Το δικό μου χιπ χοπ

Το παραπάνω κείμενο φιλοξενήθηκε στο ιστολόγιο redflecteur

Redflecteur

Το δικό μου χιπ χοπ δεν άνθισε στα χλιδάτα στούντιο, δεν γεννήθηκε σε πεντάγραμμα και ωδεία. Φτιάχτηκε στους δρόμους των γκέτο από Αφροαμερικανούς «εξόριστους» από την καθώς πρέπει κοινωνία των ΗΠΑ.

Το δικό μου χιπ χοπ δεν επικαλείται το παρελθόν για να αποδείξει την αξία του. Είναι δεν είναι 35-40 ετών και πρόλαβε να περάσει από όλες τις φάσεις ανάπτυξής του.

Το δικό μου χιπ χοπ δεν είναι μερικοί μισογύνηδες νέγροι που «μιλάνε» αντί να τραγουδάνε. Είναι μια συνέχεια της μαύρης μουσικής που επενδύθηκε με στίχους που πονάνε γιατί είναι αφτιασίδωτοι.

Το δικό μου χιπ χοπ δεν είναι συμμορίες με όπλα που σκοτώνονται για το τίποτα. Είναι ζωή  που φτιάχνεται από ανθρώπους που γεννήθηκαν στην κόλαση και την νιώθουν σαν το σπίτι τους.

Το δικό μου χιπ χοπ δεν γουστάρει, αλλά δικαιολογεί τους ζάμπλουτους νέγρους που φορούν χρυσές καδένες και αλυσίδες. Ωστόσο προτιμά να τους βλέπει όπως είναι: απόγονους των…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 250 επιπλέον λέξεις

Advertisements