Λίγα λόγια για τη Βίλα Αμαλία

š‘¤‘›—¨—

Η Βίλα Αμαλία, όπως και άλλες καταλήψεις στις μεγάλες πόλεις, λειτουργούσαν για πολλά χρόνια. Είναι αλήθεια ότι έδιναν ζωή σε ορισμένα νεκρά κτίρια. Όπως εννοεί τη ζωή κανείς. Πάντως από την παρακμή και την εγκατάλειψη, οι καταλήψεις είναι προτιμότερες. Είναι προτιμότερο να λειτουργεί ένα κτίριο υπό κατάληψη παρά να το παίζουν στην monopoly οι κυβερνήσεις που ονομάζουν ανάπτυξη τις μπίζνες τους με το κεφάλαιο. Δεν συμφωνώ ιδεολογικά με τις ομάδες οι οποίες συνηθίζουν να καταλαμβάνουν κτίρια, όχι επειδή τα καταλαμβάνουν, αλλά για άλλους λόγους που δεν είναι της παρούσης. Μπορεί μαζί τους να έχω χίλιες διαφωνίες. Εκατομμύρια όμως διαφωνίες έχω με όσους τους κατηγορούν, τους καταδικάζουν, τους χρεώνουν διάφορα φαιδρά και επιχειρούν να τους παρουσιάσουν ως το πρόβλημα της χώρας.

Πρόκειται για μια συνήθη τακτική. Στοχοποίηση μιας ομάδας έτσι ώστε να στραφεί σύσσωμη η κοινωνία απέναντί της. Πρώτα ήταν οι δημόσιοι υπάλληλοι, μετά οι συνταξιούχοι, μετά οι υπάλληλοι των ΔΕΚΟ, μετά οι υπάλληλοι των ΟΤΑ, μετά οι υπάλληλοι της Βουλής, πάντα οι μετανάστες και τώρα οι «γνωστοί-άγνωστοι». Κοινό σημείο αναφοράς ότι πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις τα μίντια σαν έτοιμα από καιρό εμφανίζονται διατεθειμένα να κατασπαράξουν την ομάδα που στοχοποιείται. Και φυσικά ένας εκφασισμένος λαός που με κανιβαλικό τρόπο μασάει ό,τι του σερβίρουν στο πιάτο της αποχαύνωσης.

Είναι προφανές όμως ότι η υπόθεση της Βίλα Αμαλία αναδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο ορισμένα από τα αδιέξοδα του αναρχικού χώρου. Καταρχάς δείχνει πόσο αποκομμένο είναι το αναρχικό κίνημα από τον υπόλοιπο λαό. Ποιος βγήκε να τους υπερασπιστεί; Κανείς! Λογικό, όταν επιτίθεσαι ή πανηγυρίζεις επιθέσεις απέναντι σε εργαζόμενους και έχεις ανάγει ως μοναδική πολιτική σου πάλη τον πετροπόλεμο με τα ΜΑΤ σε κάποια μεγάλη απεργία. Φυσικά δεν μπορώ να εξομοιώσω μια κατάληψη ενός δημόσιου κτιρίου με τις ομάδες που δημιουργούν τα επεισόδια. Άλλωστε αυτές έχουν αποδείξει αρκετές φορές πόσο …ευάλωτες είναι στην προβοκάτσια. Δεν είναι όμως όλοι οι αναρχικοί προβοκάτορες. Όμως οι πραγματικοί αναρχικοί δεν μπορούν παρά να μην χρεωθούν και τις προβοκάτσιες.

Επίσης αναδεικνύεται ο περιορισμός της πολιτικής δράσης του αναρχικού κινήματος. Αντί να ανοιχθεί στον λαό κλείνεται στα ντουβάρια και οργανώνει εντός αυτών τις δραστηριότητές του. Με το να μετατρέπεις σε φετίχ μια κατάληψη εξαντλείς την επαναστατικότητά σου βαυκαλιζόμενος ότι πέτυχες την επανάσταση εντός των τειχών. Όμως η ύπαρξη αυτών των καταλήψεων ενδεχομένως να έχει λειτουργήσει και ως βαλβίδα αποσυμπίεσης, ως χώρος εκτόνωσης των αναρχικών, ως ψευδαίσθηση της δήθεν νίκης τους απέναντι στο κατασταλτικό κράτος.

Όλα αυτά μέχρι τώρα. Τώρα το χουντικό, αστικό κράτος στραγγίζει κάθε ίχνος αντίστασης, ακόμα και αυτές που δεν το απειλούν άμεσα. Στην πραγματικότητα δεν κάνει τίποτα παραπάνω από το να επιβεβαιώνει την απόλυτη κυριαρχία του πάνω στον δημόσιο χώρο. Επιβεβαιώνει και τις αμφιβολίες όσων πιστεύουν πως δεν μπορείς να φτιάξεις νησίδες ελευθερίας σε ένα ανελεύθερο καθεστώς.

Advertisements

9 thoughts on “Λίγα λόγια για τη Βίλα Αμαλία

  1. ΑΠΟ ΝΑ ΤΑ ΠΑΡΟΥΝ ΟΙ ΜΠΟΜΠΟΛΑΣ ΚΟΚΚΑΛΗΣ ΤΡΑΠΑΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΚΙΑ ΛΟΙΠΟΙ «ΕΥΕΡΓΕΤΕΣ» ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ.

    ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΘΛΙΟ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΟΥ ΖΟΥΜΕ.

    ΟΜΩΣ ΟΣΟΙ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ Σ’ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΔΡΑΣΕΙΣ ΑΣ ΜΗΝ ΝΟΜΙΖΟΥΝ ΟΤΙ ΕΧΟΥΝ ΥΠΟ ΤΟΝ ΕΛΕΓΧΟ ΤΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΕΠΕΙΔΗ ΤΟΥΣ «ΚΑΤΕΚΤΗΣΑΝ» ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥΣ.
    ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΕΚΕΙ ΕΠΙΔΗ ΤΟ ΑΣΤΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΡΟΤΙΜΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΕΧΕΙ ΕΚΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑ ΤΟΥΣ ΕΧΕΙ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΤΗΣ ΣΤΟ ΤΑΞΙΚΟ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΠΟΥ ΘΑ ΔΙΕΚΔΙΚΕΙ ΟΧΙ ΖΒΗ ΣΤΑ ΧΑΜΟΣΠΙΤΑ ΤΑ ΕΓΚΑΤΑΛΕΛΕΙΜΕΝΑ ΑΛΛΑ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΑΞΙΠΡΕΠΕΙΑΣ ΚΑΙ ΕΥΗΜΕΡΙΑΣ ΓΙΑ ΟΛΟ ΤΟΝ ΛΑΟ.

    Η ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΕΝΟΣ ΚΤΗΡΙΟΥ ΑΔΙΦΟΡΟ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ – ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΛΗΓΜΑ ΣΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ. ΟΤΑΝ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΤΟ ΠΑΡΕΙ ΘΑ ΤΟ ΠΑΡΕΙ.

    ΓΕΙΑ ΣΑΣ

    1. «ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΕΚΕΙ ΕΠΙΔΗ ΤΟ ΑΣΤΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΡΟΤΙΜΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΕΧΕΙ ΕΚΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑ ΤΟΥΣ ΕΧΕΙ ΑΠΕΝΑΝΤΙ…» (θερσίτης)

      Το αστικό πολιτικό σύστημα θέλει τους αγωνιστές «νεκρούς». Τελεία. Ας μη χρεωθεί όμως και την παρακμή του αναρχικού κινήματος ούτε και την αδυναμία συγκρότησης του σε ταξικό οργανωμένο κίνημα δίπλα στο λαό , είτε αυτό ονομάζεται συνδικαλισμός και δημιουργία πρωτοβάθμιων είτε γειτονιά και λαικές επιτροπές. Γιατί ενω ο αναρχισμός δεν έχει αδιέξοδα , οι σημερινοί αναρχικοί έχουν χιλιάδες και αδυνατώντας να τα παρακάμψουν τα «μαντρώνουν» μέσα σε «βίλες» , «στέκια» , «γιαφκες» … Τα εργαλεία σας , η μέθοδος σας , η ιστορία σας, η
      επιστημολογία του αναρχισμού ουδέποτε μίλησε περι Αμαλίας ή Μαρία Κάλλας. Η
      αυτοκριτική είναι απαραίτητη αλλά οχι στο επίπεδο » Τόσα μας επιτρέπει το αστικό
      κράτος» …

  2. σε βλέπω να την ξαναγράφεις…. δεν ξέρω αν θα βελτιωθεί, είναι ένα θέμα που η μόνη σκοπιά που μπορεί να πιαστεί είναι εκείνη που θέλει την κρατική καταστολή να εμβληματοποιεί μια όχι και τόσο «επιίνδυνη» κατασταση όσο τα εγκαίνια μιας πολιτικής μηδενικής ανοχής (βλέπε ΝΥ Τζουλιάνι θεωρία του σπασμένου τζαμιού)

    υγ:Έλα μην κατεβάζεις τα μούτρα ξέρεις ποσο γουστάρω τα γραπτά σου

    1. Μην υποτιμάς τον αναρχισμό ως πολιτικό κίνημα. Δεν είναι ποινικό το θέμα, αλλά πολιτικό..

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.