Δυο ερωτήματα

01-red-question-markΠρώτο ερώτημα: Πολλοί από τους νέους, μοντέρνους καναπεδάκηδες που γουστάρουν καπιταλισμό αλλά ξενερώνουν που η κρίση δεν τους επιτρέπει να γίνουν Ωνάσηδες, σου προβάλλουν ως δικαιολογία για την αδράνειά τους την περίφημη κομματικοποίηση, των χρωματισμό των διαδηλώσεων, το καπέλωμα από το ΠΑΜΕ, το ΚΚΕ, άντε τον ΣΥΡΙΖΑ κοκ. Σήμερα όλοι αυτοί πήγαν ή τουλάχιστον έτσι άφησαν να εννοηθεί στον τοίχο τους, σε μια πορεία ενάντια στον φασισμό. Πρώτη μούρη ο κύριος Τζήμερος. Προφανώς εκεί δεν υπάρχει καπέλωμα ή χρωματισμός!
Όμως πόσο Τζήμερος μπορεί να είσαι για να κατεβαίνεις σε μια πορεία και ταυτόχρονα να αποχωρείς σε ένδειξη διαμαρτυρίας από αυτή;

Δεύτερο ερώτημα: Γιατί απορείτε που τα μίντια αφιέρωσαν είκοσι λεπτά για τα δολοφονημένα παιδιά στις ΗΠΑ και ούτε 2 λεπτά για τους νεκρούς μετανάστες; Οι ειδήσεις είναι δημιουργία συνείδησης δια του θεάματος. Ο Έλληνας δεν μπορεί να ταυτιστεί με τον μετανάστη που διασχίζει με μια βάρκα τη θάλασσα γιατί δεν φαντάζεται ότι κάτι τέτοιο μπορεί να του τύχει. Μπορεί αντίθετα να ταυτιστεί με την εικόνα κάποιου να σκοτώνει το παιδί του, γιατί είναι πολύ πιο εξοικειωμένος με αυτήν.
Την συνηθίσαμε την ωμότητα, την βία, την εν ψυχρώ δολοφονία καθώς την είχαμε πάντα συνδεδεμένη με την «καλή κοινωνία». Αντίθετα ποτέ δεν συνηθίσαμε την φιλοξενία , την ανθρωπιά, την προστασία των συνανθρώπων μας. Απλά υποκρινόμασταν το αντίθετο…

Advertisements

2 thoughts on “Δυο ερωτήματα

  1. Ένα βήμα μπρος , δυο πίσω . Τουλάχιστον αυτό προτείνω εγώ.

    Για το πρώτο μέρος έχω να δηλώσω ότι επιτέλους οφείλουμε να ζήσουμε και μια πορεία αντιρατσιστική ευρωπαικών προδιαγραφών. Γιατί μόνο τέτοια θα μπορούσε να είναι με έναν Τζήμερο στην κεφαλή. Ω μον ντιέ να αναφωνήσουμε σε καδρόνια και οικοδόμους, πολύ μπας κλας αρχηγέ. Κάποτε ψάχναμε εναγωνίως τους διάφορους φιλόσοφους μιας κεντροαριστεράς ή πιο φιλελεύθερης άποψης σε κρυφές μπουατ και καταγώγια …ΩΣ ΕΔΩ! Τους θέλουμε μπροστάριδες πια.

    Για το δεύτερο μέρος , το ειδησειογραφικό , έχω να πω πως δε μου αρέσουν πια
    οι ειδησεις. Και ξενόφερτες είναι και δεν αφορούν πια κανέναν. Εδώ θέλω να πάμε πίσω, πίσω στις εποχές του Ωνασείου και του Ανδρέα που καθηλωμένοι στους δέκτες δέκα ώρες την ημέρα με σταυρουδάκια στα χέρια προσευχόμασταν για την ανάρωση του ηγέτη. Τώρα ούτε να φας μπροστά στην τηλεόραση δε μπορείς.
    ή θα βλεπεις Μερκελ ή τον παππούλη της δημοκρατικής αριστεράς να
    σπαράζει πως πρέπει να προστατεύσουμε τους ασθενείς συμπολίτες μας.
    Οι εφτα στις δεκα λέξεις ειναι η ανάπτυξη και οι δεκα στους δεκα απο το πασοκ
    απορουν πως με κοψιμο μισθων και συνταξεων δεν ερχεται η αναπτυξη. Να τα
    κλείσουμε τα δημόσια πανεπιστημια , να τα κανουμε ιδιωτικα όλα προτείνω εγω,
    σαμπως στα δημοσια δε σπουδασαν ολοι αυτοι?

  2. O σωστός τίτλος θα ήταν «ΔΥΟ ΡΗΤΟΡΙΚΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ».
    Γιατί;
    Διότι εκείνοι που δεν έχουν καταντήσει αδιαφορογουρούνια, δεν συμπεριλαμβάνονται στους δήθεν, επομένως δεν απευθύνεις σ’ αυτούς τα ερωτήματά σου.
    Οι άλλοι, εκείνοι που νοιάζονται μόνο για το τομάρι τους, ξέρουν πολύ καλά τι συμβαίνει, αλλά καμώνονται το αντίθετο. Συνεπώς σ’ αυτά τα τομάρια απευθύνεις τα ερωτήματά σου.
    Άρα, ρητορικά τούς τα θέτεις, μπας και ξεγουρουνέψουν τα τομάρια…

    Χαιρετώ

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.