικοί μας αντίπαλοι. Οι Κουβελοσαμαροβενιζέλοι είναι ο ενδιάμεσος σταθμός προς την ολοκλήρωση του εκφασισμού. Ας το καταλάβουμε νωρίς αυτή τη φορά.

Advertisements

4 thoughts on “Κανείς δεν είναι αθώος

  1. Καμμιά φορά φαντάζομαι το καπιταλιστικό σύστημα ,που ζούμε όλοι μέσα του, σαν ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης. Τα αφεντικά του στρατοπέδου αυτού ζούνε από το κέρδος που τους παράγουν οι έγκλειστοι, και σε αντάλλαγμα τους δίνουν τα βασικά είδη για την επιβίωση τους, τους παρέχουν θεάματα και δωράκια διαφόρων ειδών, ώστε οι φυλακισμένοι να είναι ευχαριστημένοι. Τους τάζουν μάλιστα και προαγωγές, από έγκλειστος σε θαλαμάρχη ή ακόμα και σε φύλακα, και που και που προάγουν και κάποιον «να’χαμε να λέγαμε».
    Το πράγμα στραβώνει όμως, και οι δουλειές του στρατοπέδου δεν πάνε και πολύ καλά. Ως αποτέλεσμα τα αφεντικά, μαθημένα στην καλοπέραση, μειώνουν τις μερίδες των συσιτίων, τις δαπάνες για υγεία, τον φωτισμό κτλ. Οι αντίδρασεις των εγκλείστων μπορούν να είναι ποικίλες: άλλοι πιστεύουν πως κάτω από το στρατόπεδο υπάρχει πετρέλαιο, πως κάποιοι έγκλειστοι έχουν κρυμμένα λεφτά που θα βοηθήσουν την κατάσταση, άλλοι αγαναχτούνε με την διοίκηση και ζητάνε μια άλλη πιο ικανή από την προηγούμενη (!). Υπάρχουν και αυτοί που καταλαβαίνουν πως διέξοδος άλλη δεν υπάρχει, και με το πιο κυνικό σκεπτικό, αποφασίζουν να εξοντώσουν όλους τους αδύναμους φυλακισμένους πιστεύοντας ότι έτσι θα μεγαλώσει η μερίδα στα σισσίτια, αφού θα υπάρχουν πλεόν λιγότερα στόματα να τραφούν. (υπάρχουν βέβαια και αυτοί που θέλουν να σπάσουν τις αλυσίδες τους και να γευτούν τους καρπούς των κόπων τους, αλλά αυτούς όλοι τους θεωρούν γραφικούς, μερικοί τους βλέπουν και σαν απειλή για την «ειρήνη» της ζωής του στρατοπέδου.)
    Κοίνή συνισταμένη όλων των αντιδράσεων των τροφίμων βλέπουμε πως είναι η ΠΙΣΤΗ στην δυνατότητα του συστήματος να ικανοποιήσει τις βασικές τους ανάγκες (εξαιρούνται βέβαια οι τελευταίοι). Ακόμα και η πιο κυνική αντίδραση τους βασίζεται στην πίστη πως όταν μειωθούν τα στόματα, τα αφεντικά θα μεγαλώσουν τις μερίδες του σισσιτίου (και δεν θα μεγαλώσουν τις δικές τους). Μπορούμε λοιπόν να εξηγούμε ξανά και ξάνά πως η γη είναι στρογγυλή, γυρνάει γύρω από τον ήλιο και η κρίση είναι συστημική και όχι προιόν θεομηνίας, αλλά πάντα θα βρίσκουμε απέναντι μας ντουβάρια. (εκεί πιστεύω βρίσκεται και η επιτυχία του συστήματος του καπιταλισμού, είναι περισσότερο μια θρησκεία του ατομικισμού και της ματαιοδοξίας παρά ένα σύστημα που ικανοποιεί ανθρώπινες ανάγκες με τον βέλτιστο τρόπο). Επειδή ποτέ μου δεν κατάλαβα τον κόσμο που αντιμετωπίζει την πραγματικότητα βάσει της πίστης, και όχι βάσει της λογικής, κατέληξα στο πως μόνοι μας θα τραβήξουμε το κουπί προς τα εμπρός, οι άλλοι θα ακολουθήσουν εκ των πραγμάτων. Αλίμονο όμως, αν αφήσουμε τους φοβισμένους μικροαστούς να γράψουν την δικιά τους ιστορία, το έργο το είδαμε και δεν είχε καλό τέλος.
    Ζητώ συγνώμη για το σεντόνι 231, συνέχισε έτσι 😉

  2. Με εκφράζει απόλυτα το κείμενό σου. Για τους ίδιους λόγους ακριβώς τελευταία δεν έχω καμία διάθεση για πολιτικά ποστ. Ή όπως λέει κι ο Ζαμπέτας «το φιλοσόφησα πολύ και τό ‘χω ρίξει στην τρελή»

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.