Ανταπόκριση από το 38ο Φεστιβάλ της ΚΝΕ

Ως μόνιμος κάτοικος Αθηνών πλέον, είχα την ευκαιρία να επισκεφθώ μετά από αρκετά χρόνια το ‘χαμουτζίδικο’ Φεστιβάλ. Πρώτη φορά πήγαινα σε αυτόν τον χώρο. Παρακάτω θα μοιραστώ μαζί σας τις εντυπώσεις μου από την δεύτερη και την τρίτη μέρα του Φεστιβάλ.

Ας ξεκινήσουμε από τα χωροταξικά. Το πάρκο Αντώνη Τρίτση βρίσκεται πολύ μακριά. Τόσο μακριά που αμφιβάλλω αν μπορεί να το επισκεφθεί το μεγαλύτερο κομμάτι του αθηναϊκού πληθυσμού. Ο χύμα κόσμος ρε παιδάκι μου που θα πήγαινε να ακούσει μια συναυλία αν μένει στην Καισαριανή, στο Παγκράτι ή στη Δάφνη δεν θα πάει. Πολύ περισσότερο από Πειραιά, Ηλιούπολη κτλ. Μόνο η βενζίνη ή το Ταξί καθιστούν απαγορευτική μια τέτοια μετακίνηση. Άσε που αν μετακινηθείς με συγκοινωνία θέλεις μια ωρίτσα γεμάτη και θα πρέπει να φύγεις κατά τις 11:30, όταν ανάβει το γλέντι για να προλάβεις τα μέσα μαζικής συγκοινωνίας.

Πάμε στα χωροταξικά νο.2 Το πάρκο είναι ωραίο, αλλά μεγάλο. Πολύ μεγάλο. Για να πας από τη μία σκηνή στην άλλη θέλεις ταξί. Επίσης τα περίπτερα είναι μακριά το ένα από το άλλο και αυτό δεν είναι τόσο πρακτικό.

Το βασικό όμως πρόβλημα είναι ότι το πάρκο, λόγω του μεγέθους και του χαρακτήρα του, δεν δίνει την εικόνα της «κόκκινης πολιτείας». Τα καρουζέλ και οι κούνιες καλές είναι, ασχολούνται και τα παιδιά, αλλά όταν ανάμεσα από τις σκηνές υπάρχουν άσχετα με το Φεστιβάλ πράγματα, όπως πχ. πάγκοι μικροπωλητών, τραμπολίνα, καφετέριες, χάνεται το στοιχείο της οικειότητας με το χώρο.

Έτσι, υποβάλλω την πρόταση να επιστρέψει το Φεστιβάλ στον χώρο που όλοι αγαπήσαμε (και είναι πιο κοντά στο σπίτι μου) στην Πανεπιστημιούπολη του Ζωγράφου. Μικρός και ωραίος χώρος, πρακτικός και όμορφος, κοντά στο κέντρο και με καλύτερες δυνατότητες πάρκινγκ.

Ας πάμε παρακάτω. Όταν έφτασα στο χώρο του Φεστιβάλ την Παρασκευή η Αλέκα είχε ήδη αρχίσει. Μέχρι δε, να φτάσω στην κεντρική σκηνή κόντευε να τελειώσει. Εκείνο που μου αρέσει στις ομιλίες της Αλέκας, και γενικά στον πολιτικό λόγο του ΚΚΕ, είναι ότι είναι πραγματικά πολιτικές. Βάζει ουσιαστικά ζητήματα, όσο το επιτρέπει ο χρόνος και δεν περιορίζεται στα τσιτάτα που θα γίνουν τίτλοι σε κάποιο σάιτ, σαν μερικούς μερικούς. (Ονόματα δεν λέμε θα αναρτήσουμε αργότερα κάτι σχετικό). Παρόλα αυτά οι ομιλίες στα Φεστιβάλ έχουν το αρνητικό ότι σταματάνε τα σουβλάκια και οι μπύρες, με αποτέλεσμα μόλις τελειώσει η ομιλία να συρρέουν χιλιάδες άνθρωποι στα μπαρ και να γίνεται συνωστισμός. Γκρινιάζω λίγο, αλλά προχτές ήταν πιο εύκολο να βρεις καρέκλα, παρά κρύα μπύρα!

Και πάμε στο ζήτημα καρέκλα. Από τότε που θυμάμαι τα φεστιβάλ οι καρέκλες είναι το πιο πολύτιμο αντικείμενο. Νομίζω ότι κάποιος που είναι στο Φεστιβάλ αν έχει να διαλέξει μεταξύ καρέκλας ή ράβδου χρυσού θα προτιμήσει την πρώτη. Αν κάνεις το λάθος να σηκωθείς για να χαιρετήσεις κάποιον που έχεις καιρό να δεις, τότε θα διαπιστώσεις ότι κάτι λείπει.

Πρώτη φορά είδα σε Φεστιβάλ τόση εμμονή με την καθαριότητα. Λογικό. Ο χώρος πρέπει να διατηρηθεί καθαρός και πρέπει να σκεφτόμαστε ότι τα πράγματα στο Φεστιβάλ δεν γίνονται αυτόματα. Κάποιοι θα περάσουν τις επόμενες μέρες καθαρίζοντας τα σκουπίδια μας. Έτσι, δεκάδες κνίτες και κνίτισες κυκλοφορούσαν στα τραπέζια μαζεύοντας σκουπίδια. Μόνο τασάκια που δεν μας άλλαζαν. Μπράβο στα παιδιά, πολύ καλή οργάνωση και δύσκολη δουλειά, ιδιαίτερα όταν την κάνεις με ένα γάντι.

Και πάμε στην επίμαχη 3η μέρα. Την μέρα που στο φεστιβάλ εμφανίστηκαν οι Goin Through. Η πρόβλεψη του καιρού μιλούσε για βροχή. Και όντως κάποια στιγμή άρχισε εκείνο το εκνευριστικό ψιλόβροχο. Αυτό που δεν ξέρεις αν βρέχει ή αν δεν βρέχει. Αυτό που σε κάνει να σκέφτεσαι τις εναλλακτικές μορφές προστασίας σε περίπτωση που δυναμώσει η βροχή αλλά σε κρατάει καθιστό στην καρέκλα γιατί δεν ρίχνει και καρέκλες. (που μεταξύ μας αν έβρεχε καρέκλες θα είχε λυθεί το θέμα που θίξαμε παραπάνω και δεν θα χρειαζόταν να μεταφέρεις καρέκλες από τη μία σκηνή στην άλλη).

Δεν σας κρύβω ότι θα ήθελα ένα μικρό σύννεφο πάνω από την μαθητική σκηνή κατά τις 11 το βράδυ. Κακία, το ξέρω, αλλά κανείς δεν είναι τέλειος. Πάντως η συναυλία των ακατανόμαστων είχε πάρα πολύ κόσμο. Μην περιμένετε να σχολιάσω τις από σκηνής απαντήσεις του Νίβο στην Αυγή. Προχωράμε παρακάτω.

Τελευταίο πράγμα που μου έκανε αρνητική εντύπωση είναι ότι το Φεστιβάλ τελείωσε απότομα. Ο Κορακάκης έπαιζε στην λαϊκή σκηνή, και εκεί που το γλέντι είχε φουντώσει και ενώ υπήρχαν χιλιάδες κόσμου από κάτω, ξαφνικά όλα τελείωσαν και μετά από λίγο έσβησαν τα φώτα. Μπορούσε να κρατήσει τουλάχιστον δύο ώρες ακόμα. Να περάσει καλά ο κόσμος, να ξεσκάσει, να πιεί και καμιά μπύρα. Η τελευταία μέρα πρέπει να τραβάει τόσο όσο αντέχουν τα «καύσιμα». Αν τελειώσουν τα σουβλάκια και οι μπύρες να το κλείσουμε το μαγαζί. Να βάλουμε κι ένα χεράκι να βοηθήσουμε και τα χρεωμένα με ξεστήσιμο, παιδιά που την ώρα που εμείς χορεύουμε ξεστήνουν.

Συμπέρασμα και πρόταση:

Γενικά το ευχαριστήθηκα το φεστιβάλ. Ωραία ήταν. Έχω όμως κάποιες προτάσεις για να γίνει το φεστιβάλ καλύτερο:

  1. Να επιστρέψει στο κέντρο της Αθήνας (είπαμε να είναι πιο κοντά στο σπίτι μου)
  2. Να αγοράστουν περίπου 5.000 περισσότερες καρέκλες.
  3. Μεγαλύτερα βαρέλια, περισσότερος πάγος, πιο κρύες μπύρες
  4. Να εκμεταλλευτούμε την ημέρα: Το φεστιβάλ δεν μπορεί να είναι μόνο βραδινό. Θα μπορούσε να ξεκινάει από νωρίς το μεσημέρι, να έχει συναυλίες όλη τη μέρα, συζητήσεις, εκδηλώσεις, παρουσιάσεις βιβλίων, αθλητικά δρώμενα, και άλλα. Θα υπήρχε μεγαλύτερη άπλα χρόνου κι έτσι θα μπορούσαν να οργανώνονται διαφορετικά οι χρόνοι των συναυλιών ώστε να μπορούμε να παρακολουθήσουμε περισσότερες συναυλίες, συζητήσεις και εκδηλώσεις.
  5. Να αναμορφωθεί ο χαρακτήρας των μουσικών αφιερωμάτων. Έχουμε ξεμείνει από ιδέες. Καλός ο Λοϊζος, εξαιρετικός ο Θάνος, αλλά υπάρχουν και άλλα είδη μουσικής τα οποία αγνοούμε. Για παράδειγμα η «μαύρη μουσική». Τζαζ, σόουλ, μπλουζ είναι μουσικές με τις οποίες θα μπορούσε το Φεστιβάλ να φέρει σε επαφή με το ευρύ κοινό.

 Και του χρόνου… 

 

 

 

Advertisements

5 thoughts on “Ανταπόκριση από το 38ο Φεστιβάλ της ΚΝΕ

  1. ..δεδομένης της έλλειψης μεγάλου χώρου στο κέντρο με δυνατότητες στοιχειώδης φύλαξης, είναι δυσκολο να επιλέξεις κάποιον χώρο που να είναι ευκολα προσβάσιμος απο παντού. Πάντως εν σχέσει με τα χρόνια που ήταν στην Πανεπιστημιούπολη,ο κόσμος τώρα μου φαίνεται υπερδιπλάσσιος- μάλλον λόγω τις γειτνιάσης με εκτεταμένες περιοχες κατοικίας (κυρίως εργατικών στρωμάτων), ενώ στου Ζωγράφου περιτριγυρίζεται απο τεράστιος νεκρούς χώρους..
    Οσον αφορά την συνεκτικότητα,θα συμφωνήσω στο σχόλιο σου, ίσως όμως αυτό να μπορούσε να λυθει με διαφορετική χωροθέτηση. Εν τέλει έχοντας την εμπειρία και των δυο,προτιμώ Ίλιον
    Επισης χειροκοτώ με χέρια και με πόδια την πρόταση 5. Αν και τοκυρόιτερο για μένα είναι ότι μετά απο τρία χρόνια συνεχών και αρκετά μαζικών κινητοποιήσεων δεν έχουν ξεπηδήσει τα έργα και οι δημιουργοί που θα εκφράσουν αυτό τοκλίμα και θα δώσουν και κάποια ανάταση..ας φανταστούμε πχ πως ήτανε για τις απεργίες της μεταπολίτευσης τα σχετικά τραγούδια του Λοίζου που τότε ΄΄ηταν ολοκάινουργια!

    1. Σύμφωνοι, δεν έχουν ξεπηδήσει στο προσκήνιο τέτοιες φωνές, όμως υπάρχουν και ζουν ανάμεσά μας. Υπάρχουν καλλιτέχνες οι οποίοι είναι γνωστοί σε πολύ κόσμο και δεν παίζονται απο τα ραδιόφωνα.
      Υπάρχει επίσης μια ακόμα κατηγορία καλλιτεχνών οι οποίοι βρίσκονται στο μετάιχμιο: πχ. Χαρούλης, Μποφίλιου και πολλοί άλλοι που και ποιότητα έχουν και ο κόσμος τους γουστάρει. Επίσης υπάρχει και η διεθνής σκηνή. Πχ. ο ΣΥΡΙΖΑ φέρνει στη Θεσσαλονίκη τους Asian Dub Foundation.

  2. Ένα σχολιάκι στα γρήγορα:

    1) Ο περισσότερος λαϊκός κόσμος στην Αθήνα μένει στα Δυτικά προάστια, με τεράστιους πληθυσμιακά δήμους. Πολύ καλά έγινε και μετακόμισε το φεστιβάλ.

    2)Το φεστιβάλ ξεκινά από το απόγευμα

    3)Ο κορακάκης κόπηκε γιατί εν όψη καταιγίδας κάποιος έπρεπε να ξεστήσει. Το ότι τελικά δεν έβρεξε πολύ δεν μπορούσε να προβλεφτεί.

    Για τις μουσικές επιλογές θα συμφωνήσω

    1. 1. Λαϊκός κόσμος ζει παντού. Δηλαδή ποιοι ζουν στο Γαλάτσι, στην Καισαριανή (εκτός από τους ΜΑΤατζήδες), στο ΠΑγκράτι, στο Βύρωνα, στην Καλλιθέα και στα Πετράλωνα; Και στην τελική πολύ καλύτερο θα ήταν να γίνονται δύο φεστιβάλ: Ένα δυτικά και ένα πιο ανατολικά.
      2. Το φεστιβάλ ξεκινάει απο το απόγευμα, αλλά οι «κράχτες» ξεκινούν το βράδυ.
      3. Σωστή αυτή η παράμετρος αλλά γενικά πρέπει η λαϊκή σκηνή (και ιδιαίτερα το τελευταίο βράδυ) να κρατάει all night long.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.