Για τον Πάμπλο

Από σήμερα ο ουρανός της Θεσσαλονίκης θα είναι σκούρος. Η ατμόσφαιρα αμήχανη. Τα χαμόγελα θα βγαίνουν με περισσότερη δυσκολία. Η καρδιά θα χτυπάει σε χαμηλότερους σφιγμούς και η μνήμη συνειδητά θα αποφεύγει να επανέρχεται σε παλιές καλές εικόνες. Έτσι συμβαίνει συνήθως. Όταν θυμάσαι όμορφες στιγμές από το παρελθόν, προσπαθείς να μην τις ανασύρεις συχνά στην μνήμη και δημιουργείς αντιπερισπασμούς για να μην παρασυρθείς σε συγκρίσεις με το παρόν. Ο Πάμπλο Γκαρσία είναι πια παρελθόν από τον ΠΑΟΚ και καλά θα κάνουμε να τον ξεχάσουμε γρήγορα, γιατί όσο τον θυμόμαστε τόσο θα θυμώνουμε που έφυγε από κοντά μας.

apla-pamplo-gkarsia-1-315x236Ο ερχομός

Όταν ο Πάμπλο Γκαρσία συστήθηκε στο κοινό της Θεσσαλονίκης, ένα ζεστό μεσημέρι του 2008, λίγοι τον γνώριζαν. Οι περισσότεροι έμαθαν κάποιες βασικές πληροφορίες γι’ αυτόν. Αρχηγός της εθνικής Ουρουγουάης, με θητεία σε Μίλαν και Ρεάλ Μαδρίτης. Τελεία. Αυτά έφταναν για να διαβεβαιώσουν ότι κάποια κιλά μπάλα θα την ήξερε. Στην εποχή της αποσαρδελοποίησης αυτό από μόνο του θα ήταν ικανό να μαζέψει μερικές εκατοντάδες οπαδούς στο αεροδρόμιο.

Εκείνο όμως που έκανε τη διαφορά στην περίπτωση του Γκαρσία ήταν μια μη επικοινωνίσιμη έλξη προς το πρόσωπο του, από την πρώτη κιόλας στιγμή. Είχε «ΠΑΟΚόφατσα» που λέμε. Αγριάδα στο βλέμμα, τατουάζ στο σώμα, ανεπιτήδευτο μαλλί και μια γενικότερη αντιστάρ εμφάνιση που τον έκανε να διαφοροποιείται από συναδέλφους του που περνάνε περισσότερη ώρα μπροστά στον καθρέφτη φτιάχνοντας τις αφέλειες τους παρά στο γήπεδο με την μπάλα στα πόδια, ήταν στοιχεία ικανά να μπει από νωρίς στις καρδιές μας.

Τα πρώτα αγωνιστικά δείγματα γραφής, ωστόσο, δεν ήταν και πολύ ενθαρρυντικά. Έπαιξε σε κάποια φιλικά προετοιμασίας στην Κύπρο και στην πρεμιέρα του πρωταθλήματος, στην εκτός έδρας νίκη (0-2) με τον ΟΦΗ αντικαταστάθηκε λόγω τραυματισμού στο ημίχρονο. Εκείνη η περίοδος όμως ήταν αναγνωριστική για όλους. Ήταν η χρονιά που ο κόσμος έβλεπε πολλά νέα πρόσωπα μαζεμένα (Κοντρέρας, Μουσλίμοβιτς, Βιειρίνια, Ίβιτς, Μάρκος Αντόνιο κτλ.) και δυσκολευόταν ακόμα να ξεχωρίσει τον Special One.

Η μπουνιά στον Ντιόγκο και η αρχή του μύθου

Η περίφημη γροθιά στο στομάχι του «κακομαθημένου φλωρόγαυρου» Ντιόγκο κόστισε στον Πάμπλο Γκαρσία την ένταξή του στην μαύρη λίστα των διαιτητών και στον ΠΑΟΚ την δυνατότητα να τελειώνει πολλούς αγώνες με 11 παίκτες. Όμως αποτέλεσε τη στιγμή που θα έσπαγε ο πάγος με τους φίλους του ΠΑΟΚ και θα αποδεικνυόταν αυτό που ο ίδιος δεν κουράστηκε να αποδεικνύει για τα τέσσερα επόμενα χρόνια: ότι αποτελούσε την μετενσάρκωση του οπαδού μέσα στο γήπεδο.

Ξαφνικά ο Πάμπλο γίνεται μπλουζάκι, σύνθημα, είδωλο και σημαία για τους ΠΑΟΚτσήδες και κόκκινο πανί για όλους τους υπόλοιπους. Αρχίζει να λατρεύεται σαν θεός, κάθε του κίνηση αποκτά ενδιαφέρον και η αγάπη του κόσμου προς το πρόσωπό του μπορεί μόνο να συγκριθεί με αυτήν προς το πρόσωπο του Μπάνε Πρέλεβιτς. Όμως ο ίδιος δείχνει έκπληκτος. Δεν σταματά να δηλώνει ότι κάνει απλά τη δουλειά του και ότι του αρέσει η Θεσσαλονίκη και ο τρόπος που του φέρονται οι φίλαθλοι.

Αγωνιστικά, η πρώτη χρονιά του Πάμπλο κλείνει με την αποβολή στα playoff μετά από αγκωνιά στον Σιμάο και το μέλλον του γίνεται αμφίβολο, αφού ούτε ο προπονητής του, ούτε η διοίκηση μοιάζουν ξετρελαμένοι με την απόδοσή του. Το καλοκαίρι αρχίζουν οι μουρμούρες ότι μπορεί να φύγει, ότι υπάρχει ενδιαφέρον από τούρκικες ομάδες και διάφορα «ύποπτα» δημοσιεύματα. Το «κάτω τα χέρια από τον Πάμπλο» είναι όμως παλλαϊκό και δεν αφήνει πολλά περιθώρια στη διοίκηση Ζαγοράκη να σκεφτεί την λύση του συμβολαίου του. Αφήνει όμως μια δυσκολία στον Σάντος, ο οποίος έχει άλλα αγωνιστικά πλάνα, να διαχειριστεί την περίπτωσή του εγκαταλείποντας το αρχικό σχέδιο να παίξει ρόμβο με τον Βιτόλο στη βάση και τον Πάμπλο στον πάγκο. Ο Πορτογάλος βρίσκεται σε δύσκολη θέση μετά το κακό ξεκίνημα με τον αποκλεισμό από μια κάποια Χέρενφειν και χρησιμοποιεί τον Γκαρσία δίπλα στον Βιτόλο. Το δίδυμο πάει καλά και ο ΠΑΟΚ αρχίζει να πηγαίνει από νίκη σε νίκη. Και αν οι ήρωες πληθαίνουν στην Τούμπα, αν οι ντρίπλες του Βιειρίνια ξεσηκώνουν τον κόσμο, τα τρεξίματα του Βιτόλο εντυπωσιάζουν, η απλότητα του Κοντρέρας μαγεύει και το σύνολο της ομάδας πετάει, υπάρχει αυτός που κάθε του άγγιγμα στην μπάλα κάνει την κερκίδα να κοχλάζει, κάθε του κίνηση μοιάζει να βρίσκεται σε απόλυτη αρμονία με το περίφημο βουητό της Τούμπας.

Η παραμονή του έμοιαζε να είναι πια μονόδρομος για την ΠΑΕ. Και πώς να μην είναι, αφού όταν κλήθηκε να συζητήσει την ανανέωση του πρότειναν τα μισά χρήματα και αυτός τους απάντησε: φέρτε να υπογράψω.

Γιατί τόση αγάπη;

Ο Πάμπλο κατάφερε να γίνει αγαπητός από όλους, κατάφερε να γίνει ο οπαδός με στολή ακριβώς γιατί συνδύαζε όλα αυτά τα χαρακτηριστικά που είχε ο ΠΑΟΚτσής. Δυνατός, μαχητικός, τσαμπουκάς ακόμα και χωρίς λόγο, εριστικός ή ειρωνικός με τους αντιπάλους του, όμως φιλότιμος και ταυτόχρονα αρτίστας με τη μπάλα στα πόδια, μαγικό αριστερό πόδι και νοοτροπία μακριά από τον καθιερωμένο τρόπο ζωής των συναδέλφων του. Δεν σύχναζε στα μπουζούκια όπως οι υπόλοιποι συμπαίκτες του. Προτιμούσε το κυνήγι και την απλή ήρεμη ζωή. Δεν ταιριάζει η Μύκονος σε έναν Αριστερό, είπε όταν τον ρώτησαν για τις καλοκαιρινές του διακοπές.

Αυτή η αγάπη ήταν τέτοια που του συγχωρούνταν όλες οι παρασπονδίες. Όχι μόνο οι, ορισμένες φορές, αναίτιες αποβολές, αλλά και εντάσεις στα αποδυτήρια με θύματα τους προπονητές του. Η αλήθεια είναι ότι ο Πάμπλο κατάφερε να μαλώσει με όλους τους προπονητές με τους οποίους συνεργάστηκε, ακόμα και με τον Μπερέτα που έμεινε στον ΠΑΟΚ λίγες μόνο μέρες. Την ίδια όμως ώρα δεν υπάρχει συμπαίκτης του που να μην έχει πει τα καλύτερα για αυτόν, όχι μόνο για τις αγωνιστικές του αρετές, αλλά και για τον χαρακτήρα του.

Αυτός ο ατίθασος χαρακτήρας του ήταν που τον έκανε ακόμα πιο αγαπητό αντί να τον φθείρει. Θα ‘λεγε κανείς πως μεγάλη μερίδα του κόσμου θα προτιμούσε να εξαφανιστεί διοίκηση και προπονητής αρκεί να μην φύγει ο Γκαρσία.

Με το πέρασμα των ετών το σώμα του βάραινε, όμως ακόμα κι έτσι στον αγωνιστικό χώρο έλαμπε σαν φάρος. Δεν χρειαζόταν να παίζει καλά ή να κάνει κάτι περίτεχνο. Ήταν αυτός που τραβούσε το μάτι του φιλάθλου. Ακόμα κι αν απλά περπατούσε δεκάδες μέτρα μακριά από εκεί που παιζόταν η μπάλα.

Ο Πάμπλο έπαψε από καιρό να είναι για τους ΠΑΟΚτσήδες ποδοσφαιριστής. Έγινε ένα τοτέμ που έπρεπε με κάθε τρόπο να είναι κοντά τους. Να νιώθεις την παρουσία του, να ξέρεις ότι περπατάει κάπου σε αυτή την πόλη, ότι βρίσκεται κοντά στην ομάδα. Εκεί δηλαδή που επέλεξε και ο ίδιος να βρίσκεται λίγες μόνο ώρες αφού κήδεψε την μητέρα του.

Οι τίτλοι τέλους

Ίσως τελικά, για μια προσωπικότητα σαν τον Πάμπλο να είναι καλύτερο αυτό το φινάλε. Αν έμενε μέχρι το τέλος της χρονιάς θα έφευγε ταπεινωμένος από έναν προπονητή που δεν έχει πείσει ακόμα για την αξία του, από μια διοίκηση που ευχαρίστως θα τον αξιοποιούσε για εμπορικούς λόγους αλλά στην κρίσιμη στιγμή τον άδειασε και από έναν ιδιοκτήτη ο οποίος μπροστά στην λογική «εγώ είμαι το αφεντικό» δεν λογαριάζει από συναισθηματισμούς. Ο Πάμπλο δικαιούταν και πήρε ένα ξεχωριστό τέλος από τον ΠΑΟΚ, ανάλογο της προσωπικότητάς του. Έτσι για να μείνει πάντα χαραγμένη μέσα μας μια αίσθηση μη-εκπλήρωσης, μια έλλειψη η οποία θα μας τον θυμίζει σαν κάτι ξεχωριστό. Ένα συναίσθημα που τώρα μπορεί να είναι βαρύ, αλλά είναι έντονο και δυνατό, όπως ήταν και κάθε στιγμή που μας χάρισε. Συναίσθημα το οποίο δεν θα μπορούσε να σου δώσει κανένα παιχνίδι προς τιμήν του και καμία βράβευση. Πολλοί μεγάλοι αθλητές έκλεισαν έτσι τις καριέρες τους. Ο Μαραντόνα πιάστηκε ντοπαρισμένος, ο Ζιντάν αποβλήθηκε στον τελικό του Μουντιάλ. Το τέλος τους δεν μειώνει την αξία τους, αντίθετα επιβεβαιώνει ότι ακόμα και με το πέσιμο της αυλαίας τους παρέμειναν ξεχωριστοί για όσους τους αγάπησαν.

Advertisements

7 thoughts on “Για τον Πάμπλο

  1. μια κίνηση ανερμάτιστη ,με την έννοια του επιπόλαιου ή του ανόητου. Ο Γκαρσία
    ποδοσφαιροποίησε την έχθρα απέναντι στον «συγκεντωτικό αθηναικό κρατισμό» που κακά τα ψέματα είναι στο DNA του Παοκτζή.

    αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι ότι υπάρχει σύλλογος με το όνομα του πάμπλο, πράγμα που δεν έγινε ούτε με τον «μεγαλέξανδρο» Κούδα που ήταν
    στον παοκ σχεδόν τριάντα έτη, απο τα παιδικά του χρόνια.

    τις σημαίες σου τις κρατάς ψηλά και μόνο στην αναφορά τους υψώνεις την
    αριστερήν γροθιά αν είσαι και λίγο προοδευτικός. Τις έχεις εκεί να περιφέρονται
    είτε με αξιώματα είτε και δίχως αυτά στην ανάγκη και αν οι καιροί είναι χαλεποί.

    κρατάς σαφέστατα έναν παίχτη που χαρακτηρίζει την ομάδα σου «αγώνα και θυσία» . ίσως αυτό βέβαια να είναι κάτι που δεν μπορεί να καταλάβει μια ελληνορωσική τεχνοκρατική νοοτροπία ή ένας ηλίθιος προπονητής που
    εκθέτει συνεχώς τους παίχτες του (η διαφορά Λινεν με Δώνη είναι προφανής εδώ) αλλά σίγουρα ένας οπαδός το κατανοεί πολύ πιο άμεσα.

    ο Γκαρσία έχει γνώση λατινικής αμερικής , Ιταλίας , Ισπανίας , Ελλάδας σε
    επίπεδο πρωταθλημάτων. Θα ήταν δύσκολο να του δοθεί μια θέση στο σκαουτινγκ ή στην τεχνική ηγεσία ? Στην ανάγκη ας έπαιζε μπάλα και ένα χρόνο παραπάνω, έχει
    αρτιότερα αμυντικά χαφ το ελληνικό πρωτάθλημα ?

    Φερ’τον ρε βιντιάδη στην κιτρινόμαυρη παε !

    1. ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΚΟΥΔΑΣ. ΜΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΞΕΝΟΥ ΠΑΙΧΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ.

      ΠΙΣΤΥΕΩ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΔΩΝΗΣ ΜΟΝΟ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ. ΚΑΙ Η ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΔΕΙΧΝΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟΝ ΘΕΛΕΙ.

      ΚΑΙ Η ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΒΡΥΖΑ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΕΙΝΑΙ ΤΗΣ ΠΛΑΚΑΣ.

      ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ ΑΛΛΑ ΝΑ ΜΗΝ ΒΑΖΕΙ ΟΡΟ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΟΠΟΤΕ ΘΕΛΕΙ ΑΥΤΟΣ.

      ΣΤΗΝ ΑΕΚ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΑΕΙ.

      ΔΕΝ ΤΟΝ ΘΕΛΕΙ Ο ΚΑΤΙΔΗΣ.

      ΓΕΙΑ ΣΑΣ

  2. ΠΕΡΙΜΕΝΑ ΡΕ ΦΙΛΕ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΩ ΤΙ ΘΑ ΕΛΕΓΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΜΑ ΑΥΤΟ.

    ΥΠΟΨΙΑΖΟΜΟΥΝ ΟΤΙ ΘΑ ΕΚΑΝΕΣ ΜΙΑ ΑΝΑΦΟΡΑ ΚΑΙ ΧΑΙΡΟΜΑΙ ΠΟΥ ΤΟ ΚΑΝΕΣ.

    ΝΑ ΣΕ ΡΩΤΗΣΩ ΤΟ ΕΞΗΣ;

    ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΤΟΥ ΠΕΠΕΟΙΘΗΣΕΙΣ ΝΑ ΕΠΗΡΕΑΣΑΝ ΤΗΝ ΑΠΟΠΟΜΠΗ ΤΟΥ Η Η ΚΟΝΤΡΑ ΤΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΔΩΝΗ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΗΣ ΑΠΟΔΟΣΗΣ ΤΟΥ;

    Ο ΣΑΒΒΙΔΗΣ ΠΑΝΤΩΣ ΔΕΝ ΤΗΝ ΠΑΕΙ ΚΑΛΑ ΤΗΝ ΔΟΥΛΕΙΑ. ΠΕΡΙΜΕΝΕ ΓΙΑΝΝΗ ΝΑ ΠΑΡΕΙΣ ΚΑΝΑ ΚΥΠΕΛΛΑΚΙ, ΝΑ ΒΓΕΙΣ ΚΑΝΑ ΤΣΑΜΠΙΟΝΣ ΛΙΓΚ ΚΙ ΕΝΝΟΩΣ ΝΑ ΚΟΥΝΗΣΕΙ ΤΟ ΣΕΝΤΟΝΙ ΚΙ ΟΧΙ ΠΡΟΚΡΙΜΑΤΙΚΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΚΑΝΕΙΣ ΕΠΙΔΕΙΞΗ ΔΥΝΑΜΗΣΣ ΣΤΟΥΣ ΟΠΑΔΟΥΣ.

    ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ ΓΙΑΝΝΑΚΗ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΤΗΣ ΓΚΑΖΠΡΟΜ ΒΡΙΣΚΟΥΝ ΠΟΡΤΕΣ ΚΛΕΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΙΖΕΙΣ ΜΑΓΚΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΓΚΑΡΣΙΑ.

    ΚΑΚΟ ΤΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ ΤΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΛΑΟ.

    ΚΑΙ ΑΚΟΥΣΑ ΚΑΙ ΡΑΠΤΟΠΟΥΛΟ, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΡΕΙΑΝΟΣ ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟΣ ΝΑ ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΑΔΙΑΦΟΡΗΣΕ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΩΝ ΟΠΑΔΩΝ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΦΥΛΑΚΗ.

    ΚΑΛΑ ΛΕΕΙ ΝΑ ΠΑΘΟΥΝ, ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΝΟΜΟΣ.

    ΓΕΙΑ ΣΑΣ

    1. Καλησπέρα!
      Ας τα πάρουμε ένα-ένα:
      1. Για τις πολιτικές πεποιθήσεις του Πάμπλο: Ο ίδιος δηλώνει Αριστερός. Αυτή όπως ξέρουμε είναι μια πολύ χαλαρή πολιτική τοποθέτηση. Αριστερός μπορεί να δηλώσει και ο Ψαριανός. Δεν λέω βέβαια ότι ο Πάμπλο είναι Ψαριανός, αλλά δεν πιστεύω ότι η πολιτική του τοποθέτηση επηρεάζει την στάση του. Άλλωστε, μπορεί στο βάθος να έχει κάποια ιδεολογική καταβολή, αλλά στην πραγματικότητα της ζωής του έχει πάψει να είναι το παιδί που δούλευε σε φούρνο για να επιβιώσει.
      Επίσης, όσο αριστερός κι αν είναι, δεν το ¨πούλησε» και μαγκιά του. Αυτό που έβγαζε προς τα έξω ηταν ένας ιδιαίτερος τρόπος ζωής που δεν ξέρω αν σχετίζεται με την πολιτική του ταυτότητα ή με την ιδιαιτερότητα του χαρακτηρα του.
      Ως εκ τούτου δεν πιστεύω ότι έπαιξε ρόλο για την αποπομπή του το γεγονός ότι είναι αριστερός.

      2. Ο Σαββίδης λειτουργεί σαν φεουδάρχης και αυτό είναι εκνευριστικό. Ο Ρώσικος καπιταλισμός, στην σύντομή του ιστορία έχει δύο βασικά χαρακτηριστικά: Το ένα είναι ότι είναι στενά συνδεδεμένος με τη Μαφία και το άλλο οτι είναι απολύτως διαπλεκόμενος με το κράτος. Ο Σαββίδης λειτουργεί με την λογική του πάτερ-Φαμίλια μιας μαφιόζικης οικογένειας (δεν λέω ότι είναι μαφιόζος, λέω ότι είναι «πατριαρχική| η διοίκηση που προσπαθεί να επιβάλει). Η γνώμη μου είναι ότι η πραγματική του συμμετοχή στον ΠΑΟΚ είναι πολύ μικρότερη απο αυτή που θέλουν να του προσδώσουν τα ΜΜΕ. Δεν νομίζω δηλαδή ότι κάθεται στον καναπέ του στη Ρωσία και ασχολείται με τον ΠΑΟΚ. Άλλωστε, άλλου τύπου επιχειρήσεις τον ενδιαφέρουν στην πόλη μας και όχι το ποδόσφαιρο. Οπότε δεν ασχολείται με Γκαρσίες και οπαδούς στη φυλακή περισσότερο απο όσο χρειάζεται για να βγει ένα ρεπορτάζ.

      3. Για το αγωνιστικό: Ορισμένες από τις φετινές εμφανίσεις του ΠΑΟΚ ήταν απλά ντροπιαστικές, ακόμα και σε παιχνίδια που κέρδισε. Αν είσαι ο Δώνης και έχεις έναν παίκτη σαν τον Πάμπλο και δεν μπορείς να τον χρησιμοποιήσεις σε αγώνες εναντίον του Πλατανιά και του Πανθρακικού τότε φταις και εσύ, όχι μόνο αυτός.

      4. Μην ακούς Ραπτόπουλο, γιατί τα καμμένα εγκεφαλικά κύτταρα δεν αποκαθίστανται…

      1. ΛΟΓΩ ΤΩΝ ΣΚΗΝΙΚΩΝ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ ΣΤΟ EUROPE 1 ΜΙΛΑΣ ΚΑΙ ΕΧΕΙΣ ΔΙΚΙΟ. ΕΚΕΙ ΚΑΝΕΙ ΚΑΦΡΙΛΕΣ.

        ΣΤΟ ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΠΟΥ ΔΙΝΕΙ ΣΤΟ ΣΠΟΡ ΣΚΟΡ ΡΕΚΟΡ ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟΣ.

        ΒΕΒΑΙΑ ΕΣΥ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΣΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑ ΞΕΡΕΙΣ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΣΙΓΟΥΡΑ ΘΑ ΕΧΕΙΣ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΕΙΚΟΝΑ.

        ΣΥΜΩΝΩ ΟΤΙ Ο ΠΑΟΚ ΕΙΝΑΙ ΜΕΣΟ ΠΙΕΣΗΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΑΛΛΕΣ ΔΥΛΕΙΕΣ ΤΟ ΡΩΣΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ.

        ΑΛΛΑ ΕΣΤΩ ΚΙΑΙ Η ΜΗ ΗΘΚΗ ΕΣΤΩ ΣΤΗΡΙΞΗ ΤΩΝ ΟΠΑΔΩΝ ΜΑΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΦΥΛΑΚΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΝΕΟΚΟΠΗ ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΤΗΣ ΚΑΝΕΙ ΚΑΚΟ.

        Σ’ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΥ ΚΑΤΑΤΟΠΙΣΤΙΚΗ ΣΟΥ ΑΠΑΝΤΗΣΗ.

        ΓΕΙΑ ΣΑΣ

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.