Μετά το low bap διήμερο

bdΟ γράφων τούτο το ιστολόγιο είναι εν ενεργεία λάτρης του διεθνούς hiphop και υπήρξε για χρόνια ακραιφνής ακόλουθος του lowbap, γι΄αυτό είναι ευκαιρία για ένα διάλειμμα από τις πολιτικού περιεχομένου αναρτήσεις για να δώσουμε λίγο χώρο στην επί σκηνής επανένωση των ActiveMember και την επανεμφάνιση των Βαβυλώνα και των Brigada.

Αυτήν την επανένωση την περίμεναν πολλοί με την ίδια θέρμη που άλλοι περιμένουν την λεγόμενη ένωση της Αριστερας.  Ήταν ένα διήμερο παράξενο. Ένα γεγονός από αυτά που σου μένουν χαραγμένα. Όχι ακριβώς ιστορικό, άλλωστε δεν θα πρέπει να ευτελίζουμε την έννοια ιστορία χρησιμοποιώντας την για να χωρέσουμε σε αυτήν μια συναυλία, αλλά σίγουρα σημαντικό, από εκείνα που θα θυμάσαι για πολλά χρόνια.

Είχα να δω live των Active Member από το 2004. Σταμάτησα να τους ακολουθώ λίγο μετά από την εποχή που αποχώρησε ο Νικήτας Κλιντ, κατά κόσμο Xray. Άκουγα περιστασιακά τα τραγούδια που έβγαζαν αλλά το κλίμα στις συναυλίες δεν μου ήταν και πολύ ευχάριστο. Δεν ήταν «όλα όμορφα πια». Μάλλον ποτέ δεν ήταν όλα όμορφα, αλλά αυτό ήταν κάτι που έπρεπε να αποχωρήσει ο Νικήτας για να το διαπιστώσουμε. Να φύγει από το μάτι η τσίμπλα που μας έμεινε από την εποχή της εφηβείας όταν ψάχναμε για πρότυπα, ήρωες και παραδείγματα προς μίμηση.

Τα χρόνια που ακολούθησαν παρακολουθούσα από μακριά τη δουλειά και των δύο πρώην Active Member όπως –απ’ότι κατάλαβα- οι περισσότεροι. Χωρίς ιδιαίτερο θαυμασμό όμως. Όπως χαλιόμουν με την εμφάνιση του Νικήτα στα  MAD Awards έτσι χαλιόμουν και με τα τραγούδια του Μιχάλη που έβριζαν τον Νικήτα ή τους άλλους που αποχώρησαν. Τον πρώτο καιρό όλοι όσοι ασχολούμασταν τότε ενεργά με την φάση θέλαμε να τους ξαναδούμε μαζί, όμως είχαμε καταλάβει ότι αυτό δεν θα συνέβαινε ποτέ.

Έπρεπε να δολοφονηθεί ο Παύλος Φύσσας για να γίνει; Οι ίδιοι λένε ότι δεν ήταν αυτός ο λόγος  και αυτό μάλλον ισχύει. Θα μπορούσαν να κάνουν μια συναυλία «μνημόσυνο» για τον Παύλο και να τελειώσει εκεί το πράγμα. Όμως δεν το έκαναν. Αντίθετα προτίμησαν να μην «πατήσουν» πάνω στην δολοφονία γι’ αυτό και απέφυγαν τις αναφορές σε αυτήν τόσο πριν όσο και κατά τη διάρκεια του διημέρου. Επιλογή τους, σεβαστή και μαγκιά τους.

Πηγαίνοντας στην συναυλία ένιωθα μια αμηχανία. Μπαίνοντας στον χώρο έβλεπα ότι την ίδια αμηχανία ένιωθαν κι άλλοι συνομήλικοι μου που είχαν επίσης μια δεκαετία να δουν τέτοιο live. Μετά από τέσσερα-πέντε κομμάτια ήταν σαν να μην είχε περάσει μια μέρα. Το μόνο που έλειπε ήταν φίλοι από τα παλιά που μαζί ανηφορίζαμε προς τον Αέρα σχεδόν κάθε βδομάδα, ανεβοκατεβαίναμε Αθήνα-Θεσσαλονίκη για ένα λάιβ, περνούσαμε ώρες ατελείωτες ακούγοντας τους δίσκους και συζητούσαμε χωρίς σταματημό για το low bap.

xrayΟ μεγαλύτερος φόβος μου πηγαίνοντας ήταν να μην επιβεβαιωθεί ο Μαρξ ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται ως τραγωδία ή ως φάρσα. Τελειώνοντας η συναυλία όμως ένιωθα μια πληρότητα. Σαν να έγινε αυτό που χρειαζόταν για να κλείσει ένας κύκλος. Άλλωστε έχουν περάσει τόσα χρόνια που δεν μπορούν να επαναληφθούν ή να αντιγραφούν κάποια πράγματα. Όλοι έχουν τραβήξει τους δρόμους τους. Άλλοι «βάλαν το χιπ χοπ στα σκυλάδικα», άλλοι στα ριάλιτι, άλλοι στα υπόγεια κι άλλοι απλά σπίτι τους.

Περισσότερη αξία από το ίδιο το γεγονός της επανένωσης έχει το γεγονός ότι από εδώ και πέρα θα σταματήσει –ελπίζω- να καλλιεργείται στις συνειδήσεις νέων παιδιών ένα χαζό και ανώφελο μίσος. Θα μπορούμε να ακούμε τις μουσικές μας και να γουστάρουμε χωρίς να χρειάζεται να δώσουμε πιστοποιητικό μουσικών φρονημάτων. Να περνάμε καλά και αν μια στο τόσο έχουμε την ευκαιρία να ξανακούμε αγαπημένα τραγούδια από το παρελθόν να τα χαιρόμαστε χωρίς να το  θεωρούμε εξωπραγματικό.

Advertisements