τρία ερωτήματα για την νίκη Ρωμανού

romanos-video-708

Τώρα που τελείωσε η απεργία πείνας του Ρωμανού ας δούμε με μεγαλύτερη νηφαλιότητα και χωρίς τις υπερεπαναστατικές φανφάρες που κυκλοφορούσαν αδέσποτες τις τελευταίες μέρες, ορισμένα πράγματα που αξίζει να συζητηθούν.

Ποιός κέρδισε τι;

Αναμφισβήτητα υπάρχει μια μεγάλη νίκη σήμερα. Η νίκη είναι του ίδιου του Νίκου Ρωμανού. Κέρδισε. Κέρδισε για τον εαυτό του να εξασκήσει το δικαίωμα του για λίγες ανάσες ελευθερίας. Έδωσε με πολύ μεγάλο θάρρος αυτή τη μάχη και τα κατάφερε. Η εκτίμηση προς το πρόσωπό του είναι πια δεδομένη και η στάση του αναγνωρίζεται ακόμα και από όσους διαφωνούν με τις πράξεις του.

Η νίκη του Ρωμανού όμως είναι αυστηρά προσωπική και όχι πολιτική. Σε πολιτικό επίπεδο το κέρδος ποιο είναι; Μήπως θα πρέπει να μας προβληματίσει το γεγονός ότι εισάγεται -και μάλιστα με ομόφωνη απόφαση- το βραχιολάκι παρακολούθησης στη ζωή μας; Υπήρχε περίπτωση να περάσει τόσο εύκολα μια απόφαση η οποία σε άλλες περιπτώσεις θα χαρακτηριζόταν παραβίαση των Ανθρώπινων Δικαιωμάτων;
Αν υπάρχει όμως κάτι αισιόδοξο είναι το γεγονός ότι κάποιος -επιτέλους- νίκησε. Κάποιος κατάφερε να κατακτήσει μια διεκδίκηση από την σκληρότερη κυβέρνηση των τελευταίων ετών, σε μια ιστορική συγκυρία που δικαιώματα και κατακτήσεις κάνουν καθημερινά φτερά. Χωρίς να κάνουμε ήρωα τον Ρωμανό, πρέπει να αντιληφθούμε ότι η επιμονή, το θάρρος, η αυτοθυσία μπορούν να κερδίσουν μάχες.

Γιατί απεργία πείνας;

Είμαι γενικά ενάντια στην απεργία πείνας ως μέσο διεκδίκησης. Μια νικηφόρα απεργία πείνας δίνει το δικαίωμα στο σύστημα να δείξει τα φιλάνθρωπα χαρακτηριστικά του. Φανταστείτε για παράδειγμα ο Σαμαράς να ζητούσε προχτές να δοθεί λύση. Από ακροδεξιός φασίστας θα γινόταν για τα μάτια του κόσμου καλόψυχος και συμπονετικός ανθρωπιστής πολιτικός. Ή αν παρενέβαινε ο Παπούλιας. Από εργαλείο υπογραφής Π.Δ. θα μετατρεπόταν σε καλοκάγαθος παππούλης που θυμήθηκε τα σοσιαλιστικά του χρόνια.

Υπάρχει βέβαια και το χειρότερο: Να διακόψει αυτοβούλως ο απεργός γιατί δεν αντέχει άλλο. Λογικό. Δεν μπορούμε να διανοηθούμε πόσο δύσκολη και επίπονη διαδικασία είναι αυτή. Είναι μεγάλο το ρίσκο που παίρνεις. Τα ποντάρεις όλα με πολλές πιθανότητες να πας πάσο.

Δεν μιλάμε για γελοιότητες τύπου Μιχελογιαννάκη ούτε εκείνου που συνελήφθη πρόσφατα για τρομοκρατία, εκείνου που σημείωνε σε ντοσιέ ποιον θα χτυπήσει, που και πως, του οποίου η απεργία πείνας κράτησε μεταξύ πρωινού και μεσημεριανού.

Μιλάμε για ένα μέσο πάλης που για να χρησιμοποιηθεί πρέπει να είσαι τόσο αποφασισμένος όσο και αδικημένος, έχοντας παράλληλα εξαντλήσει κάθε άλλο πιθανό τρόπο. Ο Νίκος Ρωμανός με την απεργία πείνας κατάφερε να συγκινήσει με την αντοχή και τη δύναμή του. Αλλά η συγκεκριμένη μορφή πάλης έχει αυτό το χαρακτηριστικό: είναι τόσο έντονη που από ένα σημείο και μετά ξεχνάς τα αιτήματα και το δίκαιο του αγώνα και το ενδιαφέρον περιστρέφεται κυρίως στο αν θα ζήσει ή θα πεθάνει ο απεργός. Σκεφτείτε ότι στην περίπτωση του Ρωμανού πολλοί από τους υπερασπιστές του επιχειρηματολογούσαν υπέρ του δικαιώματος να σπουδάσει για να γίνει καλύτερος πολίτης, πράγμα που ο ίδιος ο Ρωμανός ουσιαστικά απέρριπτε με την δήλωσή του, λέγοντας ότι αυτό είναι απλά η αφορμή.

Άλλωστε όπως λέει και το κλισέ, ένας αγωνιστής είναι πιο χρήσιμος ζωντανός παρά νεκρός.

Για μια τράπεζα;

Για κάποιους αναρχικούς, όπως ο Νίκος Ρωμανός, έχω πολύ καλή άποψη. Κυρίως για τις προθέσεις τους. Ειδικά όταν αυτοί, όπως ο Ρωμανός, είναι παιδιά πλούσιων οικογενειών. Αυτό που εκτοξεύεται ως κατηγορία είναι στην πραγματικότητα πολύ τιμητικό. Ένα παιδί που θα μπορούσε να τα έχει όλα αποφάσισε να τα χάσει όλα για να μείνει πιστός στην ιδεολογία του.

Το ερώτημα μου δεν έχει να κάνει με την θεωρία της αναρχίας, ούτε προσπαθεί να επιλύσει διαφορές που δεν έλυσαν ο Μπακούνιν με τον Μαρξ. Το ερώτημά μου είναι αν αξίζει σε έναν αγωνιστή να θυσιάσει την ελευθερία του (όση από αυτή έχει στον καπιταλισμό), να βγάλει τον εαυτό του εκτός μάχης, να κινδυνεύσει να σκοτωθεί, να φυλακιστεί, να βασανιστεί σωματικά και ψυχικά για να ληστέψει μια τράπεζα. Είναι δυνατόν να υπάρχει ένας άνθρωπος σήμερα ο οποίος να πιστεύει ότι ο καπιταλισμός ή το κράτος θα διαλυθούν αν γίνει μια ληστεία μιας τράπεζας; Ή αν κάψουμε δύο ΑΤΜ; Η απάντηση είναι ότι είναι συμβολική κίνηση. Και τότε ξαναρωτάω: για μια συμβολική κίνηση αξίζει να ρισκάρεις τα πάντα;

Πολλοί άνθρωποι, πολλοί αγωνιστές έφτασαν και φτάνουν στο σημείο της τελικής μάχης. Στο σημείο που ή θυσιάζεσαι ή χάνεις. Εκεί όπου δεν υπάρχει γυρισμός. Αν είναι να πάρεις τόσα ρίσκα καλό είναι να το κάνεις για κάτι που αξίζει τον κόπο. Το να κλέψεις τα ασφαλισμένα λεφτά μιας τράπεζας προσφέρει ασύγκριτα και δυσανάλογα ελάχιστα στον αγώνα σου σε σχέση με το ρίσκο που παίρνεις.

Η πύρρειος νίκη του Ρωμανού να γίνει η αρχή. Κυρίως να γίνει η απόδειξη ότι οι χαμένοι αγώνες είναι αυτοί που δεν δίνονται. Ας γίνει το λάδι στην φωτιά που σιγοκαίει και πρέπει να φουντώσει.

Advertisements

13 thoughts on “τρία ερωτήματα για την νίκη Ρωμανού

  1. «ούτε εκείνου που συνελήφθη πρόσφατα για τρομοκρατία, εκείνου που σημείωνε σε ντοσιέ ποιον θα χτυπήσει, που και πως, του οποίου η απεργία πείνας κράτησε μεταξύ πρωινού και μεσημεριανού.»

    Αν εννοείς τον Σταμπούλο, μια χαρά οριακή ήταν η κατάστασή του τη μέρα που την σταμάτησε, αφού η απεργία του ήταν πείνας-δίψας.

  2. Τα σταλινικά απολιθώματα είναι λογικό ως γεννημένοι γενίτσαροι και ραγιάδες, δηλαδή ως ΕΛΛΗΝΕΣ-ΓΚΙΑΟΥΡΗΔΕΣ, να βγάζουν την ίδια απύθμενη σκατοψυχία, κόμπλεξ και μίσος που βγάζουν οι υπόλοιποι μικροαστοί αυτής της σάπιας χώρας.
    Προφανώς εδώ μέσα ξέρουν όλοι το πώς ζούσε ο Ρωμανός τα τελευταία χρόνια (που είχε εξαφανιστεί από το σπίτι του, μάλλον θα του έστελναν επιταγές), αλλά είναι και μέντιουμ, αφού μπορούν να προβλέψουν και τι θα απολαμβάνει στο μέλλον.
    Ειδικά το σχόλιο του Ανώνυμος, εκτός από την απίστευτη μικροψυχία και κακία τους, θα μπορούσε να είναι κάλλιστα σχόλιο χρυσαυγίτη, δεν διαφέρει σε τίποτα. Μην παραμυθιαζόμαστε, ποια απεργία πείνας, εμείς και κανένας άλλος, μόνο κκε, παμε και κόκκινη Λιάνα, κόμμα-πατρίς-ορθοδοξία, ειρωνεία για ό,τι δεν μπορεί όχι να φτάσει η αλεπού, αλλά ούτε καν να διανοηθεί το μυαλουδάκι του, ήταν παρών και σε όλες τις απεργίας πείνας τόσα χρόνια και έβλεπε, όλοι στο κόλπο, γιατροί, νοσοκομεία, οι πάντες, μόνο το κόμμα λέει την αλήθεια.
    Кроткая, οι αναρχικοί δεν ξέρω αν ζητάνε στήριξη από την κοινωνία, εγώ το βλέπω ότι μάλλον προσπαθούν να ξεβρακώσουν το κράτος και μαζί ξεβρακώνουν και αυτήν, ίσως να απευθύνονται σε κάποια κομμάτια αυτής με μεγαλύτερες ευαισθησίες. Αυτό δεν αναιρεί ότι αυτά τα κομμάτια παραμένουν φοβισμένα μικροαστικά βολεμένα ανθρωπάκια, απλώς δεν το καταλαβαίνω αυτό που κάνουν οι αναρχικοί, γιατί αν κρίνω από τα σχόλια εδώ και τα μυαλά (ποια μυαλά, λέμε τώρα…) που κουβαλάνε οι αριστεροί κα πρώτοι-πρώτοι οι κκεδες, σίγουρα δεν υπάρχει καμία ελπίδα. Το μόνο σίγουρο πάντως είναι πως οι κομμουνιστές δεν δρούσαν αυτόβουλα, αλλά με βάση τις εντολές της κομματικής στρούγκας που τους οδηγούσε μαζικά στη σφαγή, ασχέτως αν σέβομαι απόλυτα τις θυσίες και αυτών, αφού τότε ήταν τίτλος τιμής να είσαι κομμουνιστής και όχι ντροπή όπως είναι σήμερα.

    1. @Antonis
      Αν ο πατέρας του τον χαρακτηρίζει «μπον βιβέρ», το να έχει φύγει από το σπίτι του αποτελεί απλώς μια αντίδραση-πράγμα που έχουν κάνει οι περισσότεροι έφηβοι.Το αν το κράτησε για καιρό, σημαίνει πως βιοποριζόταν μια χαρά.
      Αν ο πατέρας του τον χαρακτηρίζει «λάτρη της ζωής», τότε θεωρώ πιθανότερο η απεργία πείνας να ήταν μπλόφα.
      Θα περιμένω να αναλάβει την οικογενειακή περιουσία-όταν έρθει η ώρα-και να την μοιράσει στους μη έχοντες ή σε ευαγή ιδρύματα.Τότε, θα έχει κερδίσει η δική σου άποψη σε ό,τι αφορά τα μελλούμενα-είσαι κι εσύ μέντιουμ, μια που προβλέπεις διαφορετική εκδοχή…
      Επίσης, καλό θα ήταν να εκφέρεις γεγονότα και εκτιμήσεις, χωρίς να υβρίζεις.Προσωπικά, δεν ανήκω πουθενά, έχω μελετήσει όλα τα πολιτικά φάσματα, συζητώ με ανθρώπους από όλες τις πλευρές χρόνια τώρα, αντιστοιχίζω δράσεις και θεωρίες και λεγόμενα σε ιστορικά γεγονότα και περιόδους-μπορεί να αποκαλείται η Χ.Α. φασιστικό κόμμα, αλλά φασίστες υπάρχουν παντού, σε όλα τα κόμματα…Και στις τάξεις των «αναρχικών» ή της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, χαμός γίνεται.Κι ας κλαίγονται για δημοκρατία, πλουραλισμό, σοσιαλισμό, προοδευτικότητα και λοιπά παραμύθια!

      1. Καλά, αυτά τα «έχω μελετήσει όλα τα πολιτικά φάσματα, αλλά δεν ανήκω πουθενά», τα έλεγαν κάποτε κάτι πασόκοι για να μας πείσουν για τη μετριοπάθεια και τη δήθεν φιλομάθειά τους. Όπως ο παναγιώταρος τον ρωτούσαν αν έχει το «ο Αγών μου» στη βιβλιοθήκη του και έλεγε πως το έχει μαζί με μεγάλο μέρος της μαρξιστικής βιβλιογραφίας, ούτε σε μωρά παιδιά δηλαδή. Αυτή η δήθεν ουδετερότητά μυρίζει έλλειψη ουδετερότητας από χιλιόμετρο. Επίτρεψέ μου να μπορώ να διακρίνω τη θέση του καθενός και μόνο από την ορολογία και το ύφος, πόσω μάλλον από τις θέσεις.
        Αν κατάλαβες πως μιλάς με την εξωκοινοβουλευτική αριστερά ή την αναρχία (φαίνεται η αγωνία σου να φορτώσεις την ταμπέλα για να μπορέσεις να αντεπιτεθείς) δυστυχώς έπεσες έξω. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας εδώ.
        Πάντως εσένα δεν σε έβρισα, εκτός κι αν μυγιάζεσαι. Μικροψυχία και κακία είπα όταν αναφέρθηκα σε σένα, δεν σε έβρισα.
        Θα πρέπει όμως να σε προβληματίσει το γεγονός πως σε έναν τρίτο φαίνεται ξεκάθαρα μια υπερπροσπάθεια που καταβάλλεις να βγάλεις τον Ρωμανό σκάρτο στο ίδιο πνεύμα, και με την ίδια αφετηρία πιστεύω προσωπικά, που το κάνουν όλοι οι σκατόψυχοι μικροαστοί ελληνάρες αυτές τις μέρες. Και να το κάνουν αυτά τα πλέον καθυστερημένα ή φοβισμένα (ή και τα δύο μαζί) στρώματα της κοινωνίας εντάξει, αλλά εσύ που φαίνεται να έχεις μια πολιτική άποψη, γιατί; Γιατί τόσος φανατισμός; Μπλόφα οι απεργίες πείνας και κανένα ρίσκο, αγωνιστές σε εισαγωγικά, τόσο πολύ μένος, από πού; Για να αποδείξεις (όπως, συμπτωματικά, προσπαθεί μονίμως το κκε) ότι οι όλοι όσοι δεν είναι κκε είναι πράκτορες, άντε στην καλύτερη περίπτωση παιδιά αστών και ψευτοεπαναστάτες, παραπλανημένοι, παραπληροφορημένοι, απελπισμένοι και με ελλιπή γνώση της μίας και μόνης επαναστατικής θεωρίας; Έχεις υπόψη σου πόσες απεργίες πείνας έχουν γίνει τόσα χρόνια μόνο εδώ στην Ελλάδα; Ήσουν παρών σε αυτές και ξέρεις πως ήταν μπλόφα; Γνωρίζεις πόσοι αριστεροί γιατροί και δικηγόροι μπλέκονταν όλα αυτά τα χρόνια σε απεργίες πείνας; Στο κόλπο κι αυτοί;

        Πάμε λοιπόν στο δια ταύτα και στα εντελώς αυθαίρετα και παράλογα συμπεράσματά σου:
        -ο πατέρας του Ρωμανού είναι εκπρόσωπος τύπου του; Δηλαδή αφού το λέει ο πατέρας του, σημαίνει πως έτσι είναι κιόλας ε; Προφανώς περίμενες αυτός, ένας δηλωμένος αστός, να πει σε μια (ξένη μάλιστα) εφημερίδα ότι ο γιος του είναι αναρχικός, τρομοκράτης, ληστής, κωλόπαιδο, λούμπεν και μισεί τη ζωή. Μάλιστα.
        Ή δεν σου περνάει από το μυαλό ότι ο πατέρας του μπορεί πράγματι να λέει την αλήθεια, αλλά να μιλάει για τον γιο του προ 6-12-2008. Δεν δήλωνε από τα 12 αναρχικός ξέρεις, ούτε όταν ήταν μαθητής στου Μοραΐτη.
        Δεν ξέρω πώς ακριβώς το πήγε, πάντως σίγουρα ξέρω πως είναι 21 χρονών και στα 21 έφηβος δεν είσαι. Ούτε στα 19-20 που πιάστηκε ήταν έφηβος. Ξέρω επίσης ότι δεν πήγε ως μάρτυρας στη δίκη του Κορκονέα, έλειπε (αν δεν κάνω λάθος) ήδη από το σπίτι του τότε και νομίζω δεν γύρισε ποτέ. Το ότι έλειπε για καιρό και οι γονείς του δήλωναν πως δεν ξέρουν πού βρίσκεται, σημαίνει επομένως ότι βιοποριζόταν από πού; Του έστελναν οι δικοί του τα έτοιμα εκεί που δεν ήξεραν ότι βρίσκεται, ή έλεγαν κι αυτοί ψέμματα; Ή μήπως είχε ήδη δικό του λογαριασμό (ως ανήλικος) μόνος του και τραβούσε από εκεί χωρίς να καταλαβαίνουν οι δικοί του; Με έχεις μπερδέψει. Εκτός και αν τα είχε σε κομπόδεμα και τα κουβαλούσε μαζί του.
        Στην τελική, αν το έκανε και έτσι, μαγκιά του. Άλλο το βιοπορίζομαι και έχω ακολουθήσει έναν δρόμο και έχω βάλει έναν σκοπό και άλλο το κάνω χαϊλίκια, τα μπερδεύεις λίγο.
        Προφανώς και έβρισκε τρόπους να ζει όντας εξαφανισμένος (και στην ψιλοπαρανομία ίσως; Δεν το ξέρω αυτό, αλλά αυτό μου φαίνεται).
        Μια υπόθεση δική μου πολύ απλή που ταιριάζει στα πιστεύω του και χωρίς καμία συνωμοσιολογία, είναι πως ζούσε από ληστείες. Αλλά δεν γνωρίζω και σίγουρα.
        Εσύ πας να περάσεις και μάλιστα με μεγάλη σιγουριά, ότι μετά τη δολοφονία του φίλου του, οπότε και έγινε αναρχικός, συνέχισε να ζει ως μπον βιβέρ, κολλεγιόπαιδο κτλ. Από πού συνάγεται αυτό; Από τη συνέντευξη ενός θολωμένου πατέρα που συναντήθηκε μέχρι και με τον Σαμαρά;

        -Στην αγωνιώδη προσπάθειά σου να βρεις επιχειρήματα, μου βάζεις λόγια στο στόμα.
        «Θα περιμένω να αναλάβει την οικογενειακή περιουσία-όταν έρθει η ώρα-και να την μοιράσει στους μη έχοντες ή σε ευαγή ιδρύματα.»
        Προφανώς αυτή είναι και μια επαναστατική διαχείριση του χρήματος κατά σε, σωστά; Προσωπικά τη βρίσκω εντελώς γελοία και δεν γνωρίζω κανέναν μεγάλο επαναστάτη της ιστορίας με αστική καταγωγή να έκανε τον φιλάνθρωπο σε ένδειξη επαναστατικότητας, αλλά ούτε και αυτό είναι το θέμα μας, οπότε το προσπερνάω. Γιατί εγώ δεν προέβλεψα καμία άλλη εκδοχή όπως πας να περάσεις, μιλάω με τα τωρινά δεδομένα. Και αυτά λένε πως είναι αναρχικός, φαίνεται πολύ φανατισμένος-αποφασισμένος, βρίσκεται στη φυλακή και θα βρίσκεται για μερικά χρόνια ακόμα σίγουρα, 4-5 σίγουρα. Αν βγει και αναλάβει την οικογενειακή περιουσία, πολύ απλά δεν θα είναι πλέον αναρχικός, ούτε θα μπορεί, αλλά ούτε και ο ίδιος θα θέλει να είναι με τόσο χρήμα μπροστά του. Υπάρχει και κάτι άλλο πολύ απλό: ακόμα και αν επεδίωκε αυτό τον τραγέλαφο, θα τον απέρριπταν (φαντάζομαι) οι κύκλοι αυτοί.
        Εν κατακλείδι: εδώ και μερικά χρόνια φαίνεται να έχει αρνηθεί στην πράξη την περιουσία και την κοινωνική του καταγωγή, όπως αμέτρητοι στην ιστορία. Το αν θα κρατήσει για πολύ ακόμα, μένει να το δείξει ο καιρός. Εγώ, ξαναλέω, μέντιουμ ΔΕΝ είμαι. Εσύ που ξεκινάς ανάποδα και πας από το συμπέρασμα προς τα δεδομένα, προκειμένου να αποδείξεις το συμπέρασμα-δόγμα σου, μπορεί να είσαι μέντιουμ, τι να σου πω.

        -Εξωφρενική λογική: είναι λάτρης της ζωής είπε ο πατέρας του, άρα αποκλείεται να έκανε απεργία πείνας. Άρα όλοι οι επαναστάτες της ιστορίας που έδωσαν τη ζωή τους, δεν ήταν λάτρεις της ζωής, αλλά του θανάτου, σωστά;

  3. Προσυπογραφω το κειμενο. Τι απαντας ομως σε αυτους που θα πουν οτι όλο αυτό ηταν εξαρχης στημένο (απο το πλουσιοπαιδο και αυτους που κρύβονται απο πίσω του) για να αποπροσανατολισει αλλα και για να καθιερωθεί στη ζωή μας το βραχιολακι???

    1. Απαντάει ο πατέρας Ρωμανός, σε συνέντευξη στον Observer:

      Για την απεργία πείνας:»Φανατικό εραστή της ζωής που θέλει να ζήσει, χαρακτηρίζει τον Νίκο Ρωμανό ο πατέρας του Γιώργος»

      Για το αν είναι αναρχικός:»Όπως λέει ο Γιώργος Ρωμανός για τον γιο του, «είναι περισσότερο αστός από την μπουρζουαζία, ένας μπον βιβέρ που του αρέσει το καλό φαγητό και τα ωραία ρούχα, που κάθε χρόνο πήγαινε στην Αυστρία για να βελτιώσει τα γερμανικά του».

      Γι’ αυτό, μην βιάζεσαι να συνυπογράψεις…

    2. Δεν έχω να απαντήσω τίποτα σε αυτούς που τον βρίζουν γιατί είναι πλούσιος. Δεν ήταν επιλογή του να γίνει πλούσιος. Επιλογή του ήταν να κάνει ό,τι έκανε και θα κρίνω έναν άνθρωπο από τις επιλογές του. Και έλεος πια με τις θεωρίες συνομωσίας. Πάντα κάτι κρύβεται από πίσω, πάντα κάτι γίνεται για να αποπροσανατολήσει κτλ. Αποκλείεται δηλαδή να συμβαίνουν δύο ή περισσότερα σημαντικά πράγματα ταυτόχρονα. Και ποιοι είναι αυτοί που κρύβονται από πίσω; Και ο στόχος τους ήταν το βραχιολάκι; Θα μπορούσαν να το περάσουν έτσι κι αλλιώς. Απλά βρήκαν τώρα την ευκαιρία.

  4. Νίκη-βραχιολάκι(δηλαδή, αποδέχεσαι την όση ελευθερία σού δίνει το καθεστώς το οποίο «πολεμάς»)
    -από ένα πλουσιόπαιδο, το οποίο δεν απώλεσε τα καλά και αγαθά της οικογενείας του και μια χαρά θα τα απολαύσει
    -και δημιουργεί προηγούμενο για οποιονδήποτε ποινικό.Και γιατί όχι;Μόνο για τους ημετέρους θα ισχύουν αυτά;
    -και μπλόφα από τους «αγωνιστές» οι απεργίες πείνας.Κανένα ρίσκο, μην παραμυθιαζόμαστε…

  5. Με κινδυνο να πεσει ολη η κοινωνια να με φαει, θα ήθελα να σημειώσω ότι [όχι ίσως ο Ρωμανός, αλλά], πολύ συχνά οι αναρχικοί, βρίζουν την κοινωνία από την οποία ζητάνε αλληλεγγύη και στήριξη, επειδή δεν τους τη δίνει, ενώ παράλληλα την καταγγέλουν για μικροαστισμό, βόλεμα κλπ.

    Κάτι τέτοιο, οι κομμουνιστές που βασανίστηκαν και πέθαναν στα ξερονήσια, δεν το έκαναν ποτέ.

    1. Οι αναρχικοί γενικά είναι εγκλωβισμένοι σε αντιφάσεις από την εποχή του Μπακούνιν.
      Θεωρώ ότι οι αναρχικοί σε επίπεδο τελικού στόχου δεν διαφέρουν από τους κομμουνιστές και πολύ.
      Σε επίπεδο πολιτικής όμως, κι ας με βρίσουν, μοιάζουν περισσότερο με τους (νεο)φιλελεύθερους. Η αποθέωση του ατόμου προκύπτει από τον τρόπο που έβλεπε ο Μπακούνιν την ανθρώπινη φύση. Χοντροκομμένα: ο άνθρωπος είναι από την φύση του καλός κι αγαθός και το κράτος τον κάνει κακό. Κάτι αντίστοιχο λένε και οι φιλελεύθεροι.
      Το θέμα είναι ότι στους αναρχικούς αυτό αντικατοπτρίζεται και στον αγώνα τους. Δεν λέω ότι δεν αντιλαμβάνονται τον κοινωνικό χαρακτήρα ενός κινήματος, αλλά απομονώνονται από αυτό για να διατηρήσουν τα ¨καλά κι αγαθά» χαρακτηριστικά τους και να μην μολυνθούν.
      Πάντως αυτό μπορεί να συμβαίνει μονο στην Ελλάδα. Δεν έχω γνώση για το τι συμβαίνει στο εξωτερικό.

      1. Αναρχικοί=ενάντια στο κράτος
        φιλελέδες=ενάντια στο κράτος
        Αναρχικοί=φιλελέδες

        Δηλαδή:
        Μπάτσος=όργανο
        μπουζούκι=όργανο
        μπάτσος=μπουζούκι

        Και άρα
        κομμουνιστές=υπέρ του κράτους
        ναζί=υπέρ του κράτους
        κομμουνιστές=ναζί

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.