Ταινιοκριτική: Ο Θεός αγαπάει το χαβιάρι

Γράφει η Δήμητρα Β. Κατσαρού

Ο Θεός αγαπάει το χαβιάρι

Εμείς πάλι?

Πριν καλά ξεκινήσει η αναμενόμενη ταινία του Σμαραγδή είπα από μέσα μου…Μα καλά είναι εντελώς το ίδιο με τον El Greco? Ναι το δέχομαι κάθε δημιουργός έχει τη δικιά του σφραγίδα, είναι σαν να βλέπεις Woody Allen χωρίς να μιλάει στην κάμερα. Λέει? Δε λέει! Αλλά όχι και τέτοια ομοιότητα ρε παιδιά!
Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από τη μυθιστορηματική βιογραφία του υπαρκτού προσώπου Ιωάννη Βαρβάκη, που από απλός πειρατής από τα Ψαρά γίνεται ο πλουσιότερος άνθρωπος στη Ρωσία και επιστρέφει στην Ελλάδα για να πεθάνει σε ένα σανατόριο στη Ζάκυνθο. Τόοοοοοσο μονότονο. Α! και στο ενδιάμεσο γίνεται Μέγας ευεργέτης του έθνους (μικρό info…είναι ο μοναδικός που στην χάρτα της Φιλικής Εταιρείας αναφέρεται με το πραγματικό του όνομα), γνωρίζει τη Μεγάλη Αικατερίνη, γίνεται ζάπλουτος έμπορος αυγών οξύρυγχου (το γνωστόν αυγοτάραχον ή κατά το κοινώς λεγόμενον χαβιάρι, που τρώνε οι φτωχοί για πρωινό), κάνει παιδιά, χάνει ένα γιο και κάνει μια κόρη στρίντζω που την ενδιαφέρουν τα λεφτά και μόνο. Και φυσικά πουθενά δεν είναι ικανοποιημένος.
Στα θετικά της ταινίας τα κοστούμια που νοικιάστηκαν από γνωστότατο βεστιάριο της Ισπανίας και είναι πάνω από 1.000 τον αριθμόν, πετυχημένη επιλογή τοποθεσιών- η σκηνή που φτάνει στη Ρωσία με τις συμήδες είναι απείρου κάλλους και χορταίνει και το μάτι σου γαλάζιο. Η μικρή αλλά καταλυτική παρουσία της Christine Deneuve, ο αξιολογότατος Juan Diego Bottο και κάπου εδώ τελειώνει η λίστα.
Στα αρνητικά τώρα…η ταινία είναι εντελώς άνευρη, κυλάει χωρίς ρυθμό και σασπένς, βρίθει από σεναριακά κλισέ, παρελαύνει ένα πλήθος ηθοποιών που δεν έχουν λόγο ύπαρξης στην ταινία, κανένας χαρακτήρας δεν έχει βάθος και ένταση και έχει και δυο τραγελαφικά σκηνικά που πραγματικά δεν ξέρεις αν θέλεις να κλάψεις ή να γελάσεις. Το ένα ο κερατάς σύζυγος που λέει στον εραστή της γυναίκας του «σ’ ευχαριστώ που έδωσες μερικές στιγμές ευτυχίας στη γυναίκα μου» (τόσος πολιτισμός!) και η άλλη με τον πρωταγωνιστή εκεί που πάει να πνιγεί να εμφανίζονται κάτι φωτεινές μπάλες οδηγώντας τον στο φως-και με το Λαζόπουλο σε ρόλο βαρκάρη του Θεού! Ο Χριστός και η Παναγία. Για χαμένο ελληνισμό και κρυφό πατριωτισμό δεν κάνω κουβέντα είναι μεγάλη συζήτηση η προσφορά (?) της τέχνης ή η προπαγάνδα της. Εξαρτάται το πώς βλέπεις το ποτήρι κάθε φορά. Για μουσική μην ρωτάτε είτε υπάρχει είτε δεν υπάρχει ένα και το αυτό.

Συμπέρασμα: στήριζα και στηρίζω το ελληνικό σινεμά, αλλά έχω μάτια και βλέπω. Η ταινία είναι εντελώς μέτρια. Θα της έδινα 5.8 στο imdb αλλά μια φίλη μου με προέτρεψε να της δώσω ακόμα ένα βαθμό λόγω του ότι φάγαν και 10 άνθρωποι ψωμί. 5.9 λοιπόν και το καλοκαίρι όλοι Ζάκυνθο. Έτσι για εκδίκηση!

Advertisements

One thought on “Ταινιοκριτική: Ο Θεός αγαπάει το χαβιάρι

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.