Ο Λάκης και η αισθητική που μας αξίζει

lakis-lazopoulosΚάθε κρίση έχει την αισθητική που την εκφράζει. Το κραχ του ’29 γέννησε έναν Μπρεχτ. Το δικό μας έναν Λάκη. Ίσως όμως το ’29 να μην εκτιμούσαν, οι σύγχρονοί του, τον Μπρεχτ όπως εμείς σήμερα, που το πέρασμα του χρόνου απέδειξε ότι η λάμψη του χρυσού είναι αιώνια. Ίσως κάποια στιγμή, μετά από δεκαετίες, ο Λάκης να αναγνωριστεί για το ταλέντο και την προσφορά του.

Είχα καιρό να παρακολουθήσω εκπομπή του. Μπορεί και πάνω από ένα χρόνο. Ποτέ δεν μου άρεσε το «Τσαντίρι». Βλέπεις, έχω πάψει από καιρό να γελάω με αστεία με γιαγιάδες ή κλανιές ή ακόμα με γιαγιάδες που κλάνουν, έχω βαρεθεί να αισθάνομαι υποχρεωμένος να μπω στο παιχνίδι των διάφορων προσωπικοτήτων της trash tv, (έστω και από το ρόλο του υπεράνω, του κριτή, του γαμάτου και ψαγμένου τηλεθεατή) που ο Λάκης φροντίζει να βάζει στο σπίτι μας κάθε βδομάδα, με έχουν κουράσει τα γεμάτα κενό οργισμένα λογύδρια του, έχω σιχαθεί αυτό το deja-vu που μου προκαλούν ορισμένες ατάκες που έχω ακούσει ή διαβάσει αλλού και τις αντιγράφει στυγνά. Με λίγα λόγια, ο Λάκης δεν βγάζει πια γέλιο. Δόξα τω… διαδίκτυω μπορείς σήμερα να βρεις τρομερά πράγματα, αυθεντικά αστεία ή σατιρικά με τα οποία θα γελάσεις ή θα προβληματιστείς, χωρίς αυτός που τα μεταφέρει να μιλάει για τον εαυτό του σε τρίτο ενικό: «Η ΣΑΤΙΡΑ».

Έβλεπα σήμερα στο Τσαντίρι ένα παράξενο σκετς. Ο Καλυβάτσης gay (ας σταματήσει πια αυτό το στερεότυπο, έπαψε να είναι αστείο από καιρό) ντυμένος με την ναζιστική σημαία, ο Λαζόπουλος φυλακισμένος ντυμένος με στολή της Βέρμαχτ και ο Ζουγανέλης σε ρόλο Ότο Ρεχάγκελ, επίσης ντυμένος ναζιστικά. Οι διάλογοι που ακολούθησαν ήταν ένα κράμα στερεότυπης και κουραστικά επαναλαμβανόμενης μανιέρας, με ολίγη από σάτιρα καφενείου, και μπόλικο ντανταϊσμό. Το πράγμα δεν τραβούσε. Πόσο να γελάσεις με μια «αδερφή» που εκφράζει την σύγχρονη Ελλάδα που υποφέρει από την νέα ναζιστική Γερμανία; (τίποτα πιο πρωτότυπο δεν μπορούσες να σκεφτείς ρε Λάκη;)

Όμως ας αφήσουμε το «καλλιτεχνικό» μέρος του σκετς και ας πιάσουμε λίγο το πολιτικό:

Οι Γερμανοί θέλουν να μας πηδήξουν, να μας στήσουν στα τέσσερα. Εμείς είμαστε αδερφές, κραγμένες, αλλά παρόλα αυτά δεν θέλουμε να μας πηδάνε οι Γερμανοί. Ταυτόχρονα αποθεώνουμε τους Κύπριους που είπαν «νάιν» και που για αυτό τους πήδηξαν οι Γερμανοί, οι οποίοι πήδηξαν και εμάς γιατί τους είπαμε «γιαααα». Μέχρι στιγμής το συμπέρασμα είναι πως ό,τι και να πεις στους Γερμανούς θα σε πηδήξουν.

Άρα πρέπει κι εμείς να ξυπνήσουμε και να τους πούμε «νάιν», για να μας πηδήξουν όπως τους Κύπριους μάλλον, γιατί πιθανόν στο πολιτικό υποσυνείδητο του Λάκη οι Γερμανοί να είναι σαν τους βιαστές που αφού δεν μπορείς να τους αποφύγεις πρέπει να τους απολαύσεις.

Αυτό το κενό νοήματος παραλήρημα ομοφοβικής σάχλας, δεν ήρθε από το πουθενά. Πηγάζει απευθείας από την πολιτική σκέψη του Λάκη, η οποία όσο διαρκεί η κρίση αποδεικνύεται και πιο νηπιακή. Μέχρι τώρα είχαμε μπόλικη αντι-Μέρκελ, η οποία διανθιζόταν με πολύ από «χαζό Γιωργάκη», λίγο «κλέφτες πολιτικούς», αρκετές δόσεις «κακής Αριστεράς που δεν τα βρίσκει», λίγο «πλατεία» και γαρνίρισμα με συνομωσιολογίες. Τώρα ξαφνικά, λίγες ημέρες μετά τα πανηγύρια για την…κυπριακή αντίσταση και αφού τελικά οι αντιστασιακοί δεν μας βγήκαν και πολύ αντιστασιακοί, ο Λάκης ξαναβάζει απέναντί του την Άνγκελα Μέρκελ και την ξεσκίζει. Τρία χρόνια κρίσης και ο Λάκης δεν έμαθε τίποτα. Ούτε όταν τον πρόδωσε ο Ολάντ, οι Ρώσοι, οι Αγανακτισμένοι, το καλό ΠΑΣΟΚ που θα μας έσωζε από το κακό ΠΑΣΟΚ, ο Κουβέλης, και όποιος άλλος κατά καιρούς έγινε το ποιητικό αίτιο μιας από μηχανής λύσης που θα ερχόταν από ένα απροσδιόριστο μέλλον να μας λυτρώσει από μια απροσδιόριστη κρίση.

Το επίπεδο της αισθητικής, της τέχνης και του πολιτισμού είναι δεμένο με το επίπεδο της ταξικής πάλης. Όσο «ξύλινο», «παλαιολιθικό» και ξεπερασμένο κι αν ακούγεται. Οι Μπρεχτ, οι Λόρκες, οι Θεοδωράκηδες, οι Ξυλούρηδες και οι Ρίτσοι δεν βγήκαν από μόνοι τους, δεν έπεσαν από τον ουρανό. Γεννήθηκαν καλλιτεχνικά σε εποχές ταραγμένες άρα και έντονες. Η ένταση τράβηξε στα άκρα το ταλέντο τους και έγινε το καλούπι για να σμιλευτούν τραγούδια, ποιήματα, θεατρικά με την πραγματική ζωή των πραγματικών ανθρώπων. Η σημερινή εποχή έχει φορέσει έναν κιτς τηλε-μανδύα πάνω στα πάντα. Ο Λάκης είναι το αποτέλεσμα μιας χρόνιας καλλιέργειας ηλιθιότητας από την οποία αν δεν απαλλαγούμε θα μας κάνει ένα με αυτήν πιο γρήγορα κι από την κλανιά της γριάς.

Advertisements

18 thoughts on “Ο Λάκης και η αισθητική που μας αξίζει

  1. Ο κόσμος εδώ και πολύ καιρό αναζητά κάτι πολύ πιο δυνατό, κάτι πιο βαθύ από την επιφανειακή σάτιρα του Λαζόπουλου. Ο Λαζόπουλος απεικονίζει τα όρια του απελπισμένου πασόκου που ψάχνει φως στις θολές υποσχέσεις του σύριζα.
    Τα μουμουέ που ελέγχονται πλήρως από την άρχουσα τάξη, δεν έχουν επιτρέψει ακόμα να εκφραστεί κάτι πιο δυναμικό, πρωτοποριακό, ανατρεπτικό στη σάτιρα.
    Εμένα με κούρασε ο Λαζόπουλος. Τον βαριέμαι. Με αποσυντονίζει.

  2. εξαιρετικό κείμενο.
    Συνηθίζω να λέω πως όταν ένας καλλιτέχνης/αθλητής ασχολείται με την πολιτική, παύει να είναι αρεστό πρόσωπο. Θαύμασα τον Λάκη Λαζόπουλο στο επικό el Greco όμως γνωρίζοντας πως αυτός ο άνθρωπος ασκεί αυτού του είδους την σάτιρα που έχει πάψει από καιρό να με ενδιαφέρει, τότε αναθεωρώ και αναζητώ -όπως σημείωσες κι εσύ- άλλες πηγές διασκέδασης :[

  3. Να βγαλετε τον Κολοζωφ να κανει εκπομπη αν δεν σας αρεσει αυτος.

    Ομως νομιζω πως κατι αλλο σας πειραξε, απλα δεν το λετε με δικα σας λογια.

  4. Σεβαστη η αποψη σου…ανυπογραφε…Αν δεν σου αρεσει…δεν παρακολουθεις.Απλα τα πραγματα.

  5. Αν έδειχναν ολες οι εκπομπες αυτα που λεει ο Λακης, ισως ξεσηκώνονταν ο κοσμος που κοιμαται εδω και χρονια! Ο Λακης μια χαρα τα λεει, αλλα ποιος τον ακουει; Δεν βρισκω κατι πρπαγανδιστικο στην εκπομπη του, ουτε καποιο συμφερον να ελλοχευει.
    Κι οσο για τα τραγουδια χρειαζονται παντα στη ζωη μας, γιατι αλλιως θα χαμε τρελλαθει ολοι ανεξαιρετως! Κανεις δε ζει χωρις μουσικη.

  6. Πολύ βαθυστόχαστο το σχόλιο, αδελφέ μου.
    Μου φαίνεται ότι διακρίνω και κάποια πολιτική εμπάθεια ή κάνω λάθος, αγαπητέ …………. , που γράφεις κριτική χωρίς να υπογράφεις.
    Ο καθένας αντιλαμβάνεται το χιούμορ με το πνευματικοκοινωνικομορφωτικό επίπεδό του.
    Οσο για την σάτυρα την αντιλαμβάνεται κατα το δοκούν. Και κατά το δοκούν συμφωνεί ή όχι.
    Αλλά αυτό άστο, διότι «οι πράσινες, οι κόκκινες, οι θαλασσιές οι χάντρες» μπορεί να είναι ένα διασκεδαστικό τραγούδι αλλά «οι πράσινοι, οι κόκκινοι, οι μπλε ‘Ελληνες» είναι θλιβεροί, μονολιθικοί, αχόρταγοι …. ραγιάδες. Ακόμα…..

  7. Σίγουρα ο Λάκης για να είναι εκεί εξυπηρετεί κάποια συμφέροντα – και δικά του αλλά και της εξουσίας επειδή αν δεν ήταν έτσι, δεν θα τον είχαν εκεί. Και εγώ έχω κουραστεί με τα αστεία του και τα μελό του και μετά πάρε ενα τραγούδι και τί καλά περνάμε. Απο την άλλη όμως μιλά για μια πραγματικότητα που μας παιδεύει εδώ και χρόνια και δεν την αλλάζουμε. Αν θέλεις κάτι απλά για να γελάσεις βάλε κάτι άλλο – αλλά αν εκφράζανε όλοι το ίδιο ίσως να άλλαζε κάτι. END NATIONAL DEBT. Τώρα.

  8. (Λαζόπουλος, Ελληνοφρένεια και η αισθητική τους)=Μπρεχτ; Να τους μελοποιήσει κάποιος, να έχουμε μια σύγχρονη-ελληνική «Όπερα της πεντάρας»; Σύγκρυο!!! Θα τρίζουν τα κόκαλα του Μπρεχτ!!!

  9. Η θρησκεια γινεται το οπιου του λαου για σε αυτη καταφευγουν. και αποφευγουν στο να αγωνιστουν κατα του δυναστη τους,Ετσι στην επιθεωρηση θυμαμαι στην δικτατορια μερικες φορες που ειδα .θυμωνα απο το χαχανισμα και πως χειροκροτωντας κανεις αντισταση.ετσι και ο Λακης με την ιδια συνταγη αποκοιμιζει και εκτονωνει καθε προσπσθεια αντιστασης.ΛΑΟΣ ΑΝΟΡΓΑΝΩΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΤΙΠΟΤΑ .ΛΕΝΙΝ.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.