Χιπ χοπ – Χρυσή Αυγή 1-0, αλλά σαν της Εθνικής

χιπχοπΤο παρακάτω κείμενο δεν αποτελεί απάντηση στο σχεδόν ομότιτλο του Νικήτα Κλιντ στην AthensVoice. Αποτελεί περισσότερο έναν προβληματισμό σχετικά με το τι θεωρούμε νίκη κόντρα στον φασισμό, τι πιστεύουμε πως είναι η επιτυχία μας και πως νομίζουμε ότι δρούμε σωστά και αποτελεσματικά.

Λίγες μέρες μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα οι έλληνες χιπχόπερς οργάνωσαν συνέντευξη τύπου. Γεγονός από μόνο του σημαντικό για όσους ακούν χιπ-χοπ, από όποια πλευρά του ποταμού κι αν βρίσκονται. Μόνο που ακούγοντας κανείς τις τοποθετήσεις των καλλιτεχνών λίγα πράγματα άξιζαν να συγκρατήσεις. Γενικόλογες κουβέντες οι οποίες περισσότερο περιστράφηκαν γύρω από την συνέντευξη την ίδια παρά για το γεγονός της δολοφονίας του Παύλου. Θαρρείς και το θέμα των ημερών ήταν η μάζωξη των χιπχόπερς και όχι η πολιτική δολοφονία ενός αντιφασίστα ράπερ. Στο ίδιο πνεύμα κινήθηκαν ορισμένοι, μεταξύ αυτών και ο Νικήτας Κλιντ στην εκπομπή του Πρετεντέρη, και τις ημέρες που ακολούθησαν. Η παγκόσμια γλώσσα της μουσικής, οι καλλιτέχνες που ενώνουν τις φωνές τους κοκ. Τόση αυτοαναφορικότητα! Τόση εμφανώς αμήχανη αυτοαναφορικότητα!

Λίγες από τις τοποθετήσεις είχαν πραγματική αξία. Οι περισσότερες ήταν αποπολιτικοποιημένες έως ακαταλαβίστικες. Και αν από τον B.D.Foxmoor, κατά κόσμο Μιχάλη Μυτακίδη, περιμένεις να ακούσεις εκφράσεις του τύπου σκοταδομεγάλωτα σφαχτάρια στον τόπο της φυγής που μυρίζει κακό, δεν περιμένεις το ίδιο από άλλους που λένε πως το θέμα είναι να ποτίσουμε με φως τις παραστρατημένες ψυχές των δολοφόνων του Παύλου. Σαν να ήθελαν να αποπολιτικοποιήσουν την δολοφονία, σαν να ήθελαν να ισχυριστούν πως η δολοφονία του Παύλου ήταν ζήτημα, στη χειρότερη περίπτωση, αισθητικής. Ένιωθες λες και το χιπ-χοπ εκπροσωπούσε κάτι που δεν είναι, έναν χυδαίο απολιτίκ μεταμοντερνισμό, μόνο και μόνο για να πείσει για την διαφορετικότητά του. Στο μυαλό μου ήρθε συνειρμικά ένα από τα πιο έξυπνα κείμενα που διάβασα πρόσφατα, όχι άμεσα σχετικό με την περίπτωση.

Όμως αλήθεια, τι θεωρούμε νίκη ή έστω γκολ κατά της ΧΑ; Μια συνέντευξη τύπου; Προφανώς όχι. Το γεγονός ότι μαζεύτηκαν όλοι μαζί στο ίδιο τραπέζι και παραμέρισαν τις διαφορές και τους εγωισμούς τους; Προφανώς αυτό εννοεί ο συντάκτης του κειμένου και ένας από τους πιο ένθερμους θιασώτες της «συνένωσης». Μα, αναρωτιέμαι, είναι τόσο απλή η λύση ενός προβλήματος; Η συνένωση; Πρόκειται προφανώς για μια παιδαριωδώς άτοπη πολιτική θέση η οποία επαναλαμβάνεται από τους λάτρεις της συναίνεσης. Θέση η οποία επαναλαμβάνεται σε κάθε πρόβλημα: Να κάτσουν όλοι στο ίδιο τραπέζι να βρουν λύση για την ανεργία, να συζητήσουν οι πολιτικοί παραμερίζοντας τις διαφορές τους για τα προβλήματα της νεολαίας κτλ. Το πόσο ουτοπικό είναι να πιστεύεις πως έτσι λύνονται τα προβλήματα είναι αχρείαστο να αναφερθεί, αφού η ίδια η πραγματικότητα δίνει τις αποδείξεις.

Ας μην κρυβόμαστε, υπάρχει κόσμος ο οποίος επιζητά την συναίνεση μανιωδώς. Αυτοί οι οποίοι φοβούνται την σύγκρουση. Όχι ότι τους αρέσει ο κόσμος που ζουν, αλλά δεν είναι και σίγουροι ότι θέλουν να ρισκάρουν να ζήσουν σε έναν άλλο κόσμο. Ψάχνουν λύσεις στο «έλα να τα βρούμε», «όλοι μαζί, να αφήσουμε στην άκρη τις διαφορές μας», προσπαθώντας να αμβλύνουν όποια άποψη τους φαίνεται «ακραία», έντονη, διαφορετική. Όταν έχεις αποδεχθεί και οικειοποιηθεί αυτόν τον τρόπο σκέψης, δεν «βγάζεις λάδι» τους φασίστες επειδή το θέλεις, αλλά επειδή έχεις ήδη γίνει για αυτούς πιο ακίνδυνος κι από τον «αντιφασίστα» Πρετεντέρη.

Η σύγκρουση με τον φασισμό πρέπει να είναι ολοκληρωτική, ταξική, πολιτική και πολύμορφη. Τον Χίτλερ δεν θα μπορούσε να τον σταματήσει ένας Γκάντι. Τον σταμάτησε όμως ο Κόκκινος Στρατός. Με τα όπλα. Για όσους αυτό αποτελεί αντίστοιχη φασιστική βία μια θέση στον παράδεισο της δημοκρατικής συναίνεσης τους περιμένει. Προφανώς τους περιμένει και μια θέση στην αιωνιότητα της ελληνικής χιπ χοπ σκηνής, αφού κατάφεραν το – για αυτούς- ακατόρθωτο. Ας συνεχίσουν να γράφουν ακίνδυνα τραγούδια, ας καταδικάζουν και τη βία από όπου προέρχεται, ας δημιουργήσουν ένα κοινό το οποίο θα ταυτίζει το απολιτίκ με το ακομματίκ, μπερδεμένο στην πολιτική θολούρα των καλλιτεχνών που θα ακολουθεί.

Αν θεωρεί η χιπ χοπ κοινότητα ότι έχει βάλει γκολ στους χρυσαυγίτες, τότε η πραγματικότητα την διαψεύδει. Ένας ράπερ είναι νεκρός από μαχαίρι χρυσαυγίτη και εγώ δεν μπορώ να βρω κανένα θετικό σε ό,τι έχει προκύψει από τότε. Αν πάλι κάποιος επιμένει ότι κάτι κέρδισε το χιπ χοπ από αυτά που συνέβησαν, τότε μάλλον αυτή η νίκη είναι σαν αυτές που πετυχαίνει συχνά η εθνική στο ποδόσφαιρο: ανούσια, άνευρη και με κακό θέαμα!

Advertisements