Απαγόρευση των διαδηλώσεων

Η απαγόρευση των διαδηλώσεων είναι μια σαφώς αντιδημοκρατική, χουντική, φασιστική, αντισυνταγματική (βάλτε όποιον επιθετικό προσδιορισμό θέλετε) απόφαση. Θα είναι όμως τουλάχιστον υποκριτικό αν πέσουμε από τα σύννεφα. Οι αιτίες είναι κυρίως τρείς:

α) Το κράτος πάντα απαγόρευε τις διαδηλώσεις με τον τρόπο του. Τις γέμιζε με ασφαλίτες που κατέγραφαν φάτσες και κινήσεις, τις διέλυε με τους γνωστούς-άγνωστους τρόπους, τις ανεχόταν μόνο όσο δεν ήταν επικίνδυνες. Χτυπούσε διαδηλωτές, έσπερνε προβοκάτορες, έπνιγε τον κόσμο με χημικά και δεν δίσταζε να επιδείξει ωμότητα ακόμα κι όταν οι περιστάσεις δεν το επέβαλαν.

β) Για να μιλήσεις για χούντα σήμερα θα πρέπει να υπονοήσεις ότι είχαμε δημοκρατία. Είχαμε δημοκρατία την εκσυγχρονιστική περίοδο του Σημίτη, την περίοδο του Καραμανλή, του ΓΑΠ ή ακόμα και παλαιότερα, όταν πολύ δημοκρατικά αποφασίζαμε «Καραμανλής ή Τανκς». Αν πραγματικά κάποιος πιστεύει ότι τώρα ξαφνικά μας κατσικώθηκε η μερκελική χούντα, μάλλον ήταν πολύ απασχολημένος με το χρηματιστήριο το 1999 και ξεχνάει την επίσκεψη Κλίντον ή τις συνεχείς παραβιάσεις δημοκρατικών δικαιωμάτων του λαού από τις «δημοκρατικές» κυβερνήσεις. Με λίγα λόγια, όποιος πιστεύει ότι οι καπιταλιστές είναι τόσο χαζοί ώστε να αφήσουν τα συμφέροντά τους στην τύχη της δημοκρατίας είναι πιο αφελής κι από ψηφοφόρο του Ανδρέα την εποχή της Αλλαγής.
Πως να χάσεις κάτι που δεν έχεις; Γι’ αυτό σταματήστε να πέφτετε από τα σύννεφα και δείτε επιτέλους κατάματα την πραγματικότητα που βιώνετε. Καμιά φορά είναι απλό.

γ) Το δικαίωμα στις διαδηλώσεις και τις συναθροίσεις το απολέσαμε πολύ νωρίτερα και δεν χρειαζόταν επικύρωση από έναν γαλονά. Το χάναμε κάθε φορά που κάποιος σκεφτόταν «γιατί να πάω στην πορεία; θα αλλάξει κάτι;» και όταν ακούγαμε κάποιον να χαρακτηρίζει γραφικούς και ενοχλητικούς όσους διαδηλώνουν και δεν του απαντούσαμε όπως του άρμοζε. Το χάσαμε γιατί αφεθήκαμε ως γενιά στην γοητεία της κακόγουστης lifestyle καλοπέρασης. Γιατί περνούσαμε περισσότερο χρόνο βάφοντας τα νύχια τους οι γυναίκες και μετρώντας γκολ οι άντρες, από όσο αφιερώσαμε στον ίδιο μας τον εαυτό, δηλαδή στην -με αριστοτελικούς όρους- πολιτική. Τώρα απλά ήρθε η επικύρωση. Σε έναν λαό που ήδη έχει αρνηθεί το δικαίωμα και την υποχρέωσή του να αντιστέκεται είναι εύκολο να του απαγορεύσεις κάτι που ο ίδιος δεν θέλει.

Αν αντιμετωπίσουμε, λοιπόν, την νέα χούντα ελπίζοντας πως κάποια στιγμή ο εφιάλτης θα τελειώσει και τα πράγματα θα επανέλθουν στην πρότερη «δημοκρατική» ομαλή κατάσταση το μόνο που θα κάνουμε θα είναι να αποδείξουμε πως όταν η ιστορία επαναλαμβάνεται, αυτό γίνεται είτε ως τραγωδία είτε ως φάρσα…

 

 

 

Advertisements

2 thoughts on “Απαγόρευση των διαδηλώσεων

  1. Συμφωνώ. Είναι υποκριτικό και γελοίο να περιμένει κανείς ότι το κράτος θα τον καλέσει να διαδηλώσει δίνοντάς του και εχέγγυα ασφάλειας. Αυτός ήταν πάντα ο ρόλος του κράτους. Είτε με απαγορεύσεις, είτε με ασφαλίτες, είτε με χημικά, είτε με την καλλιεργούμενη μοιρολατρία, πάντα, το κράτος έθετε τον δεδομένο όρο πως για να φτιάξεις ομελέτα πρέπει να σπάσεις αυγά. Αλλά όταν δεν έχουμε τα κότσια αναζητούμε δικαιολογίες.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.