Καταδικάζουμε τον φασισμό από όπου κι αν προέρχεται: Η φαλάκρα είναι γοητεία

Φασισμός-φαιδρότητα-φαρισαϊσμός-φανατισμός-φαλάκρα. Όλα ξεκινάνε από ένα αθώο «φα». Υποκριτικά ακούγεται αυτές τις μέρες η καταγγελία της πολιτικής βίας από όπου κι αν προέρχεται. Εντελώς υποκριτικά, αφού όλοι οι νοήμονες (δεν έχουμε μείνει και πολλοί) κάτοικοι αυτής της χώρας ξέρουμε λίγο-πολύ από πού προέρχεται η φασιστική, πολιτική βία.

Ο μεγάλος αστός κοινωνιολόγος Μαξ Βέμπερ, έλεγε πως το κράτος έχει το μονοπώλιο στην άσκηση νόμιμης βίας. Βίας που μπορεί να πάρει τη μορφή της άμεσης φυσικής βίας (βλέπε καταστολή, ξύλο, συλλήψεις, περιορισμός δικαιωμάτων κτλ.), είτε τη μορφή του καταναγκασμού (κανείς δεν θα επέλεγε να πληρώσει την εφορία και να αφήσει το παιδί του νηστικό αν δεν του το επέβαλε με καταναγκαστικό τρόπο το κράτος). Φυσικά η βεμπεριανή ανάλυση δεν μπόρεσε ποτέ να υπερβεί την μαρξική σύλληψη, ότι το κράτος δεν είναι τίποτα άλλο από την επιτροπή διαχείρισης των υποθέσεων της αστικής τάξης, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα. Στο σημερινό ελληνικό κράτος η βία γίνεται ολοένα και πιο αναπόσπαστο κομμάτι της λειτουργίας του. Ξύλο σε απεργούς, ξύλο σε διαδηλωτές, ξύλο σε ανάπηρους, κυνήγι μεταναστών, χημικά, δακρυγόνα, χειροβομβίδες κρότου, συλλήψεις, προσαγωγές, αστυνομοκρατία, και ταυτόχρονα επιβολή φόρων, επιβολή εξοντωτικών μέτρων, χαράτσια και πολλά άλλα. Μπορεί το κράτος μας να είναι ανίκανο σε πολλούς τομείς (όπως την εξασφάλιση της στοιχειώδους περίθαλψης των καρκινοπαθών), αλλά όταν πρόκειται να επιτελέσει το πραγματικό του έργο, την βία, όλοι πρέπει να παραδεχθούμε ότι διαθέτει περισσή φαντασία.

Ένας από τους βασικούς εκφραστές αυτής της πολιτικής του κράτους, τόσο ως προς την ιδεολογική σύλληψη όσο και προς την εκτέλεση είναι το φαλακρό αγόρι νούμερο ένα, ο υπουργός δημόσιας τάξης, ο αξιότιμος κύριος Δένδιας. Το πρώτο πράγμα που έκανε ως υπουργός ήταν να αμολήσει τους Δίας, Δέλτα, Ζήτα, Ήττα, Θήτα να κυνηγήσουν μετανάστες. Το δεύτερο ήταν να παραγγείλει υδροφόρες για να προετοιμαστεί μπροστά στην απειλή των κακών ανθρώπων που διαδηλώνουν ενάντια στα νέα μέτρα, και το τρίτο να πνίξει τους κατοίκους της Χαλκιδικής στο χημικό γιατί ο χρυσός πρέπει να βγει από τα βουνά και να προστεθεί στα βουνά εκατομμυρίων που έχουν οι Μπόμπολες. Ενδιάμεσα φρόντισε να δηλώσει σε όλους τους τόνους ότι η Χρυσή Αυγή τον ζηλεύει γιατί κάνει αυτό που θέλουν να κάνουν εκείνοι! Αν η βία είναι κύριο γνώρισμα του φασισμού, γιατί αυτό θα πρέπει να αποτελεί εξαίρεση όταν ασκείται συντεταγμένα από τους αρμόδιους υπουργούς;

Και περνάμε στο φαλακρό αγόρι νούμερο δύο. Ο αξιότιμος βουλευτής Παναγιώταρος προ ημερών απείλησε και εξύβρισε σκηνοθέτες και ηθοποιούς, δήλωσε ότι θα βγάλει με τη βία τα παιδιά των μεταναστών από τους βρεφονηπιακούς σταθμούς, μίλησε στους αλλοδαπούς δημοσιογράφους για εμφύλιο πόλεμο και γενικά έκανε πολλά τα οποία δεν χρειάζεται να αναφέρουμε ως παραδείγματα φασιστικής δράσης. Άλλωστε δεν το αρνήθηκε ποτέ. Στην θέση του Παναγιώταρου μπορούμε να βάλουμε οποιονδήποτε φαλακρό χρυσαυγίτη, απλά διαλέγω αυτόν, αναγνωρίζοντας τον αγώνα του να υπερκαλύψει την γοητεία που του λείπει έναντι του έτερου προβεβλημένου φασίστα Κασιδιάρη.

Και πάμε στο φαλακρό αγόρι νούμερο τρία. Ο αξιότιμος δημοσιογράφος του ΣΚΑΙ κύριος Μπάμπης. Σε αυτή τη ζωή μπορείς να είσαι ό,τι θέλεις. Δεν σου απαγορεύει κανείς να είσαι τροϊκανός, δεν σου απαγορεύει κανείς να είσαι νεοφιλελεύθερο τσιράκι των «αγορών», δεν σου απαγορεύει κανείς σε τελική ανάλυση να είσαι πιστό σκυλί του αφεντικού σου. Όταν όμως το κάνεις με γλοιώδη και γκεμπελίστικο τρόπο, όταν υποτίθεται ότι μιλάς ως δημοσιογράφος που επιτελεί λειτούργημα, όταν η δημοσιογραφική σου ύπαρξη εκτείνεται από την υπεράσπιση των μνημονίων μέχρι την εξόντωση του λαού τότε δεν διαφέρεις σε τίποτα από τους υπόλοιπους φαλακρούς, φαιδρούς, φαρισαίους. Στην πραγματικότητα ασκείς βία. Και η βία που ασκείς είναι ο μόνος σκοπός της ύπαρξής σου. Βία είναι ο φόβος, βία είναι το ψέμα, βία είναι η παραχάραξη της πραγματικότητας, βία είναι η συκοφαντία, βία είναι η τρομοκράτηση του λαού.

Ας επιστρέψουμε στον Μαξ Βέμπερ. Αν ο Βέμπερ ήταν μαρξιστής θα είχε κατανοήσει έγκαιρα ότι το κράτος δεν έχει μια αυθύπαρκτη υπόσταση που απλά ξεχωρίζει επειδή η βία του είναι νόμιμη. Θα μπορούσε να έχει διαπιστώσει πως η νομιμοποιημένη βία έχει βαθύτερες βάσεις από την συνταγματική κατοχύρωση. Είναι η βία ολόκληρου του συστήματος που παρά τους διαφορετικούς του βραχίονες καταφέρνει να λειτουργήσει αποτελεσματικά ασκώντας μια μόνιμη νόμιμη βία σε βάρος αυτών που εκμεταλλεύεται. Από την «δημοκρατική αστυνομία» του Δένδια, στο μαχαίρι του Χρυσαυγίτη και το μικρόφωνο του δημοσιογράφου η απόσταση είναι πολύ μικρή.

Όμως ας μην είμαστε υπερβολικοί. Το μόνο κοινό που έχουν ο Δένδιας, ο Παναγιώταρος και ο Μπάμπης είναι ότι η φαλάκρα τους κάνει γοητευτικούς…

Advertisements

4 thoughts on “Καταδικάζουμε τον φασισμό από όπου κι αν προέρχεται: Η φαλάκρα είναι γοητεία

  1. Τα «θρησκευτικά» των Χρυσαυγιτών είναι αυτά που έμαθαν στο Δημοτικό και τους τα ξέμαθαν οι μαρξιστές δάσκαλοι στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο. Μετά ανέλαβαν άλλοι, να τους κατηχήσουν στην νεοειδωλολατρεία και στη σοφία των αρχαίων προγόνων, αφού δεν ήθελαν να προσκυνήσουν τον Μαρξ.

    Το παπαδαριό της ακαδημαϊκής και της εκκλησιαστικής νεοορθοδοξίας είναι όλο βουτηγμένο στον λεγόμενο χριστιανομαρξισμό, ο οποίος πλαστογραφεί πληρέστερα κι από αυτόν ακόμη τον παπισμό τη Χριστιανοσύνη. Ένας Χρυσαυγίτης είναι ευκολότερο να γίνει Ορθόδοξος, παρά ένας νεοορθόδοξος να γίνει Ορθόδοξος. Οι νεοοθόδοξοι έχουν απαλλαγεί από τη νευροβιολογική ασθένεια της θρησκείας, εξόντωσαν το συναίσθημα, γι΄ αυτό λατρεύουν την Τέχνη. Την ποίηση, τη λογοτεχνία, τη μουσική και τα εικαστικά. Με αυτό το επίπλαστο και επιγενές ψευδοσυναίσθημα πλησιάζουν την Ορθοδοξία και την κατασπαράσσουν.

    κυπριανός Χ

    1. Απάντηση στο ιστολόγιο http://redship.wordpress.com/
      και το άρθρο «Καταδικάζουμε τον φασισμό από όπου κι αν προέρχεται: Η φαλάκρα είναι γοητεία»

      Φαλάκρες και περούκες

      Δεν ανακαλύψαμε εμείς τη φαλάκρα. Άλλοι μας την έφεραν, την έκαναν μόδα, και ως συνήθως οι made in Greece μαϊμούδες ξύρισαν τις κεφαλές τους. Άλλοι προτίμησαν να φοράνε περούκες τις φίρμας Μαξ (ή Μαρξ) Βέμπερ.

      Οι made in Greece μαϊμούδες προέκυψαν από τον Δαρβίνο και σήμερα είναι, θα λέγαμε, World made. Οι δικές μας, είτε είναι ράτσας Δένδια, είτε ράτσας Παναγιώταρου, βγήκαν από τα εργαστήρια της πασοκικής μεταπολίτευσης. Στόχο είχαν να ξεμάθουν τα θρησκευτικά που ήξεραν, και δίδασκαν στο σπίτι τα παιδιά τους, οι γονείς. Οι ερευνητές-δάσκαλοι των ερευνητικών εργαστηρίων Πασόκ, θητεύσαντες στα πανεπιστήμια του Μαξ (ή Μαρξ) Βέμπερ, έπρεπε να φέρουν εις πέρας το έργο που τους ανέθεσαν. Οι γονείς εξοντώθηκαν (μυαλά σκουριασμένα), η οικογένεια διαλύθηκε, τα σύνορα έπεσαν, η θρησκεία έγινε νευροβιολογική ασθένεια. Μόνο που εκεί, στη θρησκεία, υπάρχει κάτι σχετικό με τη φαλάκρα. Το γνωρίζουν αυτοί που την έκαναν μόδα. Φυσικά όχι για τους ίδιους. Για τους άλλους την έκαναν μόδα.

      Έτσι, ή κάπως έτσι, μας ήρθε το επί της κεφαλής φαλάκρωμα. Αν τώρα υπάρχουν οι παραλλαγές τύπου Δένδια και Παναγιώταρου, δεν θα πρέπει επ΄ ουδενί να ξεχάσουμε και την παραλλαγή τύπου Καστοριάδη. Ήταν βέβαια και εκείνη του Χρουστσώφ, αυτή όμως είχε και λίγο χνούδι. Εν πάση περιπτώσει, αυτά τα ολίγα και όχι περισσότερα. Για να θυμόμαστε και να μη γράφουμε πολλά

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.