Eurovision: Ας μην μιλήσουμε για τρίχες

Eurovision

Ας κάνουμε ένα μικρό σχόλιο για την Eurovision

 Υπάρχουν δύο απόψεις που συνήθως εκφράζονται τέτοιες μέρες. Η μια είναι των οπαδών της Γιουροβίζιον που γουστάρουν ό,τι έχει σχέση με τον διαγωνισμό. Η άλλη είναι εκείνων που είτε από δήθεν κουλτουριαροσύνη είτε από συντηρητισμό περιμένουν να δουν κανέναν γκέι, λεσβία ή τρανς για να μιλήσουν για «πανηγυράκι» ή «φεστιβάλ ανώμαλων» κτλ.

Κανείς, ή σχεδόν κανείς δεν μπαίνει ποτέ πιο βαθιά από ερωτήματα του τύπου είναι ή δεν είναι αποκρουστικό το θέαμα μιας τρανς ή ενός γκέι.

Δεν με ενδιαφέρει καθόλου το «καλλιτεχνικό μέρος» της Γιουροβίζιον. Άλλωστε δεν βρίσκω τίποτα το ενδιαφέρον σε χαμηλής αισθητικής ανταγωνισμούς δευτεροκλασσάτων μαριονετών των υπολειμμάτων της μουσικής βιομηχανίας. Με ενδιαφέρουν όμως τα γύρω-γύρω.

Για παράδειγμα η συζήτηση για το κατά πόσο είναι αποκρουστικό ή επικίνδυνο το θέαμα μιας τρανς ή ενός γκέι ή κατά πόσο αυτό αποτελεί ελευθερία έκφρασης.  Αν κάτι με ενοχλεί στην υπόθεση δεν είναι οι τρίχες της τραγουδίστριας ή το εσώρουχο κάποιας άλλης. Είναι  ότι ζητήματα όπως η ομοφυλοφιλία, η ελευθερία της έκφρασης, η δυνατότητα κοινωνικά αποκλεισμένων ομάδων να έχουν το 3λεπτο της δημοσιότητάς τους γίνεται με όρους γιουροβίζιον και καλούνται να θεμελιώσουν τους κυρίαρχους σε αυτά τα ζητήματα λόγους από τη μία οι Δάφνες Μπόκοτα και από την άλλη η τρας σκοταδιστική σαβούρα που ξημεροβραδιάζει στα περιθωριακά φασιστοκάναλα.

Με ενοχλεί που γίνεται και η Γιουροβίζιον ένας απολιτίκ θεσμός εφαρμογής της πολιτικής της Ε.Ε. Αποδοκιμασίες κατά της Ρωσίας και πύρινοι, κενοί περιεχομένου λόγοι υπέρ της Ουκρανίας την ώρα που οι Ουκρανοί φιλοευρωπαίοι Ναζί καίνε ανθρώπους ζωντανούς.

Με ενοχλεί που δεν αναρωτιέται κανείς τι έχουμε κάνει και αξίζουμε τόση υποκουλτούρα, τόση αισθητική ταλαιπωρία; Με ενοχλεί που δεν έχουμε κάνει την ερώτηση: τι δεν έχουμε κάνει για να την γλιτώσουμε; Και δεν έχουμε δώσει την απάντηση: κλείνουμε την τηλεόραση που και που.

Advertisements