Το Πολυτεχνείο και οι κυρίαρχες ιστορικές αφηγήσεις

Κάποιος άνθρωπος με στοιχειώδη μαρξιστική, διαλεκτική ωριμότητα γελάει με τις ιστορικές αναλύσεις των φορέων της κυρίαρχης αστικής τάξης. Αυτοί όμως έχουν το καρπούζι και το μαχαίρι. Έχουν κατορθώσει, όχι μόνο να γράψουν την ιστορία όπως θέλουν, αλλά μαζί της να γράψουν και την υποτιθέμενη απάντηση στην κυρίαρχη ιστορική αφήγηση. Η ιστορία της εξέγερσης του Πολυτεχνείου είναι ένα εξαιρετικό παράδειγμα αυτού του προβλήματος.

Η κυρίαρχη αφήγηση επί χούντας, (αυτή που δεν αναβιώνει σήμερα με την Χρυσή Αυγή διότι είχε αναβιώσει νωρίτερα επί Καρατζαφέρη), ήταν ότι δεν υπήρχαν νεκροί μέσα στο Πολυτεχνείο. Στο μυαλό ενός φασίστα αυτό αρκεί ως απόδειξη ότι η εξέγερση του Πολυτεχνείου δεν έγινε ποτέ. Ιδιαίτερα όταν διανθίζεται με τις απαραίτητες συνομωσιολογικές ιστορίες για τους πράκτορες που έστησαν τα γεγονότα και γαρνίρεται με την αντίληψη ότι η γενιά του Πολυτεχνείου βολεύτηκε, έφαγε και τελικά κατέστρεψε τη χώρα, η προσπάθεια να αποκτήσει η εξέγερση του Πολυτεχνείου αρνητική χροιά δείχνει να είναι αποτελεσματική σε μεγάλα τμήματα του πληθυσμού.

Από την άλλη εμφανίζεται η «δημοκρατική» απάντηση στην ιστορία της εξέγερσης του πολυτεχνείου. Στην πραγματικότητα δεν πρόκειται παρά για μια άλλης μορφής αστική απάντηση στο ζήτημα. Το Πολυτεχνείο γίνεται το σύμβολο της δημοκρατίας, συγκεκριμένα της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Έτσι, νομιμοποιούνται να μιλούν για την δημοκρατική, αντιστασιακή τους δράση νεοδημοκράτες, πασόκοι και λοιποί αστοί πολιτικοί, οι οποίοι είτε έχτισαν την πολιτική τους καριέρα με αναφορές στους αγώνες της «γενιάς του Πολυτεχνείου», είτε πολύ αργότερα, όταν πια είχαν καταλάβει αξιώματα, θυμήθηκαν να μας ενημερώσουν για την αντιστασιακή τους δράση. Τέτοιες φωνές βρήκαν τα τελευταία χρόνια χώρο σε εκπομπές σαν αυτή του Κούλογλου. (Μιλάει για το Πολυτεχνείο ο Ζαγορίτης και ο Μπίστης!)

Κάπως έτσι μπαίνει το αντίπαλο όριο στην χουντική προπαγάνδα. Κάπως έτσι η ιστορία ευτελίζεται είτε μπαίνοντας στη διαδικασία να απαντήσει για το αν υπήρξαν νεκροί στο Πολυτεχνείο (θαρρείς και αν κάποιος σκοτώθηκε στην 3ης Σεπτεμβρίου δεν είναι νεκρός στο Πολυτεχνείο) αλλά κυρίως θέτοντας τους τίτλους τέλους της εξέγερσης: είχαμε χούντα, κάναμε το Πολυτεχνείο (σιγά σιγά η λέξη εξέγερση εξαφανίζεται από το λεξιλόγιο των άλλοτε εξεγερμένων), έπεσε η χούντα ήρθε η Δημοκρατία και end of story.

Η δημοκρατία νίκησε λοιπόν. Οπότε ας θάψουμε εκείνα τα αιτήματα για ψωμί, παιδεία, ελευθερία, λαϊκή κυριαρχία και εθνική ανεξαρτησία στις πίσω σελίδες ενός σχολικού βιβλίου της ιστορίας, ας κάνουμε μια γιορτή με Μίκη και Μάνο και ας κοιτάξουμε μπροστά.

Έτσι έγινε κυρίαρχη μια αντίληψη της ιστορίας του Πολυτεχνείου η οποία βασίστηκε σε δύο μύθους:

Ο πρώτος μύθος ήταν ότι το Πολυτεχνείο ήταν μια μοναδική στιγμή στην ιστορία που ενώθηκε ΟΛΟΣ ο λαός μπροστά στην χούντα. Προφανώς όμως δεν ήταν όλος ο λαός μπροστά στις πύλες του πολυτεχνείου την ώρα που έμπαινε το τανκ. Υπήρχαν και τότε οι φοβισμένοι νυκοκυραίοι που κλείστηκαν στα σπίτια τους περιμένοντας να ηρεμήσουν τα πνεύματα, υπήρχαν επίσης οι βολεμένοι χουντικοί που έδιναν τους «δημοκράτες» συναδέλφους τους στον χωροφύλακα της γειτονιάς, υπήρχαν και οι αδιάφοροι για τα γεγονότα των ημερών. Όμως ακόμα και μέσα στο πολυτεχνείο δεν υπήρχε η περιβόητη ενότητα που θέλουμε σήμερα να επαναφέρουμε για να δικαιολογήσουμε κάποια προγραμματική σύγκλιση κομμάτων στις «αναγκαίες μεταρρυθμίσεις» ή την ανάγκη να πάψουν οι αγώνες των καταπιεσμένων μπροστά στο κοινό όραμα της εξόδου από την κρίση. Στις συνελεύσεις εντός του Πολυτεχνείου οι διαφωνίες ήταν πολλές και σημαντικές. Εντός του Πολυτεχνείου δρούσαν οργανώσεις, κόμματα, σύλλογοι, δηλαδή όλα αυτά που ήθελαν οι αγανακτισμένοι να αφήσουν έξω από το κίνημά τους, προσφέροντάς μας ένα πολύ ωραίο παράδειγμα σύνδεσης του αυθόρμητου με το συνειδητό.

Ο δεύτερος μύθος είναι η κυρίαρχη αντίληψη ότι το πολυτεχνείο έγινε από μια γενιά. Μιλάμε και σήμερα για τη γενιά του Πολυτεχνείου και δίνουμε σε αυτή απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς. Από πότε την ιστορία την γράφουν οι «γενιές»; Πόσο ενιαία μπορεί να είναι μια γενιά; Πόσο επικίνδυνη μπορεί να είναι μια ιστορική ανάλυση που εστιάζει σε γεγονότα τα οποία έγιναν από μια γενιά;

Αν αντιληφθούμε ένα ιστορικό φαινόμενο και την παρέμβαση του λαού ως κάτι που γίνεται από μια γενιά, αμέσως χάνουμε τον ταξικό διαχωρισμό που υπάρχει εντός αυτής της ομάδας ανθρώπων που έχουν πάνω-κάτω την ίδια ηλικία. Και ο Αλαφούζος για παράδειγμα ηλικιακά ταιριάζει στην γενιά του Πολυτεχνείου. Το ίδιο και ο άνεργος ναυτεργάτης του Περάματος. Γενιά του Πολυτεχνείου (χρονικά) ήταν και ο Μιχαλολιάκος. Και η Δαμανάκη και ο Λαλιώτης. Και η Παπαρήγα. Μπορούμε να τα ομαδοποιήσουμε;

Αν κοιτάξουμε λίγο πιο προσεκτικά δεν θα βρούμε στους αγώνες του Πολυτεχνείου να συμμετέχουν νέοι επιχειρηματίες της εποχής. Αντίθετα θα βρούμε το Συνδικάτο Οικοδόμων. Θα βρούμε απλούς λαϊκούς ανθρώπους να συμμετέχουν και να ενισχύουν τον αγώνα των «καταληψιών» του Πολυτεχνείου. Δεν θα βρούμε ούτε γιάπηδες, ούτε τα τσιράκια τους. Κι ας έχουν την ίδια ηλικία.

Όσο για το μετά, αυτό φρόντισαν να το εξαργυρώσουν καλά κάποιοι. Δεν θα χρεώσουμε σε αυτούς ούτε μια γενιά ολόκληρη, ούτε μια εξέγερση του λαού. Σήμερα με την ευκαιρία της οργής και της εξαθλίωσης του λαού, επιχειρείται το ξαναγράψιμο της ιστορίας από τους φασίστες. Ας απαντήσουμε με μια σοβαρή μελέτη της ιστορίας. Ας μιλήσουμε περισσότερο για τις ιστορικές συνθήκες που οδήγησαν στην χούντα και στην πάλη για την ανατροπή της και ας αποφύγουμε τις παγίδες που μας βάζουν αυτοί που θέλουν να βάλουν τα Πολυτεχνεία στα δικά τους καλούπια.

Advertisements

10 thoughts on “Το Πολυτεχνείο και οι κυρίαρχες ιστορικές αφηγήσεις

  1. Χασίστες και Φουντικοί βαλθήκαν να μας ντουμανιάσουν το κεφάλι αν και ως γνωστό το βασικό τους πρόβλημα είναι η ανάγνωση πέραν των τριών σειρών -με την προϋπόθεση να μην περιλαμβάνονται πάνω από δύο κύριες και μία δευτερεύουσα πρόταση- οπότε οτιδήποτε πέρα από το καδρόνι στο κεφάλι αποτελεί άσκοπη φλυαρία.
    Το να καταδικαστεί η βία επίσης από όπου κ αν προέρχεται είναι προαπαιτούμενο.

    Btw, το ξεκίνημα σου κάτι μου λέει….

    1. Όντως το ξεκίνημα είναι ψιλοκλεμμένο από το Σφυροδρέπανο (νομίζω)…

      1. και δηλαδή ποιος είναι αυτός ο Σφυροδρέπανος; εγω νομίζω πως πρέπει να διαβάζεις τα σχόλια μου προσεκτικότερα γιατί σου κρύβω υποσυνείδητα μηνύματα… χοχοχο
        (ντάξει, ο γιατρός κάτι είπε για μεγαλοιδεατισμό αλλά σιγά μην ασχολούμαι με τον κάθε αλμπάνη….)

        1. Αν σου πω πως δεν πιάνω τα υποσυνείδητα μηνύματα κινδυνεύω να χαρακτηριστώ χασίστας και φουντικός;;;;;

          1. κάτσε να το συμμαζέψω λίγο – προς άρσιν πάσας παρεξηγήσεως-
            φασίστας και χουντικός δεν επιτρέπεται όλα τα άλλα είναι απλώς επιλογές

  2. ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ΤΑ ΦΑΣΙΣΤΑΡΙΑ ΣΤΕΚΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΑΝ ΗΤΑΝ ΜΕΣΑ Η ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΙΣΧΥΡΙΣΤΟΥΝ ΟΤΙ ΟΣΟΙ ΣΚΟΤΩΘΗΚΑΝ , ΕΠΕΣΑΝ ΘΥΜΑΤΑ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ ΑΠΟ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΣ ΣΚΟΠΕΥΤΕΣ ΜΥΣΤΙΚΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΠΟΥ ΗΘΕΛΑΝ ΝΑ ΥΠΟΝΟΜΕΥΣΟΥΝ ΤΗΝ ΧΟΥΝΤΑ.

    ΔΙΟΤΙ Η ΧΟΥΝΤΑ ΗΤΑΝ ΚΑΛΗ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΑΝΑΛΑΒΕΙ Ο ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ ΣΥΜΦΩΝΑ Μ’ ΑΥΤΟΥΣ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΤΑ ΕΚΑΝΕ ΟΛΑ ΓΙΑ ΝΑ ΡΙΞΕΙ ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΑΡΟ.

    ΑΒΥΣΣΟΣ Η ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΤΑ.

    ΓΕΙΑ ΣΑΣ

    1. Ακριβώς. Η επιχειρηματολογία τους είναι περίπου ίδια με αυτή των γερμανοτσολιάδων. Τότε έλεγαν ότι οι Γερμανοί εκτελούν για αντίποινα, άρα οι έλληνες δεν πρέπει να αντιστέκονται. Μετά είπαν ότι το Πολυτεχνείο οδήγησε στον Ιωαννίδη ενώ ο Παπαδόπουλος προσπαθούσε να φιλελευθεροποιήσει την χούντα…

      Όντως, άβυσσος η ψυχή του φασίστα…

  3. Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΣΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΗΤΑΝ ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΗΡΩΙΚΗ ΣΤΙΓΜΗ, ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΧΡΥΣΗ ΣΕΛΙΔΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ.

    ΑΠΟ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΣΕΛΙΔΑ Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ ΑΠΕΙΧΕ, ΚΑΙ ΑΦΗΣΕ ΤΟΥΣ ΛΙΓΟΥΣ ΝΑ ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΝ ΚΑΙ ΠΑΛΕΨΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ.

    ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΑΛΛΟΘΙ ΕΝΟΣ ΟΛΟΚΛΗΡΟΥ ΛΑΟΥ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΝΤΙΣΤΑΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΧΟΥΝΤΑ. ΤΗΝ ΔΕΧΤΗΚΕ, ΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑΣΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕ.

    ΛΙΓΟΙ ΗΤΑΝ ΕΚΕΙΟΙΝΟΙ ΠΟΥ ΤΟΛΜΗΣΑΝ ΝΑ ΑΝΤΙΤΑΧΘΟΥΝ ΚΑΙ ΟΣΟΙ ΗΤΑΝ ΠΙΘΑΝΟ ΝΑ ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΝ ΦΥΛΑΙΚΣΤΗΚΑΝ ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΑ.

    ΒΕΒΑΙΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΗ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΣΤΗΝ ΧΟΥΝΤΑ ΤΟΥ ΛΑΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ.

    ΚΑΙ ΠΡΑΚΤΟΡΕΣ ΥΠΗΡΞΑΝ ΚΑΙ ΟΡΙΣΜΕΝΟΙ ΕΞΑΡΓΥΡΩΣΑΝ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥΣ ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΜΕΙΩΝΕΙ ΤΗΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΝΥΠΕΡΒΛΗΤΟ ΘΑΡΡΟΣ ΟΣΩΝ ΣΥΜΜΕΤΕΙΧΑΝ ΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ.

    ΓΕΙΑ ΣΑΣ

  4. Το ερώτημα βέβαια αφορά στο ποιος θα τ’ακούσει. Διότι ο μικροαστισμός ως κυρίαρχη ιδεολογία (κυριολεκτικά) της εργατικής πλειοψηφίας πριμοδοτεί το τσουβάλιασμα καθώς και κάθε λογής ευκολία, όσο χονδροειδής κι αν είναι αυτή. Χωρίς αυτό να σημαίνει πως θα κάνουμε και μόκο.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.