Λίγα λόγια για τα γεγονότα στην Τουρκία

turkeyΕίναι πάντα επικίνδυνο να προσπαθείς να εξάγεις ιστορικά συμπεράσματα από ένα γεγονός τη στιγμή που αυτό συμβαίνει. Παρασυρμένος από την ένταση της στιγμής, από τα συναισθήματα που προκαλεί η ίδια η πραγματικότητα, είτε αυτή φορά το αποκρουστικό είτε το αισιόδοξο πρόσωπό της, ενδεχομένως να βιαστείς, να μην εκτιμήσεις σωστά τις καταστάσεις και να εκτεθείς. Τα γεγονότα των ημερών στην Τουρκία εμφανίζουν και τις δύο αυτές αντίθετες εικόνες: η αποκρουστική αποφασιστικότητα της κρατικής καταστολής και η αισιόδοξη αυταπάρνηση των χιλιάδων διαδηλωτών, δείχνουν να συνυπάρχουν σαν οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.

Είναι πολύ νωρίς ακόμα για να μπορέσει κανείς να τοποθετηθεί για τα όσα συμβαίνουν στην γείτονα χώρα χωρίς να αποφύγει τις κοινοτοπίες ή τα εύκολα –αλλά πολλές φορές σωστά- συμπεράσματα. Ναι, προφανώς ο τούρκικος λαός ασφυκτιεί και ξεσπά. Ασφαλώς και το πάρκο ήταν μόνο η αφορμή. Σίγουρα η κρατική καταστολή απλά συμπληρώνει την πολλαπλή καταπίεση που υφίσταται ο τούρκικος λαός και ρίχνει λάδι στην φωτιά που ήδη έχει ανάψει. Προφανώς τα πράγματα θα ήταν εντελώς διαφορετικά αν στην Τουρκία υπήρχε μαζικό, οργανωμένο και ταξικά προσανατολισμένο κίνημα.

Μέχρι τώρα στα μέρη μας, η συζήτηση για τα γεγονότα στην Τουρκία έχει ακολουθήσει τρεις –κυρίως- κατευθύνσεις. Αυτές είναι:

Α) Η συνωμοσιολογική, η οποία εκπορεύεται κυρίως από τον ακροδεξιό-εθνικιστικό χώρο και διαχέεται από τις ίδιες «αξιόπιστες» πηγές, η οποία κάνει λόγο εκτός από το κυνήγι των Ελλήνων της Πόλης και για πράκτορες που απεργάζονται διάφορα σχέδια στα οποία πρωταγωνιστούν πάντα Εβραίοι και απώτερος στόχος είναι να πληγεί η Ελλάδα.

Β) Η εξεγερσιακή, η οποία προέρχεται από όσους αρέσκονται σε μια επιφανειακή αντίληψη της λαϊκής δράσης και στη βάση της πηγάζει από τη σοσιαλδημοκρατική σύλληψη: ο τελικός στόχος δεν είναι τίποτα, το κίνημα είναι το παν.

Γ) Η καθεστωτική, η οποία συμπυκνώνει ό,τι της είναι χρήσιμο από τις δύο παραπάνω και προβάλλει μια αντίληψη που όμοια της έχουμε δει και εδώ πολλές φορές: Νόμος και Τάξη!

Το γεγονός ότι οι διαδηλώσεις στην Τουρκία, παρά την μαχητικότητά και την επιμονή τους, δεν έχουν λάβει ξεκάθαρα ταξικά χαρακτηριστικά, αφήνει χώρο σε αυτού του τύπου τις αναλύσεις. Προφανώς δεν μπορεί κανείς να κάνει υποδείξεις στους Τούρκους που αυτή τη στιγμή δίνουν την ίδια τους τη ζωή σε αυτή τη μάχη. Ωστόσο, όποιος πραγματικά επιθυμεί την νίκη του τουρκικού λαού δεν μπορεί να μένει μόνο στο επίπεδο των συγκρούσεων και των οδοφραγμάτων και οφείλει να δει τη μεγάλη εικόνα. Είναι πολύ εύκολο αυτή την περίοδο να γίνονται συγκρίσεις με τα γεγονότα του Δεκέμβρη του 2008 ή με την Αραβική Άνοιξη. Εξίσου εύκολο είναι να ασχολούμαστε μόνο με την μορφή του κινήματος και όχι με την ουσία του, αναρτώντας εικόνες από τα γεγονότα (ένα ζευγάρι να φιλιέται, πιτσιρικάδες να σπάνε τα νεύρα των μπάτσων, νεαρούς να διαβάζουν μπροστά στα εκεί ΜΑΤ) προδίδοντας την ταξική μας αμηχανία.

Αφού, λοιπόν, όλοι ξεθάψαμε τελευταία τον Ναζίμ Χικμέτ, ας προσπαθήσουμε, αντί να τον αναμασάμε, να τον μεταφέρουμε από την αιωνιότητα της τέχνης στην αιωνιότητα της πραγματικής ζωής.

Advertisements

One thought on “Λίγα λόγια για τα γεγονότα στην Τουρκία

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.